Uitgebreid (beeld)verslag

 

De laatste keer Broadway in Bryant Park, de tijd vliegt om. Naast mij een meisje dat oorverdovend hard schreeuwde ter ondersteuning van haar applaus en bij een liedje dat ging over de prille liefde van twee zeventienjarigen, de woorden binnensmonds meeprevelde.

Daarna haalde ik weer de twee pizzastukken en soda voor €3,99, er was een optreden bij een pleintje bij het Garmendistrict en ik bleef daar hangen. 

In een ooghoek zag ik het beeld dat deze buurt eert, waar vroeger de kledingindustrie floreerde. Al die harde werkers, die zwoegden achter naaimachines zijn verdwenen, maar nog steeds worden belangrijke kledingstukken wereldwijd (bv de kleding bij de kroning van prins Charles) en alles van stof, zoals voor alle theater&musicals van Broadway, hier gemaakt: in de oude gebouwen, als fabriekshallen, staan heel grote en zware machines die nergens anders op de wereld kunnen staan. Een jongen poseerde bij het beeld met een graphic novel in zijn hand, ik vroeg mij af, of deze de kledingindustrie als onderwerp had.Ik verliet dit pleintje, die door een kunstenaar tot iets van een bloementuin gemaakt was, 

en wandelde naar het volgende plein, via grote wip-wappen, door een kunstenaar hier neergezet ter bevordering van de algemene communicatie en prikkeling van de zintuigen, las ik op een bordje. Er klonk getingel en er kwamen lichtjes bij beweging. Geinig om te zien hoe kinderen en volwassenen er lol aan beleven. Ik kwam bij Herald Square en daar bleek nu ook een Reading Room te zijn.

Ik las er de New Yorker en enige kranten; In Europa was er een zonsverduistering, ik ken iemand die daarvoor naar Spanje is gegaan, over een interessant kunstwerk: een sfinx van suiker door Karen Walker, over een modeontwerper in Mumbai die door de contacten van haar vader overal op straat kan poseren en fotograferen, zó bekend, zo’n kapperszaakje voor ze voor staat.

Macy heeft haar iconische uithangbord verwijderd, ongetwijfeld om het, écht New Yorkaans, te vervangen voor iets wat nog beter en mooier is.

Ik wandelde over 7 th Avenue langs de ingang van Madison Square Garden  tot de 23 Street, waar Hotel Chelsea aan ligt.

Door een oud gedeelte van Chelsea, ook hier zoals bij brownstones in Brooklyn, zag ik een hekwerk in de opgang naar de voordeur, waar het onderaan recht is, zodat je de modder en de paardenpoep van de onderkant van je laarzen of schoenen kon weghalen.

Ik zag al een stukje van de High Line en beklom deze.

Ik kwam voor het salsafeest met de enige geheel door vrouwen bemensde  salsaband van NYC.

Voor de dansles salsa tevoren had ik geen puf meer, liever op een ligbank relaxen.

 Later wel weer uitgebreid geswingd, ik keek uit op het woord GAZA, de band droeg het concert op aan Columbia, de zangeres had er ook roots en ze hoopten veel geld op te halen om te kunnen doneren. 

Zo zijn er altijd contrasten.

Elke keer als ik aan het dansen ben en mij daaraan overgeef, denk ik dat ik dit in Nederland véél vaker moet doen. Dagelijks de dag eindigen met dansen in het bos in plaats van naar de sportschool?

Mijmeren o.a. bij 9/11 Memorial

 Ik ging naar de Oculus en verwachte er een koor, het event heette Sing for Hope; nergens iets te bekennen, totdat ik een rood bordje zag en twee muzikanten…

Het event ( hét woord hier in NY voor elke gebeurtenis die georganiseerd wordt, groot of klein) erachter trok meer bekijks.

De Oculus is een prachtig en imponerend gebouw, elk jaar op 9/11, vanaf het moment dat het eerste vliegtuig in de Twin Towers boort, maakt het zonlicht in de hal twee lichtstrepen

Ik zocht de Survivors Tree op

En Memory Glade

Ik vond een ligstoel en verpoosde daar in lichte mijmering; je voelt er zo goed extreme vernietiging en wederopbouw op één plek. Aan de witte eiken is te zien, dat het pas 25 jaar geleden gebeurde, ze zijn nog jong en klein…zo traag groeien bomen, zo snel kunnen mensen iets nieuws uit de grond stampen.

 

Daarna weer naar Chinatown gewandeld

 

en kwam langs een kathedraal van Oekraïne.

Dik een uur voor de aanvang van de film was er in Elizabeth Street Garden aanvankelijk geen plek meer, maar twee mensen vertrokken en zo kon ik alsnog op de grond zitten en had ook nog zicht op de film. Ik zag dat mensen buiten de tuin op straat, door het gaas heen, stonden te kijken.

Het is een sfeervolle straat vol winkeltjes en restaurantjes, na afloop van de film zit alles alweer dicht; het avondleven eindigt rond 10 pm.

De film was Kiki Delivery Service, de eerste tekenfilm die ik zag van Miyazaki, ik werd fan.

Dagimpressies, Kris-kras

 Grappig, die eendjes in de spiegelvijver in Madison Square Park ( weer een plek die nu af is en tevoren deels met schuttingen enzo was omgeven), vlakbij  Flatiron Building, die ik nu ook voor het eerst grotendeels uit de zwarte steigers zag.

Vlakbij is boekhandel Rizolli

Prettig vind ik het, zo’n kerkje dat open is in mijn buurtje, ze houden er van bloemen, tot en met op de pilaren.

Tegelijkertijd wordt bisschop Romero er herdacht, ook met een bloedige foto.

Ik verblijf nu in Washington Heights, waar ook een grote gemeenschap uit de Dominicaanse Republiek woont. De sfeer op straat, aan Broadway, heeft iets los en swingends, misschien aanwezig door de wijze van lopen, en er zijn straatverkopers, en mensen zitten op stoeltjes buiten.

Er staat een heel apart gebouw dat altijd al zowel een kerk als een theater was, met bouwstijlen erin verwerkt van over hele wereld, uit allerlei tijden.

In Industry City, in Brooklyn kon ik nét voor sluitingstijd in Japanese Village nog wat kopen. Inktvisjes, net als de hele groten met acht armen en een hoofd. Zouden deze ienie-mieni’s ook heel intelligent zijn? Ik speelde er een beetje mee, legde ze op een bedje van zeewier. Wat vind ik ervan dat ik deze met huid en haar in één hap opslok? … Toen bedacht ik mij dat ik het zelf niet erg zou vinden als mensen na mijn dood mij zouden opeten ( zoals bij dat vliegtuigongeluk in het hooggebergte van de Andes).

Het blijkt dat Industry City aan het havengebied van Brooklyn, vroeger zeven gigantische gebouwen voor allerlei industrieën, nu vol met kleine ondernemingen, winkels, restaurants,  een klimhal en in gebouw 4 Japanese Village, dicht is, als de avond valt. Ik kwam er, nieuwsgierig geworden naar een evenement dat Spirited Away heet, zoals de animatiefilm, met toekomstvoorspellers,  tarotkaartenlezingen, aura reading enzovoort, maar zag dus aanvankelijk niks aan mensen, maar vond het onderwijlwel leuk om tussen, langs en door de grote lege gebouwen te dwalen.

Het voelde aan, als iets van heel vroeger… vol verwachting ergens heen gaan, naar iets ‘activistisch’ en hopen dat je daar drommen mensen tegen komt die allemaal de wereld willen veranderen, en dan beland je in een bovenzaaltje waar enkele mensen bijvoorbeeld brieven voor Amnesty aan het schrijven zijn.

Uiteindelijk vond ik ze tóch, een klein clubje mensen…iemand schilderde aura’s, bij de voorbeelden dacht ik: mij niet gezien, het zijn allemaal rommeltjes.

Ik bewoog mij door de stad met de metro én de bus, geheel langs Broadway en Riverside drive naar beneden, dit heb ik dit jaar nieuw ontdekt: hoe leuk het is om vanuit de bus te zien hoe NY steeds maar weer verandert.