Trojka daar, aapjes hier.

 

Gisterenmiddag zat ik in de Bob Marley beach-shack aan zee in Candolim. Er zaten alleen maar Russen en in de reviews had ik gelezen dat het dé sociale ontmoetingsplaats is voor Russen. Trojka hier-Trojka daar, ging het door mijn hoofd, een liedje van Drs P.

Waarschijnlijk heeft het een Russische eigenaar. Hier is geld aanwezig: stenen vloeren, een verdieping die tot dansvloer met discolicht omgetoverd kan worden. Ze organiseren evenementen met Carnaval, Karaoke, Internationale Vrouwendag. En dan in Bob Marley- sfeer over Freedom enzo…

Ik zat in een heel gammele, bumby bus, die behalve mensen ook overal pakketten ophaalde. Onderwijl denkend: Was ik nu in Nederland geweest, dan was ik nu op de fiets gestapt en was in regenpak naar Kranenburg gefietst. O, dat klopt niet, zie ik nu, dat was vandaag geweest…Zwaarbewolkt, zonder regen 11 graden. 

En nu lig ik een beetje voor pampus met 37 graden. De belangrijkste nog actieve tempel pal voor mjn neus en een eigenaar die de apen wegjaagt met een katapult.

Op een dakterras, aan de rivier, in een dorpje van 1500 inwoners. De eigenaren liggen zelf ook voor pampus. Hun dochters, vermoed ik, kwamen wat drinken halen.

Het kan verkeren.

Eenvoudige gebaren

Ik was voor het eerst s’ochtends vroeg op het strand.

In deze gewelddadige wereld tellen

de eenvoudige gebaren.

Morgen naar Hampi

 Een lekker sjiek voorlopig afscheidsmaaltje uit Candolim: smeuïge riviergarnaaltjes in Goa massala met uitzicht op de rivier. Misschien kom ik er wel terug… Want na een week bezig geweest met vliegtickets en het steeds maar blijven monitoren en inschatten of ik wellicht toch zou kunnen vliegen, kwam het definitieve bericht: gecanceld.

Maar ik vertrek tóch. Ik ga voor een week naar Hampi.Dat stond toch al op mijn verlanglijstje om nog eens te willen zien. Nu maak ik van de nood maar een deugd. Aangezien Trump zegt toch zeker nog een week te willen bombarderen en ik hier dus niet weg kan met een vliegtuig, neem ik een bus. Weer een sleeper, liggend in de nacht reizen.

Ik laat het grootste gedeelte van mijn bagage hier achter, wil zo licht mogelijk gaan en het is geen straf om hier terug te komen; aardig ideale omgeving van zowel de branding van de zee als een stiltegebied rondom de rivier.

Een vader leert zijn zoontje om fuiken uit te zetten. Tot drie keer toe passeerden we elkaar, ik alweer op de terugweg, we glimlachten naar elkaar. Mooie opbouwende activiteit; zo wens je dat de wereld zou zijn…

Zo’n simpele manier om bij de bootjes te komen, fragiele takken aan elkaar gebonden…

Nee, zo is de wereldwijde situatie niet. Alles wankelt en schuift. Wanneer ik weer naar Nederland kan, weet ik even niet. Voor nu bindt ik de takken aan elkaar, die ik voor handen heb; dat wordt mijn weg.

Impulsaankoop: metalen muziektrommeltje.

Almaar zien dat alle vluchten vanuit Doha zijn gecanceld, noopt naar something completely different . Tot nu toe heb ik alle winkeltjes vol kleren en andersoortig spul geheel genegeerd, nu had ik zin om uitgebreid te snuffelen. En tja, voordat ik er erg in had, was de aanschaf gedaan: koopdrift. Maar wél echt een koopje, voor zeven euro en ik had er meteen plezier van.

Ik ging op het strand trommelen en raakte er helemaal in. Vergeljkbaar met swingen: je weet helemaal niet precies wat je doet, maar het voelt helemaal oké.

Ineens zag ik drie paar benen om mij heen. Ik keek dus op en het bleken drie mannen te zijn.

Continue!, zei eentje, maar dat ging natuurlijk niet meer. Wel grappig. Ik ben wel plan om dit te herhalen op het strand, want het doet mij goed!

En dan vallen ineens kleinere huisjes mij op, waarschijnlijk omdat ik anders in mijn boshuisje was geweest. En vensters, een groene muur, een man die de regenboog beklimt.

Oude bomen…

Vissersboten die omgekeerd tussen de palmbomen liggen, lege huisjes vlakbij het strand waarvan voorstelbaar is dat ze ooit verhuurd werden aan badgasten. Zó’n groot aanbod van hotels, kamers, resorts, appartementen en ze lijken vooralsnog vooral leeg te staan.

Ik krijg de Indiase gewoonte: tijdens de middaghitte ging ik even naar binnen en douchen, daarna weer naar buiten in het kielzog van twee Indiase dames met hele grote witte zonnebrillen op, weer naar het strand.

Tegen de klippen op?

I am a long,long way from home…more, than 2000 Miles, vertelde een jongen, die mij herkende omdat ik twee keer heb gegeten (vlees!), waar hij werkt. Al acht jaar doet hij dat vanuit het oosten van India, waar hij woont. Een half jaar in Goa en dan weer een half jaar naar huis: nu nog twee maanden en dan sluit alles, is het seizoen voorbij.

Ik zag dat het wel een uur duurde: met zes man dit bootje met een Indiaas gezin met één jongetje de zee op te krijgen. De golven waren te woest en te hoog.

 Tot nu toe was het strand heel breed en zaten in de hoogte, in de verte, alle witte toeristen als sardientjes in blikjes bij elkaar. Nu moest ik pal langs hen schuifelen, het strand was verder onder de golven verdwenen en het zeewater likte af en toe aan de poten van de ligbanken.

Deze drie gegevenheden van gisteren, geven op associatief niveau, wel mijn eigen waarneming en beleving weer. Ik heb voor woensdag een vliegticket over Doha, had eerst het plan om deze voor gisteren, zaterdag dus, te boeken. Als ik dat gedaan had, was ik nu ook in Doha gestrand. En ook voor vandaag zit hij er nog, zie ik net op Flight Radar, waar je alle vluchten live kunt bijhouden.

En dan met véél Nederlanders in de hitte van de luchthaven, meldt hij erbij. En heel veel anderen mensen daar, denk ik daarbij, het moet er als een mierenhoop zijn, want alle vluchten zijn gecanceld. Gisteren zijn er drie vluchten gegaan; naar Madrid, Londen en Rome; repatriëringsvluchten, zo bleek.

Wat nu? Niemand weet hoe de wereldsituatie zich verder zal ontwikkelen. Het is als een woeste zee, waar met man en macht af en toe een bootje doorgang kan vinden.

En ik ben a long way from … mijn boshuisje.

Peaceful & Beautiful

De zus van Elrika woont met man en twee kinderen in Dubai en ze hebben elke dag contact met elkaar. De eerste dagen van de oorlog voelde het vooral surrealistisch: die raketten die door de lucht heen vlogen. Er was geen sprake dat ze weg zou gaan; haar kinderen zaten er op school. Maar vanochtend vertelde ze dat de sirenes nu ook de hele tijd afgaan en dat haar zus voor het eerst had gedacht: moeten we hier niet weg? Om vervolgens de vraag te beantwoorden met: Waarheen dan? En nog belangrijker: en hoe beslis je wanneer je weer terugkomt?

Karthik kwam even later langs en zei dat hij toch wel erg blij was dat hij leefde op dit stukje van de aarde, waar het zo peaceful and beautiful is. En zo is het; voor mij is het de beste plek om ‘vast te zitten’ in India. Naast de zee heb ik vandaag de rivier ontdekt; ‘er loopt een pad langs de oever waar je heel veel vogels kunt zien’ aldus Elrika. Er zijn ook otters. Die heb ik niet gezien, maar wel de Kingfisher, zo heet ook het biermerk van Goa.

Precies zó en ze zat op de derde paal van links bij deze bootjes; die kon ik nog wél fotograferen, nadat het vogeltje gevlogen was.

De sfeer was er aardig peaceful.

The Day After

Bijna geen Indiërs op het strand, het was nog nooit zo rustig.

Ik at schaapsvlees met naan en dronk een cashew fenni, sterke drank van Goa. ‘Helaas’ smaakt het vlees mij zó goed… 

Al zag ik onderwijl het vlees hangen aan haken, het bedierf mijn eetlust niet.