Leven rondom de zee

 Ik vraag mij af of die molen toch een erfenis is van de Nederlanders.  Hier vlakbij is een ford dat speciaal gebouwd is door de Portugezen, om de Nederlanders weg te houden. Het leuke van langere tijd op één plek blijven, is voor mij dat je jezelf met een paar raadsels opzadelt, waarvan je hoopt dat die in de loop van de tijd zichzelf oplossen. Zo staan er aan de kant van de weg op die 200 meter naar het strand, meerdere bussen. Ook s’avonds als ik terugkom. Er zitten dus geen dagjesmensen in, hoe zit dat?

Gisteren, Zondag dus, was het véél drukker dan de andere dagen. Op het strand aardig wat surveillance. De badmeester fluit als mensen te ver de zee ingaan. Zou hij ze uiteindelijk gaan redden, door met een surfboard naar ze toe te zwemmen?

Er lopen fotografen rond en zwemvesten worden op het einde van de dag naar een plek gebracht. De prijzen voor de wateractiviteiten zijn hoog, voor Indiase begrippen, als je bedenkt dat de entreeprijs voor  hun culturele monumenten, zoals de Ellora Caves, voor alle Indiërs 40 Rupee is, buitenlanders betalen 600 Rupee.

Ik at weer op dezelfde plek als eerder, hetzelfde. Naast het strandleven gaat het gewone leven ook door.

S’avonds waren er weer de vissers. Ditmaal gooiden ze, schat ik in, het net uit.

Badgasten

 

Twee vrouwen, groepjes mannen

 Het internet doet het al een dag niet en nu is de conclusie dat een rat de verbinding met de router heeft doorgeknaagd. Nu zit ik in hun gedeelte van de tuin en maak gebruik van een ander router. Leuk, om nu beter te kunnen zien dat er veel aandacht is voor de tuin. Karthik besproeit deze om de andere dag.

Wel jammer dat zo’n tuin met veel groen, dus ook veel muggen geeft. Dat komt dus niét van het stilstaande water in de diverse potten en schalen. Want hierin zit een tropisch visje dat de muggen juist opeet.

Eergisteren zag ik voor het eerst twee vrouwen in een badpak. Verders is het hier zo, zoals in Mahabalipuram: vrouwen gaan met kleding aan te water. Ik zelf heb dat toen één keer gedaan en ontdekte hoe verkoelend het is, de natte kleding op je lijf, die dan langzaam opdroogt.

Het was ook Valentijnsdag en s’avonds toen ik het strand weer opliep, zag ik dezelfde vrouwen, denk ik, in een hartje van licht zitten. Leuk! 

De sfeer is hier sowieso ‘mondain’, waarmee ik bedoel dat ik allerlei soorten Indiërs zie, in allerlei kledij. Zoals in Mumbai hangt er een vrijheid.

Toch loop ik niet langs het strand in bikini, zoals ik de ‘westerlingen’ wel zie doen. Daarvoor heb ik te lang meegemaakt, de vorige keer, dat dit écht niet kon. 

De mannen hier zijn meer gericht op elkaar, dan op welke vrouw dan ook. Velen lopen in groepsverband rond, soms ook allemaal in dezelfde kleding. Ik zwom wat in de branding en toen kwam er een groepje witte mannen langs. Die meteen opmerkingen naar mij maakten. Ondertussen vind ik dat respectloos. Pas wanneer je je voorstelt dat elk groepje vrouwen dat ook jegens een man zou doen, zie je het belachelijke ervan. Laat vrouwen toch met rust! 

Senior Traveler

Ik kreeg een heel leuke recensie van Ingrid, de gastvrouw in Mumbai.Tegelijk zag ik een leuke foto van Joni Mitchel en David Hockney. Beide hebben zichzelf ook telkens weer opnieuw uitgevonden gedurende het leven. Je gaat door tot je laatste snik en dan telkens met de mogelijkheden die je tot je beschikking hebt.

Er staat hier een oude banyanboom langs de kant van de weg. Zo’n boom maakt telkens nieuwe luchtwortels aan; dat is wel mijn streven. 

Na alle activiteiten van de afgelopen weken, tijd to unwind. In mijn onderkomen voor de komende 18 dagen. Ik heb het al helemaal eigen gemaakt, met alle rommeltjes die nu eenmaal bij mij horen. Er zijn buiten wel veel muggen en ondanks de horren overal, zijn ze s’nachts ook binnen.  

Ik blijk een miskoop van een klamboe te hebben gekocht, het is alleen een beschermer voor je hoofd, zoiets als imkers ook hebben. Nu zag ik dat er bij de schommelstoel een bak planten staat, met stilstaand water. Dat is toch een broeinest voor muggen? … Zou Karthik, die ecoloog is, dit niet weten? Misschien ligt het anders bij de Indiase mug.

Verkenning en vragen

Het is een mooie villa, met aan de voorkant een buitenterras; het huis van de twee ecologen, en de entree van de weg heeft een mooi mozaïek. Zou dit nog uit de Portugese tijd komen? Het huis is van de vader van E. Goa was nog tot 1961 een kolonie van Portugal en toen viel het Indiase leger Goa binnen en joeg de Portugezen weg.

Er zijn hier heel veel drankenwinkels, is dit dan een erfenis van de Portugezen? En hoe was het hier vroeger, dat kerkje moet ooit niet geïsoleerd tussen grote geasfalteerde wegen hebben gelegen. Grote westerse winkelketens zijn aanwezig. Ik zag Levi, Benneton, Mac Donald, Burger King, Declathon etc. Er staan luxe hotels die dan bijvoorbeeld Sea View of Beach heten, maar allen vragen nog een wandelingetje eer je bij de zee uitkomt. Geheel vervallen huizen, waar je je bijna kunt voorstellen dat de oorspronkelijke Portugeze eigenaar indertijd weg is gevlucht en sindsdien niemand meer het huis bewoond heeft?

Goa stond ooit bekend als hippie-paradijs, was dit dan ooit een aangenaam hostel? Nu wonen er wel wat mensen. Het blijkt dat er tussen kust en hoofdweg hele wijken kunnen liggen.

Zo lag deze boekwinkel midden in een wijk. De huiskamer van deze villa is nu de winkel, de tuin een café, het moderne concept van wat je in New York veel ziet; je kunt ook wat drinken bij een boekhandel. Ik arriveerde vijf minuten voor sluitingstijd en scoorde daar mijn boek. Een dikke pil, gebonden, de Pinguïn uitgave, maar voor de Indiase prijs van nog geen tientje.

Onderweg, tussen strand en straat ook dit onderkomen. Door een kier van de deur zag ik dat het stikkensvol stapelbedden stond. Aan de schoenen zie je het aantal mensen dat binnen is. Wie wonen daar dan? Arbeiders of personeel die in de hotels werken?

En dan ook één enkel winkeltje, voordat je het strand opkomt. De eigenaresse zat op een stoel te slapen. Ik vermoed dat achter de koopwaar er ook een keukentje en een echt bed is?

Deze drie Indiërs intrigeerden mij: zeker wel meer dan een half uur schuifelden ze wat in het zand, dichtbij elkaar. Waren ze verwonderd dat de branding kuilen maakt, als ze wat langer hun voet in het zand zetten? Maar ook eenmaal in het zand zelf, zetten ze hun rondedans voort. Zochten ze iets speciaals?

Terug van de boekhandel, weer het strand op. De zon was al ondergegaan en de lucht kleurde machtig mooi.

Sardientjes en pancakes

 Vanavond at ik de helft van de sardientjes die ik gisteren van het strand heb opgeraapt. Binnen het grote net waar de vissers aan weerszijden het net steeds meer het strand optrokken, waren voornamelijk vrouwen mandenvol sardientjes aan het vergaren. Ook voorbijgangers, zo leken ze mij, propten plastic tasjes vol. Ik durfde niet goed mee te doen, misschien vergiste ik mij en hoorden deze ook bij de officiële oprapers.Maar buiten het net spartelden ze ook in de branding en lagen ze daar in het donker in het zand…Lekker.

Het is leven als God in Frankrijk, dacht ik. Het is overal rustig, de zee voor je neus, het gestage geluid van de branding. Je drinkt een frisse lassi en je eet, met rust in de portemonnee, je pannenkoekjes gevuld met fruit. 

Langs de gehele baai

De weg naar het strand. In de groene tuin van het huis van twee ecologen, waar ze het oude gebouw voor bedienden hebben omgebouwd tot Airbnb en kantoor, ligt een hond te zonnen.Eentje van de zeven die er nu zijn: het zijn getraumatiseerde honden die ze van de straat hebben geadopteerd. In die 200 meter staan meer oud Portugeze villa’s. En dan kom je via wat winkeltjes en een parkeerplaats op het strand.

Vandaag wil ik helemaal naar de andere kant van de baai wandelen, dat is zo’n zes kilometer. Ik zie het eerste vissersbootje.

Na lekker in het zand gelegen te hebben en in de branding te hebben gespeeld, weer verder: veel meer boten. Ze zijn van goede kwaliteit met een motor, heel anders dan de kleine houten prauwen met de hand bestuurd, die ik mij herinner uit Mahabalipuram.

Op de boeg de christelijke heiligen Franciscus van Xavier en Anthonius van Padua, of alleen een kruis en een spreuk.

Dit vissersdorpje is de overgang van Candolim Beach naar Calangute Beach. Ineens wordt het drukker, er worden allemaal wateractiviteiten aangeboden en er zijn ineens drie stroken aangegeven in het water, voor wie daar wil zwemmen. Eén voor mannen, dan een voor familie en tot slot is er een vrouwenafdeling.

Op de blauwe opblaasboot kunnen mensen achter elkaar plaatsnemen en die wordt dan door een motorbootje voort getrokken; het heet Banana Ride.

Er staat ook een rode surveillance auto met daarin een stoere vrouw met kortgeknipt haar, die met een wat zware stem door een toeter aanwijzingen geeft.

Ik kom in Baga Beach, er is geen westerling meer te bekennen, er staat een klein geel kerkje dat gesloten is, zonder kerkbanken en verder winkeltjes.

Ik strijk neer en geniet van een heerlijke Goa Fish Rice Curry en een koud pilsje. Tezamen voor nog geen drie euro. De prijzen zijn hier dus Indiaas. De cola is hier 40 Rupee, terwijl de eerste Cola die ik dronk op Candolim Beach 70 Rupee was. 

Het einde van de baai, is ook de monding van de rivier, waar een vissershaven is en de weg ertegenaan grenst. Vrouwen verkopen vis op kleedjes.

En daarna over het strand de weg terug. Heel veel gezellige drukte en tot drie keer toe wordt er uit zee, terwijl de nacht valt, de visoogst binnengehaald. In het donker zie ik de sardientjes spartelen in de branding.Het is overvloedig.