Het is hier in Noord Manhattan aardig klimmen en dalen, je voelt dat de woestere natuur dichtbij is, er staan hier bomen die ouder, dikker en hoger zijn dan je in Nederland kunt vinden. Het plan was om via Ford Tyron Park te wandelen naar Met The Cloisters; een dependance van The Met, middeleeuwse Europese kunst in een klooster, gebouwd met authentieke stenen uit Europa.
Het park is dus in feite aan de oevers van de Hudson, maar NYC bouwde er wel een highway onder, die NYC met ‘de rest van Amerika’ verbindt. Bovenop die heuvel langs de Hudson, is er een prachtige bloementuin gemaakt met heel veel verschillende soorten bloemen en planten, een symphonie van kleuren en vormen.
Op het terras dat daarop volgde, had ik op een bankje mijn ‘hangmat beleving’; gewoon wat liggen onder de bomen in de schaduw; het bankje bevatte de herinnering aan een vrouw, die op jonge leeftijd gestorven is…
Toen op weg naar het klooster, dat op een volgende heuveltop lag en die bleek op Woensdag gesloten! Wat nu? Voor het eerst had ik geen kleedje mee en geen boek (altijd bij me, je weet nooit waar je terecht komt), ik was er helemaal van uitgegaan om daar beetje contemplatieverig rond te dwalen. Achteraf gezien mijn houding, zoals ik altijd naar mijn kamer in het capucijnenklooster ging; gaan doen wat er in het klooster nodig is, meestal was dat in de tuin werken, soms ook aarrdappelen en groenten in de keuken schillen en snijden. Mijn eigen plannen liet ik dan achter ‘in de wereld’.
Nu vond ik toch nog een kloosterplek in het Inwood Park, als het ware de volgende heuveltop; het was een klim naar Overlook Meadow, waar ik gras had verwacht om te kunnen liggen; als ik beter op de kaart gekeken had, had ik beter kunnen weten. Tevoren fruit op straat gekocht, ik verorberde vijf kleine sinaasappeltjes, bijna een doosje met bosbessen en twee bananen en vond nog een boekje in mijn tas dat iemand uitreikte in de metro: héél bezinnend allemaal!
Om 6 pm een dansoptreden van een vrouw in het water in de regen bij Lincoln Center, het was niet helemaal aan mij besteed, ze bewoog nauwelijks, zette een masker af, van zittend, naar staand en half liggend in het water.
Daarna werd een optreden op het grote podium uitgesteld wegens de regen. Opnieuw valt mij de rustige coördinatie en know how op: zonder enige stress wordt de vloer weer drooggedweild, gastvrouwen en een heer kletsen wat met elkaar, tafel weer uitgeklapt voor informatieverstrekking, er loopt beveiliging rond om hekken te verplaatsen…er zijn ontzettend veel mensen rondom aanwezig.
Even lekker omdat het droog is op het pleintje ernaast zitten tijdens het optreden en ik googlede dat degene die zingt non-binair is, in de Bronx is grootgebracht door een oom en tante, wortels in Puerto Rico heeft, veel rondgezworven heeft en in New Orleans een band oprichtte, een aardig avontuurlijk leven; nu wilde ik hen wel van dichtbij zien.
