Burgemeester Mamdani noemt New York a city of immigrants, maar dat geldt niet voor de zwarte inwoners, wier voorouders via de slavernij hier zijn beland. Voor alle anderen geldt het verhaal dat voorouders vrijwillig hier naar toe zijn gegaan in de hoop op een beter leven en dat dit vaak min of meer gelukt is; dít optimisme en streven naar vooruitgang zit in de genen.
De zwarten kennen echter een geschiedenis vol pijn en onderdrukking en vernedering en velen ervan wonen in Harlem. A city within a city, zag ik op een T-shirt staan en mijn eigen ervaring met de train van vorige maand, bevestigt dit. Ik zat in de Bronx en de metrolijn gaat door Harlem heen. Het was er meestal zwart van de mensen, op weg naar huis of naar Downtown Manhattan. Vlak voor 110 street naar boven, stapten de écht witten uit en zat er nauwelijks nog een wit mens of andersoortig in de train.
Nú beweeg ik me met een andere lijn door New York, en nu is het beeld weer altijd gemengd, met die meer dan honderd of zelfs 150 (?) nationaliteiten en daartussen natuurlijk ook zwarten.
Het was Harlem Day, de afsluiting van Harlem Week, waar Harlem zichzelf in het zonnetje en in the picture plaatst. 135 street was afgezet met aan weerszijden kraampjes en drie podia. De opdrukken op de T-shirts en de organisaties die zich presenteren wijzen er steeds weer op dat Black, mooi is, ertoe doet, verwijzingen naar de vele rolmodellen die er zijn, oproep om vol te houden en door te zetten.
Ik was er in het begin, toen het nog niet zo druk was; gedurende de loop van de middag stroomde het vol.
Een stad in een stad; de MalcolmX boulevard met veel kerken en grote gebouwen, terwijl de zijstraten brownstones hadden met aan weerszijde bomen.
Ik sprak met deze vrouw: Who is Joseph Gabriel?, vroeg ik. That is my father! Het bleek dat ze drie jaar geleden deze stichting had opgericht om de geest van haar vader voor te zetten, die altijd gericht was op educatie en het zó belangrijk vond dat kinderen lazen en hun eigen geschiedenis leerden kennen. Zelf gaf ze al 25 jaar les, in haar vrije tijd ging ze de hort op om zijn visie uit te dragen. Everyone has a mission in life, this is mine, zei ze. Samen met haar zus, die achter haar zat.
Er was ook een Children Village, waar ik de eindtoespraak hoorde van een oudere vrouw, die ook de nadruk erop legde, hoe belangrijk het is om elkaar affirmerende verhalen te vertellen.
Rassenonderdrukking, waardoor je geneigd raakt om jezelf minderwaardig te voelen , is iets wat je meetorst, dacht ik, en wordt door de generaties heen tóch aan elkaar overgedragen…daar los van komen, vraagt energie en gerichte aandacht.
