Cadeautjes

 

Nou ja! Ik vind het eigenlijk wel ongelofelijk. Ik kom hier terug en de hele familie zit er en ze zeggen: ‘Wij hebben wat voor je. Omdat je hier langer blijft en omdat we je zo aardig vinden. Mijn vader en ik waren vanochtend op de markt en we kochten dit voor jou.’

 Het is een jasjes-blouse met drukknopen en een capuchonnetje met steekzakken, 

werkelijk eentje die ik zelf gekocht zou kunnen hebben. En dan ook nog een plastic waterfles in een kleur die erbij past en een magneet van de Elloragrotten. 

Waar heb ik het aan te danken?!

O,ja; het was ook nog om de spreuk op de achterkant. Wat een opmerkingsvermogen: dat ze zien dat ik ook spreuken draag op mijn reis t-shirts en dat ze mijn oude waterflesje zien en er eentje kopen waar net wat meer water in kan.

Eigenheid in Aurangabad Caves

 In de vallei naar de Aurangabad Cave bloeiden alle bomen roze.

Veel motieven uit de natuur; lotusbloemen en ook geometrische figuren.

In een grot was alles zo mooi fijnzinnig, met een heel eigen sfeer

In een andere grot buitelden de beelden zowat over elkaar heen. Ik krijg een vermoeden, dat er in elke grot een eigen artistieke ontwerper was.

Kloostertje

 

Ik was er helemaal alleen en kon me dus gaan voorstellen om hier als monnik te leven met acht mensen. Ieder een cel van ongeveer drie bij twee meter, naast elkaar. In een rondgang, met in het midden Boeddha  die naar buiten kijkt.  

Er waren nu groene papegaaien in de boom, duiven en eekhoorntjes. Elke grot was een eigen kloostertje. Je gaat bij het voorportaal eerst een drempel over, de gezamenlijke hal, met overal beelden gehouwen uit het zachte basielt. Daarna weer een drempel over en dan kom je in de ruimte van de cellen. En na de derde drempel sta je voor Boeddha. Waarschijnlijk was alles beschilderd, getuige een klein stukje op het plafond.

Zou dat mij kunnen bevallen of zou ik toch horendol worden van mensen bij elkaar op een klein oppervlakte, letterlijk op hoogte? 

Leeg en vol

 Nu heb ik tien dagen achter elkaar heel veel gelopen en het is alsof mijn benen vanavond zeggen: Morgen niet, Mirjam, wij gaan op slot. Dus even niet de geplande dag naar de Ajanta Caves; mijn geest zou wel willen, maar mijn lichaam even niet. 

Iets héél grappigs. Ik liet deze foto van mijn stadshuis zien aan de moeder van Akvim, die vroeg of ik in een groot huis woonde. Nee, zei ik, in een klein. Einde conversatie en ik bedacht om een foto van mijn boshuisje te laten zien. En deze dus. Echt waar;  de eerste reactie was: daar staan weinig spullen in! Ik heb nooit anders dan van mensen gehoord dat mijn huis een bont tjokvol allerhande is, dus dit Indiase perspectief vind ik wel verfrissend! 

Bij deze foto was de reactie: dat hebben wij alleen maar in de Himalaya. Is het wel veilig, zijn er geen tijgers? En weer versta ik uit de Engelse reactie van moeder, maar twee woorden: ‘natuur’ en ‘stilte’ en dat dit goed is.

Ik kwam in de namiddag bij teatime binnen, de hele familie aanwezig, en ik kreeg meteen Chai met droge biscuitjes. Of ik hobby’s had?, was de vraag. ‘Wandelen en lezen’, antwoordde ik. Dat kreeg algemene positieve instemming. Moeders hobby’s zijn: dansen, zingen en met mensen praten. Ze zat niet op een koor, maar met haar yoga-vriendinnen oefenden ze spontaan weleens een lied in en brachten het dan ten gehore. Vader ging bijna elke dag naar de tempel en soms hield hij er een lezing; dan kwamen er wel honderd mensen.

Khuldabad

Een paar kilometer van de Ellora Caves is er Khuldabad en dat deed me wel aan Franciscus van Assisi denken. Die wilde graag begraven worden op zijn hele kleine favoriete stukje aarde, Portiuncula. Aan die wens werd wel voldaan, maar vervolgens werd er een basiliek omheen gebouwd. Hier was er een rijke en machtige monghul die had laten vastleggen dat hij onder de blote hemel in zijn simpelste kleding zijn laatste rustplaats wilde. Oké, dacht zijn zoon, die er ook begraven ligt, maar dan in een véél mooier groot overdekt graf.

En er werd een hele moskee omheen gebouwd en is het een pelgrimsplaats geworden.

Levensdans

 De cellen van de monniken, hun grote ontmoetingsplaats ofwel gebedsruimte: Heel sterk kwam bij me binnen hoe dít alles ook een getuigenis is van het besef dat de mensheid ooit had; dat afzondering, weg van het wereldse rumoer, je geest kan vervullen.

En dat in het Hindoeïsme vrouwen een even groot aandeel hebben in het vertellen van het verhaal dat al het leven natuurlijk ook met strijd gepaard gaat, maar er uiteindelijk een dans van al het leven is, waar dieren een gelijkwaardige rol in spelen. Alleen in India is er een dier dat heilig is en die een gelijkwaardige rol naast de mens heeft in de openbare ruimte: de koe.

Er is de olifantgod Ganesh en Shiva of een gedaanteverandering met de vele armen, die elk een eigen taak verrichten en uiteindelijk gaat alles terug naar één: de lingam ofwel Siva Linga; alles in alle veelvormingheid is deel van hetzelfde, dezelfde; de levenskracht. We bewegen in het leven zelf en we kunnen dit eren.

Ellora Caves.

 

Dit wilde ik héél graag gezien hebben in mijn leven: dít grottencomplex die van boven naar beneden uit de steen is gehouwen. Ongelofelijk en zo indrukwekkend.

Nauwelijks voorstelbaar ook. 

Alle, alles, de verdiepingen, de losstaande olifant, het verfijnde beeldhouwwerk is uit de grond uitgegraven en uitgehouwd, van boven naar beneden. Hoe dan?!

Ik doe maar een paar foto’s, want er zijn geen woorden voor. Die foto’s geven natuurlijk ook nog eens geen goed beeld, hoe het is als je erin staat en er doorheen wandelt.

En dit was er één van de 37 die er in die rotswanden te zien waren. Hier kijk ik in de richting van Cave 1. De eerste 14 waren boeddhistisch. 

Met daarin ook deze Boeddha in zijn kathedraal van steen.

Tot zover voor vandaag. Woorden en plaatjes schieten tekort.