Even een ode. Aan Joep, hoe leuk het is om tegen een kat te kletsen, hem op te tillen en te knuffelen, s’ochtends vroeg even aaien, want hij is net wakker.
Aan de eerste rondgang; een nieuwe lamp als zonnige bloembladeren, muziek en sporen van het menselijk vaatwerk in de tuin, grootse gekleurde pompoenen die ik nooit eerder zag, dat oranje dakwerk van de oude boerderij, de laatste resten van de overvloed aan zomerse oogst die er was…
Het is een jaar geleden dat ik op de boerderie paste; al lange tijd kom ik er twee keer in het jaar; een keer vroeg in de lente en daarna rondom eind September. Maar dit jaar zat ik in Maart vast in India.
Ik heb het gemist. Heel leuk om dit alles weer tien dagen mee te gaan maken.
PS
De wind heeft hier een ander aangezicht dan in het bos; meer zichtbaar, het ritselt en loeit tegelijkertijd.
Hier ben ik.
