In Nederland is, als ik het goed inschat, op dit moment de grootste zorg omtrent de oorlog in het Midden Oosten, dat de benzineprijzen aan de pomp ontzettend zijn gestegen. Als daar een maatregel of tegemoetkoming van de overheid voor komt, is elk huishouden weer gered. Hier, in India, zijn de gevolgen al direct op meerdere niveaus waarneembaar. En redding moet je ook van elkaar krijgen, iedereen moet schikken.
Elrika vertelde dat hiervoor je na 15 dagen een nieuwe gasfles kan bestellen maar nu maar een keer in de 25 dagen. Zij bestellen doorgaans ook voor het personeel en hun familieleden, zodat deze de belasting hiervoor kunnen ontwijken. Nu heeft ze alvast een elektrisch kooktoestel besteld en koken ze alvast op hout. Dat is overvloedig aanwezig door o.a. alle kokosnoten. Op deze wijze is er hopelijk op lange termijn nog gas beschikbaar voor iedereen. Ook heeft ze het al over aankomende honger. Ze denkt dat dit hier in Goa niet zal gebeuren, want iedereen kan hier wel iets verbouwen op de gronden, en de oogsten zijn overvloedig. Daar waar voedsel vervoerd moet worden, kunnen wel problemen ontstaan.
Ik zat in een Tuk Tuk die mij naar de nachtbus bracht. Het was door een vriend van Anantha, beide opgegroeid in het dorp Hampi. Het is een goéde familie, die van Anantha, zei hij. En toen stopte de rikshaw of tuktuk midden op de weg. Het bleek dat de benzine op was en hij kon geen nieuwe betalen. Een volle tank is rond de 500 rupee en nu 3600 rupee. Maar ik zou mijn bus wel halen,verzekerde hij; hij ging zijn broer bellen en die zou mij naar de busplaats brengen. En zo geschiedde: zijn broer kwam met een andere tuktuk en duwde de zijne een eind voort, naar het begin van een dorpje en ik stapte over op de zijne. Dit betekent dus, dat de andere op dit moment niet in zijn levensonderhoud kan voorzien omdat hij de benzine niet kan betalen…
In het restaurantje tegenover, was de helft van de menukaart niet meer beschikbaar omdat voor die gerechten veel gas nodig is. Ik nam dus een ander gerecht, maar kreeg voor het eerst dat ik hier ben, lichte maagkrampen; wat misselijk en hoofdpijn. Ik vermoed dat het eten nét niet lang genoeg warm is gemaakt…Van Elrika hoorde ik, dat zij binnenkort moeten sluiten.
De Indiase regering heeft een paar weken geleden al aangekondigd, dat restaurants de laatste zijn in de keten die gasflessen krijgen, want deze zijn niet strikt noodzakelijk. Het gewone huishouden gaat vóór.
Al met al zijn het voor mij tekenen hoe fragiel de Indiase samenleving is. Onderlinge afhankelijkheid en elkaar nodig hebben, is er een bestanddeel van. Waar het kan kunnen de rijkeren de armeren helpen. Een voorbeeld daarvan vind ik ook dat er hier geen fysieke, individuele kaartjes zijn, waarmee je met je mobiel data voor internet kunt aanschaffen. Iemand anders kan dit voor je doen, als je beide een Indiaas telefoonnummer hebt. Dit biedt dus de mogelijkheid dat iemand die meer vermogend is, tegen een ander kan zeggen: wacht maar, ik laad er wel wat voor je bij.
Ik zat op de veerboot over de rivier tussen Panjin en de overkant op een van de weinige bankjes. Naast mij kwam een vrouw zitten. Plotsklaps stond zij op, zette haar tas op de zitplaats en gebaarde naar mij, om erop te letten. Het bleek dat zij dwars door de open machinekamer heen, een man had zien staan met een kruk. Die ging zij ophalen en ze gaf hem haar zitplaats. Aan de kade gaf ze hem haar arm en voetje voor voetje, langzaam schuifelend, ondersteunde ze hem naar boven.
Waar het kan, help je.
