 |
| Naar Orchard Beach op deze dag, waar de zon schijnt |
Een heel andere sfeer, meteen. Ik lees dat op Europese stranden het steeds meer een gevecht aan het worden is om ruimte, tussen betaald en openbaar, hier speelt dat niet, want alle stranden zijn ook parken, beheerd door de gemeente, met strandwachten en al. De eerste keer dat ik in het water ging, hoorde ik een fluitje; het was enkele meters voorbij de laatste strandwacht, dus ik moest opschuiven, hij gaf instructies terwijl ik door het water waadde. Dat doe je meteen heel braaf, want de sfeer is: we waken over jouw veiligheid. Later op de dag kwam er nog eentje bij, zodat ik daar wel kon zwemmen.
Ik lag alleen maar te liggen en voelde ineens water bij mijn voeten, de vloed was in rap tempo dichterbij gekomen.
Er is ruimte zat op het strand zelf, maar er is een meerderheid die, geloof ik, het gezelliger vindt om allemaal bij elkaar te gaan zitten en liggen; gedurende de middag werd het steeds drukker.
Om 6pm stonden alle strandwachten op en begonnen te fluiten, iedereen moest het water uit; o, ja, dat had de parkwachter in opleiding mij verteld, om 7pm moest het strand leeg zijn, dan sluiten ze.
Dan kunnen de vogels het weer geheel overnemen.
Dít vind ik zo fantastisch in New York; binnen een uurtje met de metro ben je weer in een geheel andere werkelijkheid, ik ‘dineerde’ op een bankje in Central Park, terwijl de vuurvliegjes om mij heen vlogen en naast mij een zoon ontvouwde aan zijn moeder wat zijn plannen voor de toekomst waren. Ik zat op een bankje met de naam van een vrouw en daaronder het woord ‘welcome’ , ook in het Frans en in Hebreeuwse letters en ik vroeg mij af of ze zelf dit bankje voor haar dood had uitgezocht en in de zomer ook van de vuurvliegjes genoot.
Daarna wandelde ik naar Lincoln Center.
