Immigranten

 

 Ik verblijf nu op een heuvel, achter dit ene raam.

Voor het spoor van de metro, ga je de diepte in; eerst een aantal trappen zoals anders naar onder, waar de binnenkomst is, maar daarna wordt je geleid naar een hele lange roltrap naar beneden, daarna kom je op een galerij die boven het hele spoor loopt, en dan nog eens naar beneden.

Aan de ene kant van de bovengalerij, dit mooie mozaïek, dat Immigrants heet; ik zie links bootvluchtelingen, maar de boot veranderd rechts van gedaante en eindigt bij de brug waarop ik uitkijk. Helemaal onderaan, ook de straat die ik nu dagelijks oversteek naar de Subway

Ben ik dat ook, die figuur in windselen?…

Alle mensen, ook altijd een beetje immigranten in het eigen leven?…

Een fijn dagje bij Brighton Beach, met de expres-train, met één directe overstap, is dat dik een uur; dan ben je dus van het uiterste noorden van Manhattan, waar  NY ongeveer stopt, helemaal bijna diagonaal naar het uiterste zuiden gegaan, waar de stad ook stopt, aan zee.  Het boek van 1 euro vertolkt opnieuw directe ervaringen van mezelf, dat ik dan dit boek vind!, een Nederlandse man woont in NY; over het platte Nederlandse landschap en de eendimensionale (mijn woord) inwoners, tegenover de oude bomen hier en de gigantische variatie aan mensen, buurten, sferen. 

Bijzonder hoor, om de dag te eindigen bij de rivier. Vroegtijdig, vandaag, want de avondactiviteit ging niet door wegens een weersomslag naar grijze regen met donder en bliksem.

Daardoor ‘dineerde’ ik met bakjes uit het Russische buffet en een rest rijst van gisteren, hier aan tafel.