De vriendelijke openbare ruimte

Terwijl in Nederland er nu tropische temperaturen zijn, zonder regen, word ik wakker door onweer en stromende regen en een grijs uitzicht en er wordt gewaarschuwd voor overstromingen. Gisteren was er een droge dag en ik ging weer naar Orchard Beach en maakte ongeveer een kopie van de dag ervoor; hetzelfde  eten mee, dus na sluiting van het strand die ergens anders in NY oppeuzelen.

Mmmm….mango! zegt een vrouw die naar zee loopt langs mij. 

In de train terug zit ik naast twee oudere stellen, die ergens uit de Cariben komen en tegenover elkaar zitten. Ze wisselen uit welk eten ze lekker vinden en waar in NY het te vinden is, afwisselend in eigen taal en Engels. Waarschijnlijk omdat het ook over de herkomst van het eten gaat, vraagt de ene, hoe ze elkaar dan hebben leren kennen. Als vijfjarigen…en tedere blikken worden uitgewisseld. Het gaat over de vreugde van lange liefdevolle verbintenissen…Op het eind geven ze elkaar  een hand; wie weet komen ze elkaar nog eens tegen?

Wat ís Nederland toch ook een ziek land, denk ik, nu ik lees dat Sire een nationale campagne begint: Een praatje maakt je dag.

Een moeder die zeer inventief met haar zes kinderen voortdurend in zee speelt, vraagt haar oudste zoon  om haar mobiel te halen zodat een vrouw een foto kan maken…twee geheel verschillende culturen en dat is geen barrière.

Ik kijk in een koelkast en zocht een blikje cola, pakte er eentje en draaide het rond, ik had al een ander gepakt, maar zocht naar eentje met een afwijkende print, die gaat mee naar huis, en hoor achter mij: Ja, dat  is cola!, ik kom de wc uit en weet even niet welke deur in het halletje weer naar de museumzaal leidt; that way, zegt iemand, all those doors look similar.

Tegelijkertijd is er de wijsheid om op het juiste moment je mond te houden. Ik wilde gaan zitten in de metro, naast een kleuter, die ruimte was er, dacht ik, zegt een heel grote man: miss, that place is not yours, en hij verordent zijn kind om te blijven zitten. Ik sta dus op en de gezichten om mij heen halen licht de wenkbrauwen op of ik zie een vriendelijke glimlach naar me, maar niemand zegt dan iets, iedereen weet dat een confrontatie zo’n man in brand kan zetten.

Net aangekomen kijk ik met genoegen naar de mensen om mij heen; allemaal anders, maar verenigd in het besef dat je wilt genieten van een dagje strand.

Die sfeer is er overal in de openbare ruimte: dat deze van iedereen is, en dat, waar het kan, je elkaar helpt of een dansje of een praatje maakt met elkaar.

In de metro kunnen kiezen in wat voor een soort sfeer ik mijn avondmaaltje zou nuttigen; en het werd Union Square, wel vaak overheen gelopen, maar nooit neergezegen. Ik kijk uit op boekhandel Strand op Broadway, naast mij is een meisje aan het tekenen, uit een hoek komt muziek en zitten schakers, er slaapt iemand…een voortdurende stroom van allerlei soorten mensen, ik hou ervan.

Totale ontspanning

Naar Orchard Beach op deze dag, waar de zon schijnt

Een heel andere sfeer, meteen. Ik lees dat op Europese stranden het steeds meer een gevecht aan het worden is om ruimte, tussen betaald  en openbaar, hier speelt dat niet, want alle stranden zijn ook parken, beheerd door de gemeente, met strandwachten en al. De eerste keer dat ik in het water ging, hoorde ik een fluitje; het was enkele meters voorbij de laatste strandwacht, dus ik moest opschuiven, hij gaf instructies terwijl ik door het water waadde. Dat doe je meteen heel braaf, want de sfeer is: we waken over jouw veiligheid. Later op de dag kwam er nog eentje bij, zodat ik daar wel kon zwemmen.

Ik lag alleen maar te liggen en voelde ineens water bij mijn voeten, de vloed was in rap tempo dichterbij gekomen.

Er is ruimte zat op het strand zelf, maar er is een meerderheid die, geloof ik, het gezelliger vindt om allemaal bij elkaar te gaan zitten en liggen; gedurende de middag werd het steeds drukker.

Om 6pm stonden alle strandwachten op en begonnen te fluiten, iedereen moest het water uit; o, ja, dat had de parkwachter in opleiding mij verteld, om 7pm moest het strand leeg zijn, dan sluiten ze.

Dan kunnen de vogels het weer geheel overnemen.

Dít vind ik zo fantastisch in New York; binnen een uurtje met de metro ben je weer in een geheel andere werkelijkheid, ik ‘dineerde’ op een bankje in Central Park, terwijl de vuurvliegjes om mij heen vlogen en naast mij een zoon ontvouwde aan zijn moeder wat zijn plannen voor de toekomst waren. Ik zat op een bankje met de naam van een vrouw en daaronder het woord ‘welcome’ , ook in het Frans en in Hebreeuwse letters en ik vroeg mij af of ze zelf dit bankje voor haar dood had uitgezocht en in de zomer ook van de vuurvliegjes genoot.

Daarna wandelde ik naar Lincoln Center.

Whitney

 Het plan was, om éven bij Whitney naar binnen te gaan, gratis op de vrijdagavond, om er nog eens terug te komen en alleen een indruk te krijgen van de Biënnale, want er waren ook twee muziekoptredens in de stad, waartussen ik niet kon kiezen. Maar het opnemingsvermogen kán een tax bereiken, dus uiteindelijk bleef ik bij Whitney. Een mooie zonsondergang over de Hudson, het had wel wat om deze met twee dames naast mij op de bank, in stilte te ondergaan.

Veel kunst, dus weer, en ik moet tóch nog eens terug, want met een al vol hart en hoofd, wordt je weinig ontvankelijk op den duur.

Meerdere werken, waar ik een vermenging zag met de graphic novel, een verhaal dat verteld wordt middels de installatie met tekeningen.

Over de band met haar hond, die overlijdt en voor wie zij een hiernamaals maakt van het lievelingsspeelgoed.

En deze cyclische bewegingen, die met humor verteld wordt:

Ook deze boomstam sprak mij meteen aan, omdat er zoveel tijd en geduld in zit, om deze te maken.

Deze kunstenaar, Sarah M Rodriguez,  verzamelt materiaal uit de natuur, giet het vervolgens in aluminium, maakt er ‘assemblages’ van en hoopt dat het levende, ademende dingen voor de toeschouwer worden, dat is haar wel gelukt, voor mij.

Er was ook nog een disco, met een dj die onderwijl ook saxofoon speelde. Een héél enthousiast kind danste en de mensen eromheen zijn dan even enthousiast; dat ervaar ik als erg New Yorkaans; men is ten alle tijden bereid om elkaar op een positieve wijze aan te steken.

High Line

Ik word een beetje lui om collages te maken, dus voor mijn toekomstige zelf; je moet toch ook echt in je fotobibliotheek gaan kijken voor meer! Nu alleen wat beelden, letterlijk: Jezus onderweg.

Boeddha op de Highline…om mij vervolgens niet te houden aan wat ik dacht; moeten kiezen tussen foto’s vraagt meer moeite dan collages maken, die tegelijkertijd de dag weer even langs je innerlijk oog laten gaan.

Alle kunst op de Highline van dit jaar, heeft een kritische ondertoon:

Dit wilde ik aanvankelijk niet op de foto zetten, het gaf mij de stemming van iets gruwelijks en dat was terecht, zo bleek, dus toen tóch, alsnog

Verder is de Highline, een park gebouwd op het oude spoor dat door het industriegebied langs de Hudson liep, práchtig.

Leven in vrijheid

 De New York Public Library wordt geflankeerd door twee leeuwen, die Patience en Fortitude zijn gaan heten en hier wordt in de Treasure Room verklaard hoe dat zo gekomen; het zijn de hoofdeigenschappen van elke New Yorker en de bieb vindt het zelf ook een missie om dit uit te dragen; altijd aan de kant van hen die nog moeten strijden om in vrijheid te kunnen leven.

De keuze van wat er nu in de Treasure Room te zien is, markeert ook deze tijd, triest dat dit beeld al uit 1971 is…er is niks veranderd, de situatie is voor Palestijnen alleen maar slechter geworden in de loop van de tijd.

En dit vertelt ook over de vrijheidsstrijd van Oekraïne, deze kunstenaar heeft de vrijheid gevonden in New York.

Ook de ‘homobeweging’ is hier ontstaan en had al vroeg eigen tijdschriften.

Dit vind ik ook een mooi project; waar mens en dier samen hebben gewerkt na 9/11 en dat een mens dan de laatsten gaat fotograferen, én dat de bieb dus vindt dat dit in hun schatkamer thuis hoort.

En terwijl de wereld zucht en kreunt leven hier mensen in al hun veelkleurigheid samen en blijf ik mij dagelijks verwonderen dát er zoveel verschillende soorten mensen bestaan.

De regen, de zon en de stad

Zóveel mensen die komen luisteren naar liedjes uit Broadway Musicals, het verhalende zingen spreekt mij aan. O, dat sentiment van a whole new world, uit de musical Alladin, zonder vliegend tapijt hoorde ik ze het zingen, gewoon in T-shirt, zonder zoete context.

Ik ging schuilen voor de regen in de Library.

En nu geen woorden meer.