Het plan was, om éven bij Whitney naar binnen te gaan, gratis op de vrijdagavond, om er nog eens terug te komen en alleen een indruk te krijgen van de Biënnale, want er waren ook twee muziekoptredens in de stad, waartussen ik niet kon kiezen. Maar het opnemingsvermogen kán een tax bereiken, dus uiteindelijk bleef ik bij Whitney. Eén mooie zonsondergang over de Hudson, het had wel wat om deze met twee dames naast mij op de bank, in stilte te ondergaan.
Veel kunst, dus weer, en ik moet tóch nog eens terug, want met een al vol hart en hoofd, wordt je weinig ontvankelijk op den duur.
Meerdere werken, waar ik een vermenging zag met de graphic novel, een verhaal dat verteld wordt middels de installatie met tekeningen.
Over de band met haar hond, die overlijdt en voor wie zij een hiernamaals maakt van het lievelingsspeelgoed.
En deze cyclische bewegingen, die met humor verteld wordt:
Ook deze boomstam sprak mij meteen aan, omdat er zoveel tijd en geduld in zit, om deze te maken.
Deze kunstenaar verzamelt materiaal uit de natuur, giet het vervolgens in aluminium, maakt er ‘assemblages’ van en hoopt dat het levende, ademende dingen voor de toeschouwer worden, dat is haar wel gelukt, voor mij.
Er was ook nog een disco, met een dj die onderwijl ook saxofoon speelde. Een héél enthousiast kind danste en de mensen eromheen zijn dan even enthousiast; dat ervaar ik als erg New Yorkaans; men is ten alle tijden bereid om elkaar op een positieve wijze aan te steken.
