Je mocht het terrein niet op, daar moet een cirkelvormige plek zijn. Misschien logisch achteraf, dat je de doden hun rust gunt. Langs stenen trappen daalde ik weer af. Onderin was een tempeltje en er woonden mensen met bedden onder de blauwe zeilen. Nu weet ik ook dat overal waar je golfplaten ziet, met zeil en stenen daarop, daaronder mensen hun woningen gemaakt hebben. Het grensde ook aan de Hanging Gardens, een toeristische trekpleister, maar I. mijn gastvrouw vond er niks aan, dus ik besloot om niet naar de ingang te zoeken, de zee lokte.
Hier bleek een echt zandstrand te zijn.
Met op het einde veel mensen die een rieten matje huurden om op te zitten, mannen die andere mannen masseerden, thee en hapjesverkopers en restaurantjes waar je op de grond je eten kon bestellen.





