Verhuisd

Van: 

Naar:

 

India, Azië, Amerika…er is zóveel !

 Ik zag dit beeldje van Lahksmi, een populaire godin in India, brenger van voorspoed en geluk, en ik kreeg plots even heimwee naar India, misschien ook aangewakkerd omdat ik in de metro op één stuk, vlak onder Pelhalm Bay ineens véél Indiërs zag, de vrouwen ook in hun felgekleurde sari’s uit Zuid India. Twee jongens met een fiets en die Indiase intimiteit tussen die twee.

De eerste keer, alweer bijna een maand geleden, dat ik in deze binnengalerij zat, was ik plotseling weer in de binnenplaats van het hotel in Beijing, waar ik elke dag ontbijtte, ik heb dat meer gehad de laatste tijd; dat je zó scherp en levendig weer iets uit je verleden herbeleefd; lang geleden gelezen , bij Douwe Draaisma meen ik, dat dit iets met ouder worden te maken heeft.

Sowieso bracht de gehele Aziatische afdeling mij terug naar Azië; wat is de wereld toch één groot vat vol menselijke mogelijkheden!, en wat is het geweldig dat ik er van alles in het echt heb mogen zien, een groot gevoel van dankbaarheid kwam over mij.

En toen wandelde ik weer naar Chinatown, langs de achterkant van Elizabeth Street Garden, over Mottstreet die ook door de Italiaanse wijk loopt. Vroeger was het hier een gekrioel van mensen, spelende kinderen, straatverkopers, handelswaar op karren. Robert de Niro komt hier vandaan, NY is de enige plek waar hij kan wonen zegt hij altijd en hij steunde de campagne om deze tuin te behouden, wat overigens ook gelukt is.

Daarna naar Bryant Park, voor de film, het gras was te nat door de regen en er waren stoeltjes opgesteld, ik zag de know-how van dit al vaker zo gedaan te hebben; rode kabels hielden de stoeltjes op hun plaats. Men is zó gewend om zelf met stoeltjes te gaan slepen, nu niet mogelijk, ongetwijfeld om het veilig te houden. De film was Bridget Jones Diary, ik had deze nog nooit gezien; het was érg hartverwarmend vermakelijk, met name ook doordat het publiek op de juiste momenten gaat klappen, wanneer Bridget de juiste beslissingen maakt in haar rommelige leven.

Boshuisje beleving

Al het werk komt uit de 16e - 17e eeuw, behalve het stromende water uit de steen.

Plotselinge regen

Even wat fris groen opsnuiven en vogeltjes horen fluiten, dacht ik, na twee dagen strand en een ochtend grijze regen. Nu was het droog en warm, heel af en toe een straaltje zon, maar verder zwaarbewolkt.

 En toen vielen er, volkomen onverwacht, een paar dikke regendruppels uit de hemel en pal daarop was er weer een grijs scherm van regen; gauw naar een dikke boom rennen om te schuilen, zó ken ik het niet, er was geen aankondiging via een koude windvlaag ofzo

Het had wel wat. Een soort van intensiteit, dat de weergod Regen iedereen hetzelfde laat doen.

In de Met was het barstensvol druipende mensen.

Paul Gaugin schilderde zomerse mango’s

En Rodin geeft je een kus.

De vriendelijke openbare ruimte

Terwijl in Nederland er nu tropische temperaturen zijn, zonder regen, word ik wakker door onweer en stromende regen en een grijs uitzicht en er wordt gewaarschuwd voor overstromingen. Gisteren was er een droge dag en ik ging weer naar Orchard Beach en maakte ongeveer een kopie van de dag ervoor; hetzelfde  eten mee, dus na sluiting van het strand die ergens anders in NY oppeuzelen.

Mmmm….mango! zegt een vrouw die naar zee loopt langs mij. 

In de train terug zit ik naast twee oudere stellen, die ergens uit de Cariben komen en tegenover elkaar zitten. Ze wisselen uit welk eten ze lekker vinden en waar in NY het te vinden is, afwisselend in eigen taal en Engels. Waarschijnlijk omdat het ook over de herkomst van het eten gaat, vraagt de ene, hoe ze elkaar dan hebben leren kennen. Als vijfjarigen…en tedere blikken worden uitgewisseld. Het gaat over de vreugde van lange liefdevolle verbintenissen…Op het eind geven ze elkaar  een hand; wie weet komen ze elkaar nog eens tegen?

Wat ís Nederland toch ook een ziek land, denk ik, nu ik lees dat Sire een nationale campagne begint: Een praatje maakt je dag.

Een moeder die zeer inventief met haar zes kinderen voortdurend in zee speelt, vraagt haar oudste zoon  om haar mobiel te halen zodat een vrouw een foto kan maken…twee geheel verschillende culturen en dat is geen barrière.

Ik kijk in een koelkast en zocht een blikje cola, pakte er eentje en draaide het rond, ik had al een ander gepakt, maar zocht naar eentje met een afwijkende print, die gaat mee naar huis, en hoor achter mij: Ja, dat  is cola!, ik kom de wc uit en weet even niet welke deur in het halletje weer naar de museumzaal leidt; that way, zegt iemand, all those doors look similar.

Tegelijkertijd is er de wijsheid om op het juiste moment je mond te houden. Ik wilde gaan zitten in de metro, naast een kleuter, die ruimte was er, dacht ik, zegt een heel grote man: miss, that place is not yours, en hij verordent zijn kind om te blijven zitten. Ik sta dus op en de gezichten om mij heen halen licht de wenkbrauwen op of ik zie een vriendelijke glimlach naar me, maar niemand zegt dan iets, iedereen weet dat een confrontatie zo’n man in brand kan zetten.

Net aangekomen kijk ik met genoegen naar de mensen om mij heen; allemaal anders, maar verenigd in het besef dat je wilt genieten van een dagje strand.

Die sfeer is er overal in de openbare ruimte: dat deze van iedereen is, en dat, waar het kan, je elkaar helpt of een dansje of een praatje maakt met elkaar.

In de metro kunnen kiezen in wat voor een soort sfeer ik mijn avondmaaltje zou nuttigen; en het werd Union Square, wel vaak overheen gelopen, maar nooit neergezegen. Ik kijk uit op boekhandel Strand op Broadway, naast mij is een meisje aan het tekenen, uit een hoek komt muziek en zitten schakers, er slaapt iemand…een voortdurende stroom van allerlei soorten mensen, ik hou ervan.

Totale ontspanning

Naar Orchard Beach op deze dag, waar de zon schijnt

Een heel andere sfeer, meteen. Ik lees dat op Europese stranden het steeds meer een gevecht aan het worden is om ruimte, tussen betaald  en openbaar, hier speelt dat niet, want alle stranden zijn ook parken, beheerd door de gemeente, met strandwachten en al. De eerste keer dat ik in het water ging, hoorde ik een fluitje; het was enkele meters voorbij de laatste strandwacht, dus ik moest opschuiven, hij gaf instructies terwijl ik door het water waadde. Dat doe je meteen heel braaf, want de sfeer is: we waken over jouw veiligheid. Later op de dag kwam er nog eentje bij, zodat ik daar wel kon zwemmen.

Ik lag alleen maar te liggen en voelde ineens water bij mijn voeten, de vloed was in rap tempo dichterbij gekomen.

Er is ruimte zat op het strand zelf, maar er is een meerderheid die, geloof ik, het gezelliger vindt om allemaal bij elkaar te gaan zitten en liggen; gedurende de middag werd het steeds drukker.

Om 6pm stonden alle strandwachten op en begonnen te fluiten, iedereen moest het water uit; o, ja, dat had de parkwachter in opleiding mij verteld, om 7pm moest het strand leeg zijn, dan sluiten ze.

Dan kunnen de vogels het weer geheel overnemen.

Dít vind ik zo fantastisch in New York; binnen een uurtje met de metro ben je weer in een geheel andere werkelijkheid, ik ‘dineerde’ op een bankje in Central Park, terwijl de vuurvliegjes om mij heen vlogen en naast mij een zoon ontvouwde aan zijn moeder wat zijn plannen voor de toekomst waren. Ik zat op een bankje met de naam van een vrouw en daaronder het woord ‘welcome’ , ook in het Frans en in Hebreeuwse letters en ik vroeg mij af of ze zelf dit bankje voor haar dood had uitgezocht en in de zomer ook van de vuurvliegjes genoot.

Daarna wandelde ik naar Lincoln Center.

Whitney

 Het plan was, om éven bij Whitney naar binnen te gaan, gratis op de vrijdagavond, om er nog eens terug te komen en alleen een indruk te krijgen van de Biënnale, want er waren ook twee muziekoptredens in de stad, waartussen ik niet kon kiezen. Maar het opnemingsvermogen kán een tax bereiken, dus uiteindelijk bleef ik bij Whitney. Een mooie zonsondergang over de Hudson, het had wel wat om deze met twee dames naast mij op de bank, in stilte te ondergaan.

Veel kunst, dus weer, en ik moet tóch nog eens terug, want met een al vol hart en hoofd, wordt je weinig ontvankelijk op den duur.

Meerdere werken, waar ik een vermenging zag met de graphic novel, een verhaal dat verteld wordt middels de installatie met tekeningen.

Over de band met haar hond, die overlijdt en voor wie zij een hiernamaals maakt van het lievelingsspeelgoed.

En deze cyclische bewegingen, die met humor verteld wordt:

Ook deze boomstam sprak mij meteen aan, omdat er zoveel tijd en geduld in zit, om deze te maken.

Deze kunstenaar, Sarah M Rodriguez,  verzamelt materiaal uit de natuur, giet het vervolgens in aluminium, maakt er ‘assemblages’ van en hoopt dat het levende, ademende dingen voor de toeschouwer worden, dat is haar wel gelukt, voor mij.

Er was ook nog een disco, met een dj die onderwijl ook saxofoon speelde. Een héél enthousiast kind danste en de mensen eromheen zijn dan even enthousiast; dat ervaar ik als erg New Yorkaans; men is ten alle tijden bereid om elkaar op een positieve wijze aan te steken.