Bewegingen

 

Hotdog, parkwachter, Orchard Beach

De hotdog op Times Square is een kunstwerk en het prikkende rare eraan is, dat voor wie het niet ziet, en dat geldt waarschijnlijk voor een heel groot deel van de bezoekers op Times Square, het een geinige en feestelijke toevoeging is aan het klaterende decor vol lichtreclames. Op gezette tijden spuit deze regelmatig confetti uit.

Maar…stel je een museale omgeving voor: dan is het als het ware ook een gebakken pik, met in deze Trumptijd er een gouden ornament haastig opgeplakt met duktape, dan gaat het ook over de verwording van de Amerikaanse cultuur en over de manosfeer.

Op Orchard Beach zat ik eerst op een steen en toen kwam er vanuit de verte een man in het groen op mij aflopen, dat dit niet mocht, dus ik ging braaf in het zand ernaast zitten en maakte stiekem een foto van hem, terwijl hij wél op de rotsen zat. ‘Ja! Ik ben hier om te controleren, dus ik mag er wel zitten!’ reageerde hij verontwaardigd, toen ik hem daarop aansprak ; ‘het is maar een grapje’ zei ik…

Uiteindelijk raakten we lang met elkaar aan de praat, totdat ik zei dat het tijd werd voor mij, voor een tukje. Hij deed een rondgang over het stuk strand dat onder zijn hoede was, en kwam later weer terug.

Ik kreeg een schets van zijn leven: Nu 45 jaar oud, hij verdient $19 per uur, hij hoeft geen huur te betalen, hij deelt nu een ruimte met een roommate in de Bronx, verstrekt door de overheid, zijn werkgever Parcs and Recreation. Hij werkt nu drie weken op Orchard Beach, als trainingsstage, tot het einde van het zomerseizoen in September. Hij kwam op zijn negentiende naar zijn familie in Brooklyn, opgevoed door een tante in South Carolina, hij heeft veel tijd verloren aan verkeerde dingen ‘handcuffs and all’. Het liefst had hij een vrouw en kinderen gehad, maar met zijn loon van nu, zal het er wel niet meer van komen…had ik tussen mijn twintigste en dertigste maar andere dingen gedaan… maar hé man, now I consider every day as an opportunity to make the best of it.

Hij is maar één keer in zijn leven bij de zee geweest, naar Coney Island. Hij vroeg of ik uit de Bronx kwam, of misschien uit Queens? Toen ik vertelde toerist te zijn uit Nederland, vroeg hij of er pythons waren en wat voor een land het dan is? Overcrowded, hoor ik mezelf dan zeggen, waar witte mensen dominant zijn.

Het kán dus héél druk zijn op Orchard Beach, een door mensen gemaakt strand rond 1936. Maar ik genoot van bijna het rijk alleen.

Drieslag

1

Wat een verrassing; een bijna leeg strand, met de bus een half uur verder.

Water en wind, geen mens om mij heen

De vlucht van vogels volgend.

2 

Daarna was het weer leuk om mensen te zien; twee vrouwen tegenover mij verwikkeld in een gesprek met emotie en onderwijl genoot ik zéér van de smeuïge goedgevulde gebakken dumplings en een soep met krachtige runderbouillon vol vlees. (Ik ben het woord vegetariër al bijna vergeten…)

Dit stel zat ook in het Chinees restaurantje

3

En daarna spetterde het even van de kleur:

Er was een grote hotdog geland op Times Square

Opnieuw donkere wolken; de dag eindigde in de regen.

Poort naar de Hemel

 Ik dacht aan de dahlia’s van broeder Janus in de kloostertuin van Velp-Grave, dat hij mij leerde ze te dieven, om een zo’n groot mogelijke bloem te krijgen. Voordat hij broeder werd in het kapucijnenklooster heeft hij vele jaren met een medebroeder in Amsterdam gewoond, in de Spaarnerdambuurt.De andere was een intellectueel, maar hij werkte dagelijks in het Cultuurpark in de buurt, bij de Westergasfabriek.

Als hij broeder was geweest in New York, dan had hij wie weet in de Conservatory Garden kunnen werken. En in de nieuwe tuinen rondom het zwembad.

De ‘Poort naar de Hemel’ , wat voor mij zoiets is, als ‘verder willen dan het harde materiële’ kan allerlei vormen aannemen…Zijn medebroeder Jan studeerde vooral binnen, Janus was voornamelijk buiten: de groei, bloei, verval en weer opnieuw beginnen van de natuur, gaf hem alles; het koorgebed vond hij vaak sleur.

Er vlogen ook veel vogels in de wijdse ruimte, boven. Ik meende kraanvogels te herkennen en er waren ook grote roofvogels met een flinke spanwijdte aan vleugel. De vrouw die iets verderop zat, en die net als ik haar dag op het gras besteedde, had ook een verrekijker.

Ver kijken, om iets dichtbij te halen, en zo vrijheid ervaren; dat is ook ‘De Poort naar de Hemel’.

I will (not). Thanks

Even geen zin in veel beelden en woorden; daarom maar enkele plaatjes.

Er was wel regen voorspeld, maar die bleef waar ik was, overdag uit.Rond 6 pm:  Helder aan de horizon, maar wolken boven Manhattan…de film in Bryant Park ging op het laatste nippertje niet door.

De Conservary Garden en een spiksplinternieuw zwembad, één van de vijftig, die gratis te bezoeken zijn. Drie jaar geleden was dit noordelijk gedeelte van Central Park een grote bouwput; de andere jaren heb ik het gemeden.

Ook hier was het twee jaar lang een bouwplaats en nu het af is, lijken de vrouw en de fontein er altijd al geweest te zijn.

Ik lag de ganse lieve dag in het gras, het equivalent van liggen in mijn hangmat. 

Tegenover mij ging een vrouw mediteren.

Tot twee keer toe zag ik dit wagentje: zo wil New York graag dat je met elkaar omgaat.

Ik wandelde dus van de uiterste noordelijke punt van Central Park, er geheel doorheen, en vandaar naar Bryant Park, Het bankje waarop ik even neerplofte had deze woorden. Ik vroeg mij af, of het favoriete woorden waren van iemand die na de dood met dit bankje herinnerd wordt, of dat het de favoriete woorden zijn van alle ondergetekenden aan een ieder die hier gaat zitten.

Ik ben vóór: Bij voorkeur altijd blijven dansen.

PS

Ik bracht een groet aan mijn geadopteerde boom.

Festival

 Het was een sfeervol optreden; van Susana Baca, een ster uit Peru, met een sterke, waardige presentie, grijs haar met een rode streep in het midden. Ze blijkt zeer invloedrijk in haar land te zijn, is even minister van cultuur geweest en heeft gepubliceerd. Ze sprak geen Engels.

Tevoren een optreden van Lineker, zij blijkt een transvrouw uit Brazilië en haar leven en zang staat ook in het teken van activisme voor trans en lhbtq+ rechten, ze werd door het publiek zeer enthousiast verwelkomt.

Het begon met een optreden van een andere singer-songwriter uit Brazilië met een heel warme stem, maar de eerste helft van haar optreden bleef ik toch gewoon op de grond zitten voor mijn avondmaaltje uit het Russische buffet, erg smakelijk, ditmaal met dingen die van boekweit waren gemaakt. Voor een jongetje in  een kinderwagen, was ik zijn enige zicht.

Op het einde was iedereen op het podium, de artiesten leken zelf geraakt door iets van een momentum; deze samenkomst van muziek met Afrikaanse wortels in Latijns Amerika, beluisterd door zo’n divers publiek.

Onderweg

 De weg naar de metro; Ja!, de mango’s waren er nog steeds, dat wordt weer smullen op het strand

Lekker zonnen en niksen en daarna met de Qlijn naar Centralpark, de uitstaphalte rook nog nieuw, met zeer realistische mozaïeken en een hele lange roltrap naar boven.

Bovengronds, moest ik mij oriënteren, welke kant op, de juiste is, dan zie je een scène van een vrouw die een praatje maakt met de doorman en met wie je vervolgens bij het stoplicht staat. Ik maakte een foto van een andersoortige plantenbak onder een boom; watch out! , zei een vrouw achter mij, om al doorlopend te zeggen: yes, it is beautiful. Opmerkelijk: iemand die de moeite neemt voor een bord bij de voordeur: Proud to be a jew.

S’avonds, rond 11 pm is het bijna volle maan in mijn straatje. Ze zijn thuis, mijn gastheren, te zien aan de vele planten bij het raam. Zometeen gaat daarnaast dus het licht aan, het kleine raampje ertussenin is de badkamer.