Eindelijk zag ik de tuin met het kleine leeshuisje erin.
Een mooie en rijke tuin.
Ik zag er het soort stenen met groeven erin, zoals in India, maar ze vandaaruit smokkelen naar Amerika lijkt me nogal een onderneming.
Een Joodse familie lunchte er.
De andere tuin vlakbij, die vorig jaar mijn hart gestolen had, was van sfeer veranderd. Veel wilder met veel overwoekering, moestuinachtig, weinig liefelijke bloemen en niet meer open en zó publieksgericht met knusse zitplekken. Deze was nu ook alleen in het weekend geopend, zo zie je maar hoe snél iets kan veranderen… Waarschijnlijk is er nu een ander tuin-team, vorig jaar was er een uitgebreide plek waar één van de initiatiefnemers van de tuin werd geëerd die gestorven was.
Maak je na je dood vooral geen enkele illusie dat iets van wat je deed blijvend is, integendeel jouw dood kan juist paden banen naar nieuwe dingen. Raar hoor, dat je voor anderen dan eigenlijk een obstakel was.
Ik mistte vooral al die kleine sfeervolle plekjes met kleurige stenen, beeldjes, rangschikkingen met grapjes en dromerijen; deze waren de enige die nog over waren. Gezien mijn eigen neiging zulk soort dingen te verzamelen, zou ik het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om ze allemaal weg te saneren. Als ik vrijwilliger was geweest in deze tuin, zou ik bij dit nieuwe tuinbeleid dus vertrekken. Wie weet wat voor een persoonlijk drama er afgelopen jaar was; dat je afscheid moet gaan nemen van een tuin waar je ziel en zaligheid in stopte?
Een andere tuin in de Lower East End, die geheel verwaarloosd was, met beelden erin en een BBQ. Of misschien is deze laatste erin gezet, ná dat de tuin verlaten is.
Maar deze tuin is ‘voor de eeuwigheid’ bewaard.
Dat geldt ook voor alle parken in New York, waar ik me vaker gewaar word als ik er lig, dat de bomen erin veel en veel ouder zijn, dan zoals ik ze in Nederland ken. Veel dikkere stammen, hoger, een dik en duurzaam takkenstelsel.
Ik was weer in Tompkins Square Park, met het Charlie Parker Festival.
De laatste saxofonist Ravi Coltrane, zoon van John, speelde met een mild melancholie-timbre, ik pluk zomaar wat van YouTube, om het bewaren van zijn klank.
