Een zandkastelen wedstrijd.
Vlak voor mijn neus trok hij de reuzeslangen uit zijn wagentje; je kunt met één van zijn dieren op de foto gaan.
In de metro kon ik het niet nalaten deze zó verschillende mensen op de foto te zetten; de twee meisjes hadden het geloof ik door, ik zag dat ze erna mij vanuit een uithoek bekeken.
In Prospect Park waren er meerdere grote groepen, ze leken onafhankelijk van elkaar en toch ook bij elkaar te horen.
Ik kwam er voor BRIC Celebrate Brooklyn; drie maanden lang een gevarieerd programma, het eerste jaar dat ik hier was, in Juni was ik er héél vaak, zo’n interessant aanbod, met een duidelijk linkse kleur en een missie. Het heeft ook de sfeer dat alle buurtbewoners sowieso altijd komen kijken. Dit jaar is het programma veel minder uitgebreid.
Ik lag aanvankelijk onder een grote eik; zoals mijn boom in het bos vanuit de hangmat, alleen was deze veel groter en ouder.
Er waren nu drie optredens onder de noemer Americana Night, alle drie erg verschillend, maar volgens de organisatie dus écht Amerikaans.
Er zijn ook doventolken, wat ik intrigerend vind, ik snap dat je niemand wilt buitensluiten, maar hoe tolk je muziek?… Alleen als artiesten spreken, ziet het er accuraat uit, soms ook als er tekst bij liedjes is. Bij het pure instrumentale zag ik de ene tolk ook niks doen, maar deze tolk maakte ook dan allerlei gebaren en expressie.
