Het huidige Hampi heette Viyayanagara en was zeer welvarend, al in het begin van de15e eeuw. Er waren een half miljoen inwoners en het was toen de tweede grootste stad van de wereld, na Peking. De Portugese reiziger Domingo Paes meldde dat de stad hem net zo groot leek als Rome en hij vond alles er prachtig uitzien.
Er zijn nu twee groepen van ruïnes: aan de rivier met de twee grote tempels aan weerszijden aan de oever en landinwaarts, meer dan vier kilometer verder, waar de koninklijke hofhouding en de adel woonde.
Gisteren ben ik daarnaartoe gewandeld en heb alles bekeken. Dan zie je overal in de groene vruchtbare omgeving, ook kleine bouwwerkjes. Alles heeft de tand des tijds niet overleeft. Maar ook van de paleizen is weinig over.
Dit zijn vrouwen die ik s’ochtends vroeg rondom 8.00 aan het werk zag tussen de ruïnes, terwijl ik zelf weer een rustpauze had, op de plat gemaakte stenen muur van zo’n ruïnemuur. Op hun hoofd een tas met de pannetjes van de lunch, een thermoskan, waterflessen, een doek om op te zitten en liggen. Veel te zien hier, waar werkzaamheden worden verricht.
Zelf ook veel rustpauzes gehad. Zoalsbij een achthoekig zwembad. Wat moet dat indertijd een waar lustoord zijn geweest, in de toen ook aanwezige hitte.
Vlakbij een groots hoog podium dat een uitzicht bood op de hele omgeving, was er ook een
trapbad. Gemaakt van een andersoortige steen dan het graniet, dat in de omgeving te vinden is. Speciaal hiernaartoe gebracht dus. Het water werd via een slimme bovengrondse goot en ondergrondse wateraderen hierheen gebracht.
Er waren ook stallen voor de olifanten. Zo’n massief bouwwerk uit de 15e eeuw, trotseert de tijd:
Bij het begin van de wandeldag, net buiten het dorp deze tempel, met binnen een enorme Ganesh, uitgehouwen uit één rots.
