Streng zijn...en waarachtig.

 Ik word wakker uit een droom en hoor mezelf zeggen: ‘En nu moet ik toch écht streng zijn, we stappen in één auto en dan weet ik een plek waar we écht vlakbij zijn en kunnen lopen naar Burgers Zoo.’ In de droom was ik met een bestaand groepje vrouwen en die parkeerden hun auto’s in de buurt van het Arnhems Museum en wilden van daaruit wandelen naar Burgers Zoo, ‘om het hoekje’ volgens hen. Ik heb geen auto en was dus meegelift, dus had hierin geen eigen wil. De droom was zó levensecht dat ik bij het wakker worden op Google Maps ging kijken of ik gelijk had; dat wandelen naar Burgers Zoo nog heel ver zou zijn. Natuurlijk had ik gelijk.

Streng zijn… dat werd mij al jong verweten door Moeder. Ze zei: ‘je bent als een chirurg met een vlijmscherp mes, je ontleed alles, maar je bent zó streng’  Ze doelde erop dat ik ‘kritiek’ had op haar gedrag, vond dat dingen niet klopten en anders moesten. Eigenlijk gaf ze me gelijk, maar ik moest niet zo streng zijn, om dit te blijven herhalen. In feite werd mijn gelijk dus nooit gehonoreerd, daarvoor in de plaats kwam er een verwijt: ik was streng. Nu zie ik dat dit niet goed is voor de kinderziel, ik zat als het ware aan een niet levenwekkende tafel, ik zag het doodshoofd eronder, maar mocht daar niet over praten.

Al voordat ik naar NY ging, ergerde ik mij aan deze reclame, die nu nog steeds veelvuldig te zien is. Een vrouw ziet haar geliefde in de stromende regen, het lijkt een hartstochtelijke hereniging, maar zij heeft ondertussen haar mobieltje in de hand; eerst heeft ze last van zijn baardgroei en bestelt onderwijl een baardtrimmer, daarna voelt zij haar natte voeten en bestelt regenlaarsjes. Dat komt aan in haar knusse huisje, de suggestie wordt gewekt dat de volgende hereniging dus perfect zal zijn.

Eigenlijk vind ik het best wel walgelijk. Hoe het hier gewoon wordt gemaakt, dat je met je gedachten en gevoelens ergens anders mag zijn en mag faken, net doen alsof ; wat is er nog écht?

Ik lees dat Dilan Yesilgöz ongeveer al haar speeches door AI heeft laten schrijven. Dat ze het niet zo nauw neemt met de waarheid is allang bekend. Ze verdoezelt het liefst dat ze ooit lid was van de SP en heel blij was met de warme ontvangst in NL als vluchteling en ze heeft ook géén zicht op de werkelijkheid van mensen in de bijstand  (Ze meende dat deze €1800 krijgen ipv €1216, 62).

Voordat ik naar NY ging zag ik een speech van haar en dacht toen: oké, dit valt mij mee, ze kan dus wél empatisch zijn.

Niet dus, het was AI. Ja, ik ben streng: ik vind dit onwaarachtig en ik vind dat het verboden moet worden, maak een soort van criterium dat 10 % uit AI mag bestaan, om mooiere zinnen enzo te verkrijgen.

Maar de menselijke taal is een groot goed; taal is een voertuig om anderen te bereiken en te raken; het kan nabijheid bewerkstelligen.

Wonen in je woorden én in je handelingen…dan wordt de wereld bewoonbaar.

Dus ja; ik moet het zelf ook nog leren: niét twijfelen als de meerderheid van een groep de ene kant op wil, terwijl je weet dat dit de verkeerde kant op is. Niet bang om streng gevonden worden, maar je eigen koers kenbaar maken, waarachtig zijn.

Kennelijk had ik een droom nodig, om dit nog eens voor mij te articuleren.

Disco hangmat en dans in het bos

 

Onlangs een paar keer ChatGPT gedaan, ten bate van zelfinzicht omtrent dit blog, en nu kwam er een suggestie om een afbeelding te upgraden in een bepaalde stijl. Nieuwsgierigheid drijft mij voort, dus ik koos discostijl en maakte een foto van mijn nieuwe hangmat.

Nou! Dat is bést geinig (het valt mij overigens op, dat ChatGPT daar veel langer over doet dan wanneer het talig is, dan krijg je binnen enkele seconden resultaat), en ook wel passend bij mijn nachtelijke activiteit. 

Ik heb namelijk ook AirPods aangeschaft; de beste reclame is, als je het dagelijks voor je neus in het gebruik ziet en dat gebeurde in de metro in New York. Al die mensen die uit hun tas dat doosje openmaakten, de oortjes in hun oren stopten en vervolgens verloren raakten in hun muziek of ander geluid. Zó vanzelfsprekend en nooit zag ik ergernis dat ze niet lekker zouden zitten ofzo.

Dus gisteren, onder de sterrenhemel in de inktzwarte nacht en de bomen om mij heen, was ik aan het swingen en dat voelt óók aan als feestelijk en glimmend glitterend!

Ik begon met The Rose van Bette Middler, voor mij een dansnummer uit de oude doos, op het einde van de zelf mee georganiseerde bi-feesten in Villa Lila. Een soort van voldane afsluiting was dat.

Nu dus het begin van een nieuwe activiteit.

Vervolgens Private Dancer; héél leuk om zo privé te dansen in een geurend bos!

Gelijkheidsbeginsel: van licht paars naar roze

Het is gaan regenen en het wordt heel donker, maar ik zit hier volkomen tevreden in mijn boshuisje. Gisteren een plukje bloeiende hei geplukt, vanaf de fiets op de Krimweg, even naar Hoenderloo en dacht: Wat is het toch schattig popperig hier, al die lostaande huizen met tuintjes erom heen, die plukken bos en heide, die rust. Het soort observatie die ontstaat, na twee maanden in New York.

Eergisteren dit berichtje in de krant en dat maakt mij weer innig tevreden over New York. Dat het gelijkheidsbeginsel gecultiveerd wordt tot en met in de opleiding van kappers. Er zijn héél veel kapsalons in New York, in sommige buurten meerderen in één straat. Het gebeurt denk ik, toch het vaakste dat je in je eigen buurt naar de kapper gaat, dus als je dan in een, zeg Caribisch stadsdeel woont, je hoogstwaarschijnlijk een kapper hebt, ook uit de Cariben en die weet dan uit eigen ervaring alles over je haarsoort. Maar toch: alle wijken zijn óók gemengd, dus dan is het fijn dat je ook terecht kunt in Manhattan, bijvoorbeeld in Greenwich Village vroeger een alternatieve wijk, nu enigszins veryupt en gegentrificeerd.

Vrijdag is het 11 september, 25 jaar na de verwoesting van de TwinTowers met bijna 3000 doden en tot nu staat de teller van mensen die erna zijn gestorven aan daaraan gerelateerde ziekten, zoals kanker door de giftige dampen die nog maanden aanwezig waren, op bijna 7000.

Twee jaar geleden was ik er, er wordt uitgebreid herdacht en gerouwd, s’avonds was het bij het 9/11 Memorial, de Twin Towers in spiegelbeeld, als twee watervallen de diepte in, tjokvol, een komen en gaan van mensen met bloemen: Elke New Yorker kent uiterlijk tot in de tweede kring een slachtoffer of familie ervan of vrienden ervan. De terreuraanslag toonde een ander gelijkheidsbeginsel: er waren 92 nationaliteiten in beide gebouwen.

Dit jaar is Battery Park bijna klaar en gerenoveerd en op de grond in The Garden of Remembrance, een plakkaat: Opnieuw wordt benadrukt hoezeer mensen met elkaar in verbinding staan en hoe het zoeken naar vernieuwd optimisme en hoop, een ieder verenigt ; het zit meer dan ooit in het DNA van New York.

De kleur paars…van heide, van rouw in de de katholieke kerk, van kleding, van herfstasters en bloemen die naar roze kleuren, in de moestuin van Battery Park.

Het park speelt een belangrijke rol in het herdenken en voortleven: vanaf de kade hier, zo vlakbij de voormalige Twin Towers waar nu de Freedom Tower is, werden de eerste overlevenden per schip naar Staten Island gebracht en vonden daar onderdak, aan deze kade kwamen de immigranten aan wal, een nieuw leven tegemoet.

Veel bankjes en ligstoelen zijn gericht naar het water.

Dan kijk je naar het Vrijheidsbeeld; Vrijheid als gelijkheidsbeginsel voor iedereen, geheel haaks op de Nederlandse PVV…

Europa is bang om ‘zichzelf’ te verliezen en het radicaal rechts extremisme groeit en groeit…, New York heeft een jonge islamitische burgemeester met een vrouw die kunstenaar is, uitgesproken duidelijk over de genocide in Gaza en over Netayanu ; een oorlogsmisdadiger. Europa kronkelt en wringt zich in bochten, wil uitsluiten en tegelijk iedereen te vriend houden; een onhoudbare positie.

‘Je zelf zijn’ kan alleen met het gelijkheidsbeginsel als fundament; iedereen aan boord, iedereen overal naar de kapper kunnen, iedereen gezamenlijk rouwen, omdat helaas, verdriet en terreur iedereen treft.

Laat de wereld van licht paars naar roze kleuren: wanneer iedereen een roze bril opzet richting elk een ander, dan wordt de wereld ook roze.

 

Leer geven; Dilan Yesilgöz!

 Het zou de laatste nazomerse dag van het jaar zijn, ha!, bofte ik even dat ik die nog kon meemaken, op de eerste volle dag weer in mijn boshuisje! Ik hing de hangmat uit, wilde erin gaan liggen en toen … krak zei deze en ik voelde mijn billen op de grond. Nee! Niet nu en meteen een nieuwe bestellen had helemaal geen zin, want die komt pas de volgende dag en voorlopig is het geen hangmatten-weer. (Nu ik dit typ weet ik weer dat ik ook met vest in de hangmat lig, dus zometeen toch maar naar eentje op zoek).

Na een aantal pogingen die eerst dus mislukten, had ik uiteindelijk de eindjes van de hangmat aan elkaar geknoopt en deze een andere hoogte gegeven, zodat ik er uiteindelijk tóch in kon liggen, héél stil en weinig bewegen, wanneer ik dat de teveel deed, hoorde ik de stof scheuren.

Tevoren had ik een kinderboekje bekeken, waarvan ik in de krant las dat deze bekroond was met de Platina Boek; De mooiste vis van de zee, van de Zwitser Marcus Pfister, het is in 1992 uitgekomen en sindsdien zijn er 150.000 exemplaren van verkocht. Het gaat over een visje met hele mooie schubben in alle kleuren van de regenboog en dan vraagt een klein visje of deze er eentje mag hebben en dat weigert zij en ineens ontdekt ze dat geen enkele vis meer met haar wil spelen. Zij ontmoet de octopus

Geef je schubben weg, zegt deze, dan komt het allemaal weer goed, maar de Regenboogvis weigert aanvankelijk, geeft uiteindelijk gelukkig schoorvoetend toe en dan volgt er dus een Happy End.

Zóveel Nederlanders kennen dit boekje dus ; die krijgen heel jong, ergens in hun kindertijd mee, dat alles voor jezelf willen houden je isoleert en dat delen van jouw rijkdom je gelukkig maakt… En het kwam in mij op dat Dilan Yesilgöz met haar Turks- Koerdische afkomst toen kennelijk nog niet in Nederland was. Ze is op het nippertje binnen gekomen en Nederlandse geworden, nog met criteria die ze zelf nu wil afschaffen; dat is in zich toch al ongelofelijk, dat je zó ontrouw kunt zijn aan je eigen levensgeschiedenis en je anderen niet gunt wat je zelf wél gegeven  is door de Nederlandse staat? 

En nu gijzelt ze het minderheidskabinet door niet met Pro te willen samenwerken, ze is dat visje dat niks wil weggeven en niet ziet dat dit nodig is, om de Nederlandse samenleving weer gelukkig te maken.

In feite zit ze vast in de spanning van haar eigen jeugdtrauma: Nemen en hebben en houden wat nu van jou is en er niet aan kunnen en willen denken ook maar iets af te staan, want wanneer je dat doet, zou je alles kunnen verliezen en wordt de deur alsnog voor je neus dichtgegooid. 

En nu zit het minderheidskabinet dus vast en kan nauwelijks meer uit de in de haast aan elkaar geknoopte hangmat komen, zoals mij dít gebeurde. Want toen ik eruit wilde lukte mij dit niet; te diep weggezakt, de rand was te hoog…zeker een half uur in worsteling en tegelijk moest ik lachen om de Mr Bean-achtige situatie, hoe, hoe dan?!

Hoe het me gelukt is, weet ik niet.

Maar Dilan moet alleen een flinke octopus tegenkomen, acht flinke tentakels uit de Nederlandse samenleving zelf, waar zij nu bij hoort: alsjeblieft, geef wég, dat brengt iedereen geluk.

Wie geeft het startschot en doet haar dit kinderboek cadeau? 

Sensaties

 

De stoel van mijn jeugd in de laatste middagzon.

Géén getjilp van mussen meer in mijn groene tuin; ik denk aan de overleden buurmannen Joop en Peter.

Ik herlees stukken uit het boek dat mij New York heeft laten leren kennen als een intieme stad.

Ochtendkoffie in de zon in mijn leesstoel van oma en opa.

Eerste eenpans avondmaaltje, weer in het bos.

De bomen, zoveel jonger dan velen die ik in New York heb gezien.

Bomen! Bos dat geurt! Hier woon ik! 

The grass is blue

 Mijn jetlag-tijd is niet zomaar voorbij, want ik word opnieuw midden in de nacht wakker. Vandaag zat ik in mijn stadstuintje en ontdekte dat het beeldje van Franciscus en zijn gebroken hoofd niet meer bij het drinkschaaltje van de vogels stond. Er was dus Franciscus van Assisi en zijn hoofd was afgebroken en elke keer dat ik hier was, zette ik het hoofdje provisorisch weer op het beeldje en vertrok dan weer.

Een soort van ritueel was het; ik wilde zijn hoofdje er niet weer op lijmen, want de werkelijkheid is vaak ook kapot, waarom het niet gewoon zo laten, en in die handeling iets herstellen, elke keer weer?

Ik ontdekte net dit liedje van Dolly Parton en zij doet hier hetzelfde; soms is er troost en herstel door het omgekeerde te denken dan zoals het op dat moment is; dit kan een handeling zijn, die je kracht geeft.

Het is niet anders dan dat Regelmatige Logé iets gedaan heeft met dat beeldje, maar hoogstwaarschijnlijk zal ik de waarheid hieromtrent niet achterhalen, omdat ik onlangs heb ontdekt dat hij glashard kan … liegen. 

Milder gezegd: gras kan bij hem blauw worden. Wanneer je dat voor jezelf doet, om je staande te houden, oké, wellicht, een leugen voor je eigen bestwil. Maar het gebeurde aan mij, dat hij eigenlijk zei: jij bent blauw, jij bent de smurf, zie je dat niet?!  En dat is niet toelaatbaar (al laat ik -na af en toe héél kwaad te zijn- het uiteindelijk wel toe) … , als je van jezelf weet dat je toch écht geen smurf bent, maar gewoon een mens.

Een onoplosbaar gegeven: ik zál aan hem vragen, waar is Franciscus gebleven?, maar de kans is groot dat hij gewoonweg zegt: ‘ik weet het niet, ik ben het vergeten’ en dat laatste is waarschijnlijk ook werkelijk zo.

Is deze exercitie dan vergeefs? 

Wél misschien in het licht van de waarheid omtrent het beeldje, dat niet boven water komt. 

Niet wanneer het een poging is om hem een kans te geven. Welke kans? Dat er voor hem een wereld ontstaat, die écht is, waar hij het niet nodig vindt om deze te vervormen.

Ach, ik zet gewoon opnieuw dat kapotte hoofd op het beeldje, al weet ik dat het ook zó weer eraf zal vallen. 

Ik maak willens en wetens de lucht groen en het gras blauw.

Van Washington Heights naar stadshuis

 

Ik maakte nog een ochtendwandeling.

 

Na een bbq varkensvlees-spies van de straat als lunchhap, met de A train  naar JFK: het laatste beeld vanaf de wc op de vlieghaven was een foto van Venetië…en toen in het vliegtuig al ras de avond zien vallen.

En het na dik zes uur tijd weer licht zien worden met een ochtendlanding de volgende dag in Oslo.

Zó was het: van Washington Heights: 

Weer terug in mijn stadshuis; mooi avondlicht vanachter het glas:

Dit blogje in jetlagtijd geschreven;  midden in de nacht wakker geworden in NL, in NY zou het nu tijd worden om te gaan slapen; mijn brein zweeft nog op een onbepaalde plek, maar zometeen ga ik mijn oogjes weer sluiten en hoop bij het wakker worden, dan definitief te landen.