Pats! Boem! Een radicale illustratie van sterfelijkheid, door mezelf veroorzaakt… Er scharrelde een bosmuisje op het aanrecht, de aanwezigheid is al járen zo, meestal onzichtbare ‘vriendjes’ waarvan ik ondertussen weet dat alleen maar heel consequent alles wat eetbaar is onbereikbaar houden, misschien wat helpt. Regelmatig moet ik dan toch glimlachen en wat vloeken, want ze zijn zó inventief met een zeer goed reukvermogen; bijvoorbeeld toch geknabbel aan de kurk van een portfles, kaarsen en zeepjes zijn in uiterste nood, ook niet veilig.
Maar nu dreef ik het muisje naar de uiterste hoek van het aanrecht en deed het klapraam naar buiten open, in de hoop dat het naar buiten zou springen. Ja, dat deed het, ik klapte het raam snel dicht en toen…bleek het ertussen te zitten. Ik weet zeker dat het een ‘zachte dood’ was, het ging zo vlug.
Vanochtend zag ik wat ervan over is, en dat zag er eigenlijk wel komisch uit. Het hele gezicht is binnenste buiten gekeerd en leek nu op een aapje, dat mij verbaasd aankeek.
Enfin, even in een tekening vastgelegd, terwijl de bromvliegen zich al tegoed begonnen te doen.
Ook dit hoefijzer opgehangen, rood geverfd voor kinderen, vertelde de boer op klompen die met zijn fiets afstapte, terwijl ik snuffelde in het kastje met spullen, georganiseerd door zijn dochter en twee vriendinnen, de opbrengst ging naar Pink Ribbon. Zijn dochter was ermee begonnen na haar diagnose, ze had een behandeling achter de rug en moest binnenkort terug voor een eerste check…’Je weet het niet hé, het blijft afwachten’, zei hij zachtaardig; hij leek sprekend op Wim Kan in zijn jongere jaren.
De hoefijzers kwamen van hem: hij is kundig in het vervangen en dit zijn de oude; ze gaan 12 weken mee op de fjordpaarden die verderop in de wei stonden. Een paard van nieuwe hoefijzers voorzien duurt voor élk been, een uur en dan ben je voor alle vier de benen 100 euro kwijt. Niét zijn dochter en zijn vrouw, dus, omdat hij het doet; ze hebben samen een paardrij-bedrijfje. Ja, ik heb hen wel zien wandelen langs de kant van de weg.
Ik moest het hoefijzer dus met de ronde boog naar beneden ophangen, dan kan het ‘geluk’ opvangen.
Ik twijfelde eerder of ik er eentje mee zou nemen, maar met het verhaal van deze man is het toch geinig.
Of het écht geluk brengt, dat doet er niet zoveel toe, gewoon zo’n handeling ten goede trouw verrichten is ook aardig. Een bosmuisje per ongeluk dood klappen is minder aardig, maar wél ook effectief. Al zou ik het anders willen beleven. Eva Meijer bijvoorbeeld, is écht vriendjes met haar dierlijke huisgenoten, waaronder muizen. Dat kan ik niet zeggen.
