Leer geven; Dilan Yesilgöz!

 Het zou de laatste nazomerse dag van het jaar zijn, ha!, bofte ik even dat ik die nog kon meemaken, op de eerste volle dag weer in mijn boshuisje! Ik hing de hangmat uit, wilde erin gaan liggen en toen … krak zei deze en ik voelde mijn billen op de grond. Nee! Niet nu en meteen een nieuwe bestellen had helemaal geen zin, want die komt pas de volgende dag en voorlopig is het geen hangmatten-weer. (Nu ik dit typ weet ik weer dat ik ook met vest in de hangmat lig, dus zometeen toch maar naar eentje op zoek).

Na een aantal pogingen die eerst dus mislukten, had ik uiteindelijk de eindjes van de hangmat aan elkaar geknoopt en deze een andere hoogte gegeven, zodat ik er uiteindelijk tóch in kon liggen, héél stil en weinig bewegen, wanneer ik dat de teveel deed, hoorde ik de stof scheuren.

Tevoren had ik een kinderboekje bekeken, waarvan ik in de krant las dat deze bekroond was met de Platina Boek; De mooiste vis van de zee, van de Zwitser Marcus Pfister, het is in 1992 uitgekomen en sindsdien zijn er 150.000 exemplaren van verkocht. Het gaat over een visje met hele mooie schubben in alle kleuren van de regenboog en dan vraagt een klein visje of deze er eentje mag hebben en dat weigert zij en ineens ontdekt ze dat geen enkele vis meer met haar wil spelen. Zij ontmoet de octopus

Geef je schubben weg, zegt deze, dan komt het allemaal weer goed, maar de Regenboogvis weigert aanvankelijk, geeft uiteindelijk gelukkig schoorvoetend toe en dan volgt er dus een Happy End.

Zóveel Nederlanders kennen dit boekje dus ; die krijgen heel jong, ergens in hun kindertijd mee, dat alles voor jezelf willen houden je isoleert en dat delen van jouw rijkdom je gelukkig maakt… En het kwam in mij op dat Dilan Yesilgöz met haar Turks- Koerdische afkomst toen kennelijk nog niet in Nederland was. Ze is op het nippertje binnen gekomen en Nederlandse geworden, nog met criteria die ze zelf nu wil afschaffen; dat is in zich toch al ongelofelijk, dat je zó ontrouw kunt zijn aan je eigen levensgeschiedenis en je anderen niet gunt wat je zelf wél gegeven  is door de Nederlandse staat? 

En nu gijzelt ze het minderheidskabinet door niet met PRO te willen samenwerken, ze is dat visje dat niks wil weggeven en niet ziet dat dit nodig is, om de Nederlandse samenleving weer gelukkig te maken.

In feite zit ze vast in de spanning van haar eigen jeugdtrauma: Nemen en hebben en houden wat nu van jou is en er niet aan kunnen en willen denken ook maar iets af te staan, want wanneer je dat doet, zou je alles kunnen verliezen en wordt de deur alsnog voor je neus dichtgegooid. 

En nu zit het minderheidskabinet dus vast en kan nauwelijks meer uit de in de haast aan elkaar geknoopte hangmat komen, zoals mij dít gebeurde. Want toen ik eruit wilde lukte mij dit niet; te diep weggezakt, de rand was te hoog…zeker een half uur in worsteling en tegelijk moest ik lachen om de Mr Bean-achtige situatie, hoe, hoe dan?!

Hoe het me gelukt is, weet ik niet.

Maar Dilan moet alleen een flinke octopus tegenkomen, acht flinke tentakels uit de Nederlandse samenleving zelf, waar zij nu bij hoort: alsjeblieft, geef wég, dat brengt iedereen geluk.

Wie geeft het startschot en doet haar dit kinderboek cadeau? 

Sensaties

 

De stoel van mijn jeugd in de laatste middagzon.

Géén getjilp van mussen meer in mijn groene tuin; ik denk aan de overleden buurmannen Joop en Peter.

Ik herlees stukken uit het boek dat mij New York heeft laten leren kennen als een intieme stad.

Ochtendkoffie in de zon in mijn leesstoel van oma en opa.

Eerste eenpans avondmaaltje, weer in het bos.

De bomen, zoveel jonger dan velen die ik in New York heb gezien.

Bomen! Bos dat geurt! Hier woon ik! 

The grass is blue

 Mijn jetlag-tijd is niet zomaar voorbij, want ik word opnieuw midden in de nacht wakker. Vandaag zat ik in mijn stadstuintje en ontdekte dat het beeldje van Franciscus en zijn gebroken hoofd niet meer bij het drinkschaaltje van de vogels stond. Er was dus Franciscus van Assisi en zijn hoofd was afgebroken en elke keer dat ik hier was, zette ik het hoofdje provisorisch weer op het beeldje en vertrok dan weer.

Een soort van ritueel was het; ik wilde zijn hoofdje er niet weer op lijmen, want de werkelijkheid is vaak ook kapot, waarom het niet gewoon zo laten, en in die handeling iets herstellen, elke keer weer?

Ik ontdekte net dit liedje van Dolly Parton en zij doet hier hetzelfde; soms is er troost en herstel door het omgekeerde te denken dan zoals het op dat moment is; dit kan een handeling zijn, die je kracht geeft.

Het is niet anders dan dat Regelmatige Logé iets gedaan heeft met dat beeldje, maar hoogstwaarschijnlijk zal ik de waarheid hieromtrent niet achterhalen, omdat ik onlangs heb ontdekt dat hij glashard kan … liegen. 

Milder gezegd: gras kan bij hem blauw worden. Wanneer je dat voor jezelf doet, om je staande te houden, oké, wellicht, een leugen voor je eigen bestwil. Maar het gebeurde aan mij, dat hij eigenlijk zei: jij bent blauw, jij bent de smurf, zie je dat niet?!  En dat is niet toelaatbaar (al laat ik -na af en toe héél kwaad te zijn- het uiteindelijk wel toe) … , als je van jezelf weet dat je toch écht geen smurf bent, maar gewoon een mens.

Een onoplosbaar gegeven: ik zál aan hem vragen, waar is Franciscus gebleven?, maar de kans is groot dat hij gewoonweg zegt: ‘ik weet het niet, ik ben het vergeten’ en dat laatste is waarschijnlijk ook werkelijk zo.

Is deze exercitie dan vergeefs? 

Wél misschien in het licht van de waarheid omtrent het beeldje, dat niet boven water komt. 

Niet wanneer het een poging is om hem een kans te geven. Welke kans? Dat er voor hem een wereld ontstaat, die écht is, waar hij het niet nodig vindt om deze te vervormen.

Ach, ik zet gewoon opnieuw dat kapotte hoofd op het beeldje, al weet ik dat het ook zó weer eraf zal vallen. 

Ik maak willens en wetens de lucht groen en het gras blauw.

Van Washington Heights naar stadshuis

 

Ik maakte nog een ochtendwandeling.

 

Na een bbq varkensvlees-spies van de straat als lunchhap, met de A train  naar JFK: het laatste beeld vanaf de wc op de vlieghaven was een foto van Venetië…en toen in het vliegtuig al ras de avond zien vallen.

En het na dik zes uur tijd weer licht zien worden met een ochtendlanding de volgende dag in Oslo.

Zó was het: van Washington Heights: 

Weer terug in mijn stadshuis; mooi avondlicht vanachter het glas:

Dit blogje in jetlagtijd geschreven;  midden in de nacht wakker geworden in NL, in NY zou het nu tijd worden om te gaan slapen; mijn brein zweeft nog op een onbepaalde plek, maar zometeen ga ik mijn oogjes weer sluiten en hoop bij het wakker worden, dan definitief te landen.

Laatste dag

 Morgenvroeg koffer in pakken voor het vertrek dus nú maar wat over mijn laatste dag hier; wat momentopnames. Ik ging eerst even het kerkje in, ja óók om mij even bewust heel dankbaar te voelen voor deze twee maanden in New York. Een zwart popje kijkt naar al die vrouwelijke heiligen.

Ik nam de bus; de chauffeur hielp een invalide in een wagentje zich installeren, het motto op zijn werkjas is helemaal waar: zonder metro en bus staat een groot deel van NewYork stil.

Toevallig, want op de woensdag gratis, was dit een geschikte activiteit voor een laatste dag; een bezoek aan The Museum of the City of New York. 

A

Dit was het begin van Times Square in 1904.

En zo maakte ik veel foto’s … misschien in mijn boshuisje nog een keertje een blogje eraan wijden, voor nu hou ik me bij de kern van NY, die het museum zelf benoemt: 

De laatste keer mijn favoriete maaltje

Nog even langs Elizabeth Street Garden na een flinke regenbui.

Ik wilde nog langs mijn geadopteerde boom in Central Park, maar er woei een koude wind, dus ik zag ervan af.

Daarvoor in de plaats het grote overdekte winkelcentrum van Columbus Circle in, er werd gegymd.

Het plein van Lincoln Center ligt beschut tussen de gebouwen, de dansvloer en het podium, de discolichten, alles weg, er was weer opera-film.

Op de terugweg naar de metro; nog één keer kijken naar het straatbeeld.

De vrouw tegenover mij kwam ook uit Lincoln Center, ze deed haar muziekoortjes in en ik zag haar glimlachen. En kijk, in de ruit achter haar een weerspiegeling van mezelf, mijn laatste spoor.

Mozaïek

Mozaïek van alle foto’s van de dag; het begon met Keith Haring en eindigde in de regen in Battery Park, dus geen film in de avond.

Ik at authentieke Indiase samoza, compleet met de sensatie dat je gaat zweten van het scherpe groene sausje. Onderwijl had ik uitzicht op een ceremonie van Indonesië, bij de vlaggenmast, waar Manhattan begint. Een vrouw zong het Amerikaanse volkslied en daarna werd het Indonesische volkslied gezongen met mechanische begeleiding uit een muziekband en dan raakt me dat tóch; ik kom ook daar vandaan. Bij navraag bleek het voor het derde jaar georganiseerd te zijn door het Indonesische Consulaat, waar inderdaad zoals ik al vermoedde, de onafhankelijkheid van Indonesië gevierd wordt. Mooi dat dit kan op deze plek, waar dus de onafhankelijkheid van Amerika herkenbaar is gemaakt; nu wapperden beide vlaggen naast elkaar.

Dit mozaïek komt deels voort uit luiheid, geen zin om collages en uitgebreid verslag te doen op mijn laatste dag alhier, en het is een herinnering aan al die vierkante stukjes tegels van alle mozaïeken in de Subway.

De Eenhoorn Tapijten

Ik had er de vorige keer nauwelijks foto’s van gemaakt té overdonderd en meteen dat besef dat een foto toch niks toont van de intensiteit aan kleuren en details. Maar geen enkele herinnering eraan is ook zo wat, dus nu alle zeven wandkleden op de foto gezet.

De mannen het bos in, op zoek naar de eenhoorn.

Ze vinden de eenhoorn, die met zijn hoorn het water zuivert; het tafereel ademt vredigheid uit.

Ze belagen de eenhoorn, maar duidelijk is dat deze zich niet veel aantrekt van de speldenprikken.

Ze vallen hem werkelijk aan, maar eenhoorn is oppermachtig.

Totdat hij een vrouw ontmoet en hij zich laat omheinen door rozen en…?…lelies?…Ik kon de vrouw die de rondleiding gaf, niet goed verstaan. Ik begreep dat hij hierdoor kwetsbaar werd, en zijn onoverwinnelijkheid verloor. Of: dat men meende dat alleen een vrouw die maagd was, de eenhoorn kan vangen.

Dan zie je op één kleed, ‘zoals in een comic-book’, dat deze gedood wordt en op een paard wordt meegenomen.

Ja, duidelijk dood. Uit de doodsteek in de zijflank spuit bloed, dat iemand gaat drinken en nu is er een vergelijking met Christus.

En net zoals Christus, is er een verrijzenis; de eenhoorn verschijnt weer, duidelijk verjongt en vitaal. Het hekje om hem heen, is duidelijk symbolisch, als hij weg wil, dan kan dit meteen.

Er groeit een granaatappelboom(?), symbool van vruchtbaarheid.

Dit is één versie van het verhaal, de rondleidster benadrukt dat we het eigenlijk niet weten en dat het moeilijk is om te kruipen in het brein van de middeleeuwse mens. De tapijten zijn waarschijnlijk gemaakt in opdracht van één familie, die ze misschien in hun dinerzaal hadden hangen.

De eenhoorn was een half mythisch wezen, waarvan sommigen geloofden dat deze echt bestond, de Bijbelse verhalen waren bekend. Maar waarom dan laten afbeelden dat je jácht maakt en tenslotte dus wellicht ook Christus hebt gedood? Niet iets om trots op te zijn, kun je wellicht denken.

Juist ja. Je kunt altijd zoveel en van alles denken, doen en laten…Dat denk ik dan, en zal het niet nalaten om deze tapijten nooit meer te willen vergeten.

Ja, ik was erbij.