Gisteren, voordat ik mijn oogjes dicht deed, liep ik weer even mee met Sifat in New York. Een stukje dat ik héél goed ken en ook erg favoriet, vlakbij de Brooklyn Bridge. Het internet maakt de wereld klein; hij vertelde, al wandelend dus, dat hij net in de metro werd aangesproken door een jongen uit Noorwegen die hem herkende; allereerst aan zijn stem, hij was aan het praten met een vriend.
Hij maakt dagelijks wandelingen en wordt bijna elke dag wel aangesproken door iemand uit de wereld.
Ik kijk bijna elke dag, soms maar een minuutje ; even sfeer proeven waar hij nu is, wat is het weer in NY? Op nieuwe ideeën komen: wauw, in de kabelbaan, de gondellift van Roosevelt Island naar Manhattan, zwevend tussen alle lichtjes in het donker ís spectaculair - alleen wordt het in de zomer zo laat pas donker. Ja, ik zou hem ook groeten als ik hem tegen zou komen, hij voelt als een bekende.
Tijdens de livestream groet hij iedereen die aansluit, er is een altijd voortgaande conversatie. Nu was er iemand die hem bedankt dat Sifat voor zijn vader, die ernstig ziek is, heeft gebeden en dat het daar nu beter mee gaat. Sifat hoopt natuurlijk op een geheel herstel en zegt ook hoe belangrijk het is dat mensen aan elkaar denken. Gewoon dus, live op internet, mensen van over de hele wereld, die ook in de livestream elkaar weer gaan begroeten.
Hoeveel interconnectie is er wel niet wereldwijd, zoveel persoonlijke netwerken met elkaar verbonden, dwars door landsgrenzen en culturen heen?
Dit perspectief vind ik ook bemoedigend.
