Via lege bossen met hoogteverschillen, door het landschap en door Uchelen; de westelijke route naar Paleis het Loo. De kerk zegt: Vind Rust Nu, Kapel Open, maar ik zag alleen maar dichte deuren. Voor het eerst met een fietshelm op.
Villa’s in de bossen, vlakbij het Paleis.
Op een bankje in de zon, water en chips in Kerstsfeer: met New Yorkaanse ogen zéér bijzonder zo’n oud Paleis tenmidden van bos en een kneuterstadje nabij.
Koningin Wilhelmina heeft hier haar leven lang gewoond. Haar schoonzoon prins Bernard had er zijn eigen kamer, waar hij zijn jachtvrienden ontving. De kerstboom met zilveren lammetten versierde hij zelf zo, naar een Duits gebruik.
Overal rijk aangeklede tafels. Grappig, dat fenomeen ‘conversatiestuk’: op een kandelaar bijvoorbeeld een tafereel uit de Metamorfosen van Ovidius, waar een geliefde in een olijfboom veranderd, dan konden de gasten praten over eigen liefdesverdriet. Of de borden met gebouwen en taferelen uit alle windstreken van de koloniale gebieden; dan kon je raden waarvandaan en het antwoord bevond zich aan de onderkant van het servies.
De eerste kerststal die ik zie, dit jaar. Zou die authentiek uit de koninklijke collectie komen? Protestanten doen toch niet aan kersstallen? Er waren ook conversatiestukken voor midden op de tafel, gemaakt van suikerwerk.
Daar sta ik, als resultaat van het koloniale bewind; in Nederland in een Winterpaleis, met in een tussengang een groot schilderij van badende vrouwen in Java.
En ze hadden een eigen kapel in huis, en op een schilderij vol dieren staat ook een olifant afgebeeld en een veldslag is in zilver vormgegeven, en er zijn kamertjes waar wel een bed stond, maar niet om er te slapen en ben je dan ook omringd met oude familieleden op al die schilderijen? Prinses Margriet heeft er als laatste gewoond alvorens het een museum werd.
Al met al een genoegelijk onverwachts dagje, ( ik wist niet waar ik heen wilde fietsen, om mijn fietshelm in te wijden), dus weer chips en water als afsluiting op een bankje. Ik nam mij voor om hard naar huis te fietsen voordat het donker zou worden. Nog een laatste blik.
