Tijdens de rijtuigtoer en het horen van de troonrede en alle parafernalia eromheen, tekende ik mijn directe omgeving, te beginnen met de iPad op het ronde tafeltje. Wat ik dan eigenlijk doe, is langzaam kijken en mij daarmee bewust worden dat ik uit het geheel enkel details selecteer, die mij op dat moment iets zeggen.
Ik stond in mijn deuropeningetje en zag in de struiken bewegende stipjes geel, oranje en rood oplichten; dat waren de regendruppels die op de punten van het blad van de laurierkers wiebelden en de ochtendzon opvingen, klaar om daarna door de zwaartekracht naar beneden te vallen. Bij een zuchtje wind vielen er talloze regendruppels uit de bomen naar beneden, nee dit was niet het begin van een regenbuitje, de lucht is blauw.
Langzaam en stil kijken; het is een genot van wonen in het bos en iets wat in New York totaal onmogelijk is.
Ondertussen probeer ik de juiste details te selecteren uit een langdurige geschiedenis en omdat ik niet op woorden kom, raak ik benieuwd wat ChatGPT ervan bakt en vraag om een afbeelding. Die komt met een stripverhaaltje dat héél dichtbij mijn ervaring komt. (Ongelofelijk en bijna eng; die kennis en kunde van ChatGPT, binnen een minuutje)
Mijn ervaringen met hem zijn niet leuk en het vraagt ook nogal wat energie, om te kiezen voor dít verhaal. Ik denk soms ook, en ben dan kwaad; Verdorie, ik word willens en wetens voor de gek gehouden, hij manipuleert daarin ook, met zijn zachtaardigheid, denkt daarbij zelfs dat hij zelf perfect is en het aan míj́ ligt, dit is onverdraaglijk!
Dan baar ik ook een heel vervelend verhaal voor de omgeving, met konkrete gevolgen, wil ik dat?
Ik geloof het niet…ik wil blijven proberen om elke keer weer, een incident laag voor laag af te pellen en langzaam te kijken.
Elke druppel heeft meerdere kleuren en waarheen en wanneer het valt, ik weet het niet.