Vanuit de uiterste noordelijke punt naar het zuiden met een overstap op Times Square. Daar weer een geinig optreden.
Times Square is de grootste overstapplek, dus er is een wirwar van gangen, op en af, soms langs een ander perron, op allerlei verdiepingen bevinden zich perrons. En nu kwam ik langs een heel groot gebied, met een doorgangspassage, die helemaal door Nick Cave was ingericht.
Ik heb hem leren kennen op de Biënnale van Venetië, waar op verschillende plekken een werk van hem was. De eerste keren liep ik er langs, maar op een gegeven moment gaan ze toch onder je huid zitten; zo’n mens met alle gedetailleerde weelderigheid om haar heen, in posities van neergevallen tot in meditatie.
Ook hier die rijkdom aan verschijningsvormen, terwijl er ook altijd een mens onder of achter zit.
Misschien werkt het ook zo voor alle New Yorkers; dat je er al tig keren langs bent gelopen en dan ineens komt er iets binnen. Wellicht denk je dan; wat is dat?, en dan lees je voor het eerst de titel van dit kunstwerk: Each One, Every One, Equal All.
Ik ging naar Chinatown, halte Grandstreet met lijn B of D, vorig jaar per toeval ontdekt, 7 gebakken dumplings en vier bapao’s voor $8,50, het is er altijd druk. Vlakbij een metrostation, weer fijn als het zou regenen. Waarschijnlijk door wat mijn oog gedurende de dag gezien had, zag ik nu ineens ook iets ‘christelijks’ en een muurschildering.
Ja, de regen viel af en toe grijs uit de hemel. De film van de avond zou zeker niet doorgaan. Vroeg terug naar mijn kamer in de Bronx.
Ik had wel zin in een leeg hoofd, zomaar wat rondzwerven, maar ja; het zou de hele dag gaan regenen, niet echt het ideale weer om doelloos op pad te gaan. Ik was wel nieuwsgierig geworden naar de uiterste grens van de stad, de laatste metrohalte Wakefield 241th Street, wat zou ik daar zien? De vrouw uit de metro van vorige week zei misprijzend, toen de bus door Harlem reed: ik zou hier nooit willen wonen! Bij haar, twee haltes verder dan de mijne, was er veel meer ruimte en bomen; you can breath.
Ik zag meteen wat ze bedoelde: bij haar zijn de straten breder, geen torenhoge appartementengebouwen, ik zag zelfs het torentje van een kerk tussen bomen, een bijna dorpse sfeer.
En helemaal op het einde, voorbij het laatste metrostation, is er dus niks meer aan de horizon, alleen maar groen.
Dus ik maakte rechtsomkeer, de stad weer in. Ik had me een doel gesteld: naar een vintage-winkel, die meerdere filialen heeft in NY, lekker struinen tussen oude kleren, het moest vlakbij een metrostation zijn, dus bij regen, kon ik daarna snel weer ondergronds zijn.
Ineens was de sfeer zoals vorig jaar in mijn buurtje: heel veel kleine kerkgenootschappen, op een klein oppervlakte, allemaal met klinkende namen.
Aan weerszijden van deze hoofdstraat, die gelijk opliep met het spoor van de metro, die hier bovengronds is gegaan, zag ik aan de uiteinden ervan, weer niks; een open horizon. In Manhattan is er op het einde, de rivier, hier dus landschap.
Ja! Ik was weer in de Cariben en West-Indië en daar tussenin was ook de vintage-winkel, en nog eentje; twee bijna naast elkaar, met een restaurantje ertussen.
Ik vond er een nieuwe blouse van Ralph Lauren, een bekende naam, gemaakt in Italië, met het label van Madison Avenue en New York, aan de binnenkant. Dat blijkt dé winkel te zijn van Ralp Lauren, hij blijkt een New Yorker te zijn.
Ik kocht de blouse niet, maar misschien ga ik toch terug… Het is wel een leuk souveniertje en het blokjespatroon, hemelsblauw, zoiets heb ik altijd wel willen ‘hebben’… anderzijds , wat moet je met zo’n hebzucht?…
Ik stapte weer op de metrohalte 233 Street, ik had dus 8 blokken gelopen, Boven bij de rails was helemaal goed te zien, dat dit de alleruiterste punt van New York is, hier houdt de stad op.
In Bryantpark een middag lunch gesprek tussen twee schrijvers, ik was er een uur eerder, zag de voorbereidingen en las, niet voor de eerste keer, dit gedicht vol schwung, ik zag haar tijdens de inauguratie van Biden en was toen zeer onder de indruk.
Heel aanstekelijk, wanneer je twee mensen die volledig zijn ingevoerd in de materie hoort, ze vinden hem beide geniaal. Zelf ken ik een heel aantal van de animatiefilms van hem, en nu wil ik ze allemaal nog eens bekijken, een deel heb ik op DVD en ze zijn ook op Netflix aanwezig. (Niet meer, zie ik nu…)
Ik weet nu over zijn ziekelijke moeder en zijn vader die in de luchtvaarttechniek werkte, dat hij beïnvloed is door de beeldende kunsten en meerdere religies, er zijn veel eigenzinnige meisjes en vrouwen, dat eten altijd in beeld komt, wat voor iets aards zorgt (zelf viel mij altijd al zijn zintuigelijkheid op; regendruppels die kringen in plassen water maakt bijvoorbeeld). Ja, er zit ook altijd humor in, terwijl er ook altijd ‘strijd’ is en moeite, dat personages door meerdere tijdslagen en verbeeldingslagen zich voortbewegen, met ‘onzichtbare’ vrienden, en ja, dan zijn tekenkunst, achtergronden die op impressionistische aquarellen lijken, samengestelde Europese steden…Kortom, ik snapte van mezelf beter, waarom ik even zo dol op hem was. Zijn meest recente films ken ik nog niet, het wordt tijd van wel.
Ik had eigenlijk het plan om s’middags naar het strand te gaan en terug te keren voor de film, maar het was er zó geanimeerd en gezellig, alles nu bezet met lunchende mensen, dat ik besloot eerst pizza te gaan halen en dan verder daar te gaan lezen.
Ik verplaatste mij van een gewoon stoeltje naar een nieuwe schommelstoel, heel ideaal om daar uren op door te brengen. Ik vond een goed boek; de schrijver ontdekt dat er een naamgenoot is, van zijn leeftijd, die in de gevangenis zit, hij raakt bevangen wat voor iemand het zou zijn en hoe het kan dat hij wel goed op zijn pootjes terecht is gekomen: had hij die ander kunnen zijn? Na veel getwijfel besluit hij hem te schrijven en krijgt een enthousiaste reactie terug, ze gaan corresponderen en ontmoeten elkaar. Het boek geeft de parallelle levensgeschiedenissen van beide, er zijn kantelmomenten waarvan je later weet dat ze doorslaggevend zijn geworden voor de loop van je leven.
Een verassing; het blijkt dat de schrijver op jonge leeftijd met zijn familie verhuisd is naar New York, in de buurt waar ik nu zelf zit, op de terugweg uit de metro ontdekte ik zelfs dat ik langs zijn straat loop. Heel leuk ook nu nog herkenbare dingen te lezen, maar het grootste verschil is, dat de Bronx toen een stadsdeel was met veel criminaliteit.
Het werd 5 pm, en dan wordt het grasveld opengesteld voor de filmkijkers. Heel grappig: een klok telt af van 10 naar 0 en mensen bestormen het gras, om vervolgens daar dus drie uur door te brengen, alvorens de film begint.
Om 18.22 uur is het al nog een stukje drukker op het gras en ik lees door tot na half zeven, dan sluit de bibliotheek en mag je jouw boek terugzetten, ik ben ver over de helft en zal zeker terugkomen om het uit te lezen. Daarna in de rij, voor wat de mooiste openbare restroom van NYC wordt genoemd. Daarna vond ik nog een klein stukje gras voor de film.
Dat was me nog nooit gebeurd; ik voelde de voeten van mijn achterburen in mijn rug en toen viel me op dat deze mensen ook nog eens gedurende de film met elkaar bleven praten in een discussie, heel storend en het was ook nog eens Russisch, in een film die zo duidelijk anti-oorlog is.
De twee zagen er uit als toeristen; vreemd idee; in India in Candolim aan het strand waren ze er ook in grote aantallen, en op Bali alweer een tijdje geleden, en in Turkije alweer twintig jaar geleden; oligarchen en hun kinderen struinen de wereld af en bezitten er kleine stukjes grondgebied…Ik moest mij inhouden om ze niet aan te spreken, nou ja uit te vallen ‘egoïstisch krengen met oogkleppen op!’, tijdens de laatste weemoedige klanken en het opbreken, na de film.
Fijn, dit weerzien met dit geweldige uitzicht vanaf Brooklyn Heights. Een Chinese man deed zijn gymnastiek.
Afgedaald naar de rivier; ik lag zo lekker in het gras te genieten van het koele zeebriesje, dat ik al bijna in de verleiding was om het hele voetbalgebeuren niet meer op te zoeken.
Wél gedaan dus, een gezellige sfeer rondom de afgesloten watch party onder de Brooklyn Bridge, waar 3500 mensen keken met een New Yorks live commentaar; je had daarvoor een kaartje moeten bestellen.
Ik lag op een bankje pal ernaast, aan de ene kant de rivier en aan de andere kant kwam het woord ‘Argentinië’ vaak voor in het commentaar, af en toe wat gejuich, was er nu al een doelpunt gevallen?
Niet dus, zag ik op een klein schermpje, het was nog 0-0, maar alras zag ik Spanje scoren en winnen.
Ik bleef tot het donker was, ik vind het daar geweldig.
Wat zou het fijn zijn, wanneer ik dit in Nederland ook zag…de ene is op de gevel van een christelijke kerk, de ander bij een synagoge.
Ik was een groot deel van de dag in het Joods Museum, het regende met zware hoosbuien waar SoHo, in Downtown Manhattan, overspoeld werd, de Silent Disco ging ook niet door en hier hapert nu de internetverbinding, misschien toch door het heftige weer?
Een prachtige tentoonstelling; Other Possible Worlds van Paul Klee, ik bleef maar kijken, wilde aanvankelijk ook geen foto’s maken, dat haalt het toch niet bij het echte.
Vandaag ziet het weer er redelijk goed uit. Van belang voor de Finale Voetbal die gespeeld wordt. Overal in de stad zijn watch-party’s, de grootste in Central Park, waar 50.000 mensen komen.
Ik ga in Brooklyn de sfeer proeven, ik hoef niet in een mensenmassa, een beetje wandelen eromheen.
Toen ik weer bovengronds uit de Subway kwam, bleek de lucht stralend blauw. De Oculus, een van de duurste gebouwen van de wereld, was even die neergestreken vredesduif, die het ook symboliseert na 9/11.
Weer een vernieuwing: wat vorig jaar nog gewoon een doorgang was, is nu een nieuw zitgebied, met tafeltjes en stoeltjes, eventueel op barhoogte.
Met educatieve decoratie.
Er bleken eettentjes te staan met voedsel uit de hele wereld. Ik zag bekende bamboestengels in een blauwe ton, maar niet de grote Indiase bamboepersmachine, om er sap van te maken. Het blijft een rare gedachte dat het hier ooit vol gebouwen stond, even hoog als degenen die het nu omringen en dat het die bomen zijn op de begraafplaats die het kerkje beschermt hebben tegen het neerdalend puin.
Ik wandelde langs een favoriete boekhandel, ging er niet naar binnen, want de East River lokte, zag wel bij de opruiming een boek dat zich in Mumbai afspeelde: weer die sensatie om in een andere stad te lezen over eentje waar je ook geweest ben, misschien ga ik het boek toch kopen, het is gebaseerd op 2700 brieven die de auteur vanuit Amerika naar zijn moeder schreef, die in een krappe ruimte woont, die bedreigd wordt door Real Estate Agents, die er nieuwbouw willen plegen, hij gaat terug naar Mumbai om zijn moeder te overtuigen, ook te emigreren, hij is gay, wat zij ook nog niet weet.
Ook hier vernieuwing in de vorm van grote plantenbakken, waar nu purperen seringenbomen bloeiden.
Bij Seaport een evenement waar Guatemala zichzelf promootte, er waren lekkere hapjes, ik sprak even met een man die mij aanspoorde om nog een hapje te nemen, ze zijn zó lekker en die ooit, vroeger, zei hij lachend uit Guatemala geïmmigreerd was, maar nu was hij allereerst een New Yorker. Hij maakte een foto van zijn vrouw, die poseerde bij de vlag, helemaal links.
Heerlijk hangend en zittend, mijn boekje uitgelezen, onderwijl genietend van de boten die voorbij turfden, de zilte lucht, het uitzicht.
Toen richting Chinatown, een wandeling van 20 minuten door Pearlstreet, onder dé Brooklyn Bridge door, naar Mulberrystreet. Dit is dus de kortste weg, eerder maakte ik de wandeling in omgekeerde richting, al dwalend.
Eerst even uitbuiken en daarna speelde er een beroemde band in Lincoln Center, nummers die van een plaat van 1975 kwamen, ik zag mensen meezingen en er werd natuurlijk Salsa gedanst.
Heel fijn om in de pauze even op adem te komen in de airco, waar op grote schermen een concert te zien was, dat erachter dus live aan de gang was, daar kon ik ook heen, met het pay want you want-principe. Een heel andere sfeer, hier.
Terug naar de salsa:
En daarna Silent Disco, ik ging, alles bij elkaar, even helemaal uit mijn dak; al swingend voel ik pure levensvreugde.
