Nu heb ik tien dagen achter elkaar heel veel gelopen en het is alsof mijn benen vanavond zeggen: Morgen niet, Mirjam, wij gaan op slot. Dus even niet de geplande dag naar de Ajanta Caves; mijn geest zou wel willen, maar mijn lichaam even niet.
Iets héél grappigs. Ik liet deze foto van mijn stadshuis zien aan de moeder van Akvim, die vroeg of ik in een groot huis woonde. Nee, zei ik, in een klein. Einde conversatie en ik bedacht om een foto van mijn boshuisje te laten zien. En deze dus. Echt waar; de eerste reactie was: daar staan weinig spullen in! Ik heb nooit anders dan van mensen gehoord dat mijn huis een bont tjokvol allerhande is, dus dit Indiase perspectief vind ik wel verfrissend!
Bij deze foto was de reactie: dat hebben wij alleen maar in de Himalaya. Is het wel veilig, zijn er geen tijgers? En weer versta ik uit de Engelse reactie van moeder, maar twee woorden: ‘natuur’ en ‘stilte’ en dat dit goed is.
Ik kwam in de namiddag bij teatime binnen, de hele familie aanwezig, en ik kreeg meteen Chai met droge biscuitjes. Of ik hobby’s had?, was de vraag. ‘Wandelen en lezen’, antwoordde ik. Dat kreeg algemene positieve instemming. Moeders hobby’s zijn: dansen, zingen en met mensen praten. Ze zat niet op een koor, maar met haar yoga-vriendinnen oefenden ze spontaan weleens een lied in en brachten het dan ten gehore. Vader ging bijna elke dag naar de tempel en soms hield hij er een lezing; dan kwamen er wel honderd mensen.
