vrijdag 14 augustus 2026

Uitgebreid (beeld)verslag

 



De laatste keer Broadway in Bryant Park, de tijd vliegt om. Naast mij een meisje dat oorverdovend hard schreeuwde ter ondersteuning van haar applaus en bij een liedje dat ging over de prille liefde van twee zeventienjarigen, de woorden binnensmonds meeprevelde.

Daarna haalde ik weer de twee pizzastukken en soda voor €3,99, er was een optreden bij een pleintje bij het Garmendistrict en ik bleef daar hangen. 

In een ooghoek zag ik het beeld dat deze buurt eert, waar vroeger de kledingindustrie floreerde. Al die harde werkers, die zwoegden achter naaimachines zijn verdwenen, maar nog steeds worden belangrijke kledingstukken wereldwijd (bv de kleding bij de kroning van prins Charles) en alles van stof, zoals voor alle theater&musicals van Broadway, hier gemaakt: in de oude gebouwen, als fabriekshallen, staan heel grote en zware machines die nergens anders op de wereld kunnen staan. Een jongen poseerde bij het beeld met een graphic novel in zijn hand, ik vroeg mij af, of deze de kledingindustrie als onderwerp had.Ik verliet dit pleintje, die door een kunstenaar tot iets van een bloementuin gemaakt was, 

en wandelde naar het volgende plein, via grote wip-wappen, door een kunstenaar hier neergezet ter bevordering van de algemene communicatie en prikkeling van de zintuigen, las ik op een bordje. Er klonk getingel en er kwamen lichtjes bij beweging. Geinig om te zien hoe kinderen en volwassenen er lol aan beleven. Ik kwam bij Herald Square en daar bleek nu ook een Reading Room te zijn.

Ik las er de New Yorker en enige kranten; In Europa was er een zonsverduistering, ik ken iemand die daarvoor naar Spanje is gegaan, over een interessant kunstwerk: een sfinx van suiker door Karen Walker, over een modeontwerper in Mumbai die door de contacten van haar vader overal op straat kan poseren en fotograferen, zó bekend, zo’n kapperszaakje voor ze voor staat.

Macy heeft haar iconische uithangbord verwijderd, ongetwijfeld om het, écht New Yorkaans, te vervangen voor iets wat nog beter en mooier is.

Ik wandelde over 7 th Avenue langs de ingang van Madison Square Garden  tot de 23 Street, waar Hotel Chelsea aan ligt.

Door een oud gedeelte van Chelsea, ook hier zoals bij brownstones in Brooklyn, zag ik een hekwerk in de opgang naar de voordeur, waar het onderaan recht is, zodat je de modder en de paardenpoep van de onderkant van je laarzen of schoenen kon weghalen.

Ik zag al een stukje van de High Line en beklom deze.

Ik kwam voor het salsafeest met de enige geheel door vrouwen bemensde  salsaband van NYC.


Voor de dansles salsa tevoren had ik geen puf meer, liever op een ligbank relaxen.



 Later wel weer uitgebreid geswingd, ik keek uit op het woord GAZA, de band droeg het concert op aan Columbia, de zangeres had er ook roots en ze hoopten veel geld op te halen om te kunnen doneren. 
Zo zijn er altijd contrasten.


Elke keer als ik aan het dansen ben en mij daaraan overgeef, denk ik dat ik dit in Nederland véél vaker moet doen. Dagelijks de dag eindigen met dansen in het bos in plaats van naar de sportschool?