I am a long,long way from home…more, than 2000 Miles, vertelde een jongen, die mij herkende omdat ik twee keer heb gegeten (vlees!), waar hij werkt. Al acht jaar doet hij dat vanuit het oosten van India, waar hij woont. Een half jaar in Goa en dan weer een half jaar naar huis: nu nog twee maanden en dan sluit alles, is het seizoen voorbij.
Ik zag dat het wel een uur duurde: met zes man dit bootje met een Indiaas gezin met één jongetje de zee op te krijgen. De golven waren te woest en te hoog.
Tot nu toe was het strand heel breed en zaten in de hoogte, in de verte, alle witte toeristen als sardientjes in blikjes bij elkaar. Nu moest ik pal langs hen schuifelen, het strand was verder onder de golven verdwenen en het zeewater likte af en toe aan de poten van de ligbanken.
Deze drie gegevenheden van gisteren, geven op associatief niveau, wel mijn eigen waarneming en beleving weer. Ik heb voor woensdag een vliegticket over Doha, had eerst het plan om deze voor gisteren, zaterdag dus, te boeken. Als ik dat gedaan had, was ik nu ook in Doha gestrand. En ook voor vandaag zit hij er nog, zie ik net op Flight Radar, waar je alle vluchten live kunt bijhouden.
En dan met véél Nederlanders in de hitte van de luchthaven, meldt hij erbij. En heel veel anderen mensen daar, denk ik daarbij, het moet er als een mierenhoop zijn, want alle vluchten zijn gecanceld. Gisteren zijn er drie vluchten gegaan; naar Madrid, Londen en Rome; repatriëringsvluchten, zo bleek.
Wat nu? Niemand weet hoe de wereldsituatie zich verder zal ontwikkelen. Het is als een woeste zee, waar met man en macht af en toe een bootje doorgang kan vinden.
En ik ben a long way from … mijn boshuisje.
