De afgelopen twee dagen heb ik per bus, trein en fiets veel van het oostelijke gedeelte van Nederland gezien. Eerst per bus, via Epe en Heerde naar Zwolle; ik zag in het idyllische platteland bij meerdere boerderijen de omgekeerde Nederlandse vlag, geen megastal in de buurt, ‘gewoon’ twee weilanden met koeien en was die op het erf wappert en daarna langs het spoor wéér die vlaggen, ook halfstok. De in feite terroristische aanslagen op het spoor zijn nog niet opgelost en je hoort er ook niks meer van, ze zijn ook niet geclaimd, maar ik zag plots voor mij, hoe boeren gewoon van hun erf konden wandelen, in het donker , met metaalstaven en dergelijke en een zaklampje, klaar is kees en dan gauw terug naar de boerderij.Het is natuurlijk één en al tragiek; ze waren aan de macht, maar BBB kon het stikstofprobleem niet oplossen en sjoemelde met cijfers; wees sportief, erken je ongelijk, maar daarvoor in de plaats radicaliseerde de club op het landelijk politieke platform en dient zelfs met de PVV een motie van wantrouwen in, en neemt daar sommigen van de achterban in mee. Bah. Ooit heb ik nog gedacht, met de opkomst van Caroline van de Plas, dat er een redelijke en nuchtere middenpartij aan het was ontstaan…
De neergang van de BBB, het podium dat JA21 ineens krijgt, als het redelijke alternatief van al die versplintering op rechts, alsof er werkelijk tezamen met de SGP beleid gerealiseerd kan worden, terwijl er niet genoeg steun voor is in de eerste kamer én de wijze waarop Pro ook het kabinet probeert te dwingen tot een linkse afslag, toont een soort van failliet van de Nederlandse mentaliteit.
Alles is in de sfeer van Bartje’s Ik bid niet voor brune bonen, in plaats van gewoon aan de slag te gaan en zoveel mogelijk van de vijftien hamerstukken van de miljoenennota in de wacht te slepen. JA 21 voelt al dat dìt realistisch is en zo ook de kleinere linkse partijen, die een motie van Jesse Klaver om het kabinet te dwingen te kiezen, niét steunen. Realisme in plaats van misplaatst idealisme, dat lijkt mij de weg vooruit.
Want Nederland heeft op microniveau een mooi platteland, vol variëteit…bossen, weilanden, het rivierengebied langs de Ijsel, zag ik vanuit de trein van Zwolle, via Olst, Wijhe, Deventer, Zutphen, Dieren, naar Arnhem. In en rondom elk van deze stadjes heb ik gewandeld, langs de IJsel, door het coulisselandschap van de Achterhoek, door de bossen, naar de heide van de Postbank: zó hou ik van Nederland en weet dan dat de dynamiek van New York mij dit niet kan geven.
Want eerlijk gezegd, verder vind ik het in Nederland zó saai en voorspelbaar en ook benauwd en klein. Nauwelijks mensen op straat. In het museum weet je dat op een doordeweekse dag 80% uit pensionado’s bestaat, waaronder ik zelf, in de bijna lege bus zijn de gekleurde mensen die instappen bijna zeker vluchtelingen en scholieren, in de trein is bijna alles wit…Nergens sporen van andere culturen of diversiteit, een levendig interactie, een naast elkaar bestaan van verschillen; alles waarin New York gespecialiseerd is geraakt, toen het in de hoogte ging bouwen.
In Arnhem at ik als afsluiting een heerlijk bordje Lontong Rames: al die verschillende smaken, wat zo gewoon is in de oosterse keuken, en dit is ook het eten van mijn roots; zo kookte Oma het in haar tjokvolle keuken vol pannen op het fornuis en potten en weckflessen met lekkers erin: Pak maar!, zei ze terwijl ze je een leeg bordje in de hand duwde.
Wordt wakker, Nederland, ook aan de talkshowtafels, die tenslotte ook een soort van Nederlands café zijn, draai geen rondjes meer met sombere beschouwingen dat Nederland het moeras inrijdt of tegen een muur opbotst. Slecht die muren, kies voor Nasi Tjampoer, dat is rijst met van alles, lekker bij en door elkaar, stop met niet willen bidden voor alleen maar bruine bomen.
De volgende dag fietste ik door de Betuwe vol fruitbomen, peren en appels in dichte hoeveelheden, laaghangend aan kleine bomen…als kennis en wetenschap goed wordt ingezet en daarin wordt geïnvesteerd dan kan het vrucht dragen, weg van de waan van de dag, werk samen, buig mee, gun elkaar wat; aan de slag!
