Mijn onderkomen is nu in het oude familiehuis van Anantha, waar hij nu woont met Camille uit Frankrijk en zijn moeder. Van twee kamers hebben ze een airbnb gemaakt. Midden in het kleine dorpje, tegen de rivier aan, waar bananenbomen groeien.
Zo loopt hun straatje, naar de hoofdstraat. Camille woont er nu vier jaar en op mijn vraag of ze Europa niet mist, zei ze ‘soms’… het is niet altijd makkelijk…het vraagt tijd, ik oefen mij in geduld.’ Tot nu toe gaat ze elk jaar voor drie maanden terug. Maar als ze in Europa is, mist ze India ook.
Hampi is een grootse ruïne-stad nu, temidden van een apart landschap, met grote rotsformaties. Ooit in de 15e en 16e eeuw onderdeel van een zéér machtig en welvarend rijk.
Ik wandelde langs de rivier het oude pad dat toen er al was, met overal tempels.
(Door meerdere ‘technische problemen’, ahum, kan ik nu geen collages maken. Waneer ik nog lang India moet blijven, zal ik misschien nog wel blogjes hierover maken, aan zee. Voor nu dus alleen korte berichten.)
Hampi staat mij bij door Moeder. Het behoorde bij het mooiste wat ze gezien had, ze had er ontzag voor het menselijk kunnen van gekregen. ‘Er is daar een tempel die muziek kan maken, hoe kwamen ze erop, hoe kan dat?’
Alle kleine pilaren bevatten tonen als je er zacht op slaat en elk cluster aan pilaren is een eigen muziekinstrument. Deze hoofdtempel mocht je niet in, maar in een van de andere tempels op het complex, deed een tourguide het voor. Elk pilaar heeft meerdere ribbels en ook die bevatten elk een andere klank.
Alles,van top tot teen, is ook nog eens bewerkt, vol symboliek, verhalen uit de Ramayana en losse individuen. Ik zat op een bank, waar vroeger de mensen ook zaten en dan lieten ze de verhalen op de pilaren op zich in werken.
Ja, ook op de pilaren wordt getrommeld.
En mensen houden van elkaar, mooi toch?
