In de wijk pal naast de mijne in de stad is met de jaarwisseling een dode gevallen. Dus als ik daar was geweest, had ik alleen maar sirenes gehoord en dreiging gevoeld. Hoe anders hier in het bos. Voor het eerst heb ik geen enkel vuurwerk gezien, het was bewolkt en het is hier vuurwerkvrij. De hele avond stilte en in de verte het knallen uit Apeldoorn. Ik had nog wat sterretjes van vorig jaar, die ik eerst liet drogen op de kachel.
De jaarwisseling wordt wel relatief, als je tegelijk weet en ziet dat het in NY nog niet zover is. Daar viel dit jaar op Times Square een nieuwe bal naar beneden, met nóg meer lichtjes, met daarop een lichtspel dat Amerika haar 250 jarig bestaan viert. Het geheel is dus gemaakt van unieke kristallen glaasjes, die iedereen nu voor het eerst zelf mocht bevestigen.
Nu afgelopen jaar, de IPad nog meer een deel geworden is van mijn eigen lichaam, weleens leuk om te registreren wat ik allemaal eet in mijn hol in het bos. Oudejaarsavond begint voor mij bij de eerste warme knapperige baksels met poedersuiker omgeven met olielucht op mijn tong. En nu, de volgende ochtend begint het jaar natuurlijk met het Nieuwjaarsconcert.
Voor het eerst twee stukken van vrouwelijke componisten: o.a. Florence Price; afro-Amerikaans met de Rainbow Walz. Nu is het nog wachten op de eerste vrouwelijke dirigent in dit Weense bolwerk van traditie. Deze dirigent blijkt wél homo. Hij heet Yannick Nézet- Séguin en is dirigent bij het operakoor van de Met in New York. De sfeer heeft speelsheid en opgewektheid, de orkestleden zingen ook. Ineens zie je dan ook zijn oorbelletje en zijn gelakte nagels.
