Wanneer ik onderweg ben, vind ik ‘wachten’ nooit erg. Op een bus, een trein, de metro, een vliegtuig : ik ga gewoon zitten en kijk naar al het leven rondom mij. Hoe anders is het om thuis te wachten: op de levering van een koelkast in een tijdvak van drie uur. Geen echte concentratie voor wat dan ook mogelijk, want je kunt elk moment verstoord worden. Dus daarna gunde ik mezelf een film en dan kijken met opperste concentratie en dat werd The Tree. Goede keuze, achteraf.
Een jong gezin gaat wonen bij een machtige en oude boom, heel gelukkig. Dan sterft de vader aan een hartaanval in de auto, die stil komt te staan onder de boom. En dan ervaart zijn dochtertje dat haar vader’s geest in de boom leeft en met haar praat.
Heel mooi gefilmd: die boom als eigen levende entiteit. Er komt voor haar de dreiging dat de boom wordt omgekapt omdat het wortelstelsel het huis verwoest, maar ze weet het te keren door in de boom te blijven. Dan komt er een gigantische storm, het huis aan flarden, maar de boom blijft en vogels nestelen en vertrekken daaruit. De sleutelscène is er op het laatst. Het meisje wandelt met een vriendinnetje en die vraagt; ‘ik zou dat niet kunnen, hoe doe je dat, leven zonder je vader?’ Zij zegt: ‘je kunt er voor kiezen om gelukkig of verdrietig te zijn. Ik heb gekozen om gelukkig te zijn. En ik bén gelukkig’.
Zo kan het zijn: je verankeren in het leven zelf, aandachtig blijven; concentratie opbrengen en vrijmaken voor al het leven om je heen. Al is er verdriet en verlies dat onomkeerbaar is of lijkt: één boom kan je redden. Alles kan je dragen.
