Wat een verrassing; je kunt nu met de fiets langs het oude spoor van Groesbeek via Kranenburg naar Kleve, niet meer langs de autoweg.
Andersoortige boerderijen dan in Nederland. Op het land een zwarte zwerm kraaien die opvloog omdat ik stilstond. Toen ik de foto maakte allemaal al uit beeld verdwenen, alleen een tractor reed er. Ik dacht aan de groene sawah’s op Bali: ook daar veel vogels, maar dan wit, terwijl een boer zonder machine het land omploegde.
Katjes, al bijna uitgebloeid, een kerk met de rand van de stuwwal. En vlak voor Kleve de Tiergarten en het ‘keizerlijke’ park met monument.
Nu trof dit beeld me. Een omgevallen man, een gevallen soldaat uit de eerste wereldoorlog. Dat logge en roerloze. Het past bij deze tijd. Machteloosheid in een wereld die steeds meedogenlozer is.
En hier stond vroeger dus, de Joodse synagoge. Vijftig Joden zijn er vanuit Kleve getransporteerd en omgekomen. In Sobibor, Theresiënstad, Lodz, Auschwitz. Elk herdacht met een steentje boven hun naam.
Ik liep eerst een rondje om de toren van de burcht-paleis, om vervolgens af te dalen naar het historische park eronder, daar flaneerden vroeger ook alle hoogheden. Helemaal op het einde is er nu een ligweide met in de zomer wilde bloemen. Ik lag er een uurtje in de zon met uitzicht op de toren aan de horizon.
Het begin van deze wandeling langs het water. Zo heel erg voorjaar, vol vogelgefluit, lentelicht, een meerkoetje aan de kant.
Nog veel meer vogeltjes! Een wit eendje, meerkoetennesten, een zwaan die duikertje speelt, bloeiende narcissen en bomen.
Witte bosanemonen…en over het bruggetje naar de ligweide.
Wat een fijne lentedag in Kleve. En in de boekhandel ook nog een scheutje New York. Een graphic novel met meerdere tekenaars en een fotoverhaal over de godfather van de Lower Eastside. Hij woont er sinds de zeventiger jaren van de vorige eeuw. Door alle jaren heen heeft hij de mensen die er verbleven gefotografeerd. Ooit een wilde buurt, waar je voor bijna niks kon wonen en schuilen, vol creatieve werkplaatsen, alternatieve verborgen plekken. Later vertrokken alle kunstenaars naar Greenwich Village. Nu dus gegentrificeerd…Toen ik er wandelde snoof ik toch ook wél nog een andere sfeer; graffiti, tattoo-shops, hasjgeuren. Queer, gek, muziek door een openstaande raam. Het zal maar een vleugje zijn geweest van wat er toen was. Of wellicht liep ik door het straatje waar hij woont: Clayton Patterson. Ik las/bekeek het hele boek.
Toen ik weer buiten stond, bleek het geheel grijs bewolkt te zijn geworden . Met af en toe een milde regen, fietste ik terug.
Meteen even gekeken of hij was te vinden op het internet. Ja, daar is hij, in bewegend beeld. En heel veel filmpjes uit zijn eigen archief.