Op Insta vertelde Patti Smith over haar ontmoeting met Paus Leo, die onlangs jarig was. Ze voelde zich even een zevenjarig meisje omdat hij onverwachts Hi! had gezegd, vlak achter de deur, terwijl ze hem nog niet gezien had en als reactie kroop zij weer achter de deur en kwam toen opnieuw binnen.
Leo had gezegd dat hij meerdere keren naar het moment in het interview van haar met Stephen Colbert had gekeken, waarin zij halverwege Hi! zegt tegen Stephen, hij vindt dat zo’n mooi moment. Stephen Colbert heeft later ook gezegd, dat dit het liefste is, wat een gast ooit gedaan had.
Met het Hi! doorbreekt Patti de rollen waar beide in zitten: zij de gevierde rockster en schrijver, hij de zeer succesvolle talkshowhost, en dat op een moment dat hij net aangekondigd had, dat zijn show zou stoppen. Het is een moment van mens naar mens, waar zij ook zonder woorden zegt: ik zié je, ik weet wat jij doormaakt.
Leo ziet dat gebaar weer van haar en honoreert het door hetzelfde woord te gebruiken als begin van hun ontmoeting.
Het blijkt dat politici niet alleen speeches laten schrijven door AI, maar deze ook kamervragen laat maken.
Een bezorgde politicus wil een vraag aan de kamer stellen; dat lijkt mij het doel van de kamervraag. Maar hieruit blijkt de ziekte die door de Nederlandse politiek waait: alleen maar bezig met zelf-profileren, willen opvallen, vast messen slijpen voor de volgende verkiezingen….Je vraagt aan AI: maak een kamervraag over dit onderwerp, met de visie van deze partij: klaar, en je dient het in. Zo, weer wat aandacht gegenereerd. En die Kamervragen moeten behandeld worden, slokken heel veel tijd op en ondertussen wordt het land niet bestuurd en worden alle hete hangijzers uitgesteld en is er geen idee, noch een konkreet plan, hoe de toekomst van Nederland eruit gaat zien.
Het land wordt al gedeeltelijk overgenomen door AI…
De afbeelding komt ook uit AI, en heb ikzelf net opgevraagd.
Zometeen ga ik op Prinsjesdag maar naar de hoedjes en outfits kijken van politici, daar zit nog enig echt persoonlijk statement in en naar de blikken en de houdingen van de mensen, die dit jaarlijks ritueel weer met elkaar voltrekken. Hoeveel ongemak is er, wie valt er bijna in slaap, zal de Koning een keertje haperen wanneer hij dingen moet voorlezen die er helemaal nooit zullen komen?
Ik hoop natuurlijk op momenten die écht zijn, een moment van : Hi!