Kerk, stadsparken, theater, uitzichten

 In de buurtkerk was iets van een sociale bijeenkomst aan de gang, ik zag ouderen en gehandicapten.

Het park nabij, vlak achter de George Washington brug, heeft de omvang van een stadspark zoals het Kronenburgerpark in mijn stad. Het ligt een beetje in een kom, zodat het geluid van de straat nauwelijks te horen is, het heeft heel grote en oude Gingko’s Biloba’s

Er hing een vredige sfeer en alles was aanwezig wat je je voorstelt bij een Park; gemengd publiek,  spelende kinderen en hier geen nanny’s, een vrouw gaf haar kind de borst, een oude vrouw voedde de duiven, de ijscoman liep rond, kleuters leerden er een dans, lezende mensen, keuvelende en er was een man die rondjes maakte met de kinderwagen, de tweede keer dat ik hem zag, terwijl ik opkeek vanaf mijn bankje dacht ik: nee, dat kan niet, dit heb ik net al eerder gezien, was het een deja vu? Ja, letterlijk dus, zo bleek.

Er waren meerdere vaders met een kind, voetballend, met een waterpistool.

Vanaf het park met de metro naar Williamburg in Brooklyn; winkelstraten vol boetiekjes, café’s, tweedehandse kleding, alternatieve spulletjes.

Een boekhandel vol Lhbtq+ en feministische en kunstboeken. Ik keek lang in eentje van Louis Fratino, zag werk dat ik niet kende.

Daarna richting de rivier, ik zag voor het eerst weer orthodoxe Joden, het hangt er maar net vanaf waar je in NY je bevindt; het eerste jaar dat ik hier kwam, zag ik ze dagelijks.

Helemaal oké, dat er hier een park is waar de herinnering levend wordt gehouden van een vooraanstaande activist, het mag in Amerika steeds slechter gaan met transgender-etc rechten, in de staat New York is men beschermd.

Dominopark was mijn doel

Geweldig goed gedaan; de combinatie van oude industriële elementen en het park, hijskranen bewaard, een oude bovenrail, de voorkant van de oude suikerfabriek.

Er was daar een theater preview van Dom Juan van Molière; de oprichter van Molière in the Park, heette iedereen welkom en sprak haar overtuiging uit, dat theater mensen empathisch maakt. Ook zonder kostuums en decor, met de teksten voor hun neus, de acteurs waren nu tien dagen aan het oefenen, kwam het wel binnen bij me. Het was een aparte mengeling van een komedie en serieusheid. Sommige dialogen heb ik als het ware letterlijk wel eens zo meegemaakt en ook enkele monologen over hypocrisie en de wonderlijke mooie wereld, klonken bekend. 

Nog even nagenieten op een ligstoel op deze zwoele zomeravond, vol flanerende mensen, het park sluit om 11 pm, ik had er nog wel langer willen blijven, maar nu dus met de Subway terug naar mijn piepkleine kamertje.

Wél met een geweldig uitzicht, vanochtend werd ik wakker van het ochtendlicht.