Panjim Market: Kleurige ordening

 

Ik kocht dat ene rode schenkkannetje voor mijn regen-buitenbak: 

Binnenkort is het weer Holi:

Indiërs houden van kleur

Bijna naar huis

Binnenkort vertrek ik weer naar Nederland, dus nu even een evaluatie van  het strand hier, met de foto’s die ik gisteren nam. Ik vind het hier zó fijn, dat ik me makkelijk kan voorstellen hier te overwinteren. Dat komt omdat het tegelijk ruim en wijds is, ik hoor alleen maar de branding als ik op het strand lig. Tegelijkertijd is het er geanimeerd: er zijn ook overal mensen, die ieder hun eigen ding doen.

Het is bijna volle maan, of ik die als geheel zal meemaken, weet ik niet.

Er zijn al met al meer Indiërs, ook fijn. Van alle witte mensen maak ik niks mee, want die liggen overdag bij elkaar op apegapen op hun ligbanken, heel zelden zijn ze echt bij of in zee.

Er zijn masseuses, waarvan ik niet weet of zij, wanneer ze s’avonds ook rondhangen, ze dan ook andere diensten aanbieden.

Er zijn ook vissers die hun eigen ding blijven doen. 

En dan wandel ik terug naar mijn verblijfplaats, vlakbij de hoofdweg. De afgelopen drie weken wás het al een beetje overwinteren, (‘contemplatief’ aan zee, in plaats van in het bos), ik las een geweldig dik boek dat ook precies paste en verwerkte de vele ervaringen en belevingen.     

Bloeiende tuin en zeekoeien

Het is een groot genoegen om hier in de groene tuin te zitten, het resultaat van vijf jaar. Elrika was terug, na een maand afwezigheid, ze blijft twee weken en gaat dan weer een maand weg. Zo herkenbaar dat je dan s’ochtends eerst de tuin in gaat, lekker sproeien en alles bekijken.

Nu weet ik dat de vogels die ik hier zie Sunbird heet en ze komen voor de nectar uit de bloemen en die dus  speciaal daarom hier geplant zijn.

En dat het geen eekhoorns zijn in de grote mangoboom, maar civets. Een familie van vijf woont verderop en ze komen nu voor de mango’s die rijp zijn.

Ze komen vooral s’nachts, misschien had ik ze wel gehoord op het dak van mijn huisje?

Ik weet nu ook dat er zes verschillende kikkers leven in de tuin, waaronder een zeldzame boomkikker, die zich vastkleeft aan het blad dat rond de boomstam groeit, ook speciaal daarom daar geplant.

Elrika is maritiem bioloog en doet onderzoek op de Andaman Eilanden naar zeekoeien. Vier maanden is ze daar, van Januari tot April, ze woont er met haar team in houten huizen en volgt er ongeveer honderd zeekoeien. Ze zwemt dus regelmatig tussen de zeekoeien en ja, het is haar droombaan, ze was er ook op gepromoveerd.

Het koraalrif is op sommige plekken geheel verbleekt, maar er zijn ook ongeschonden plekken, afhankelijk van de plaatselijke temperatuur door de koud waterstromen.

Ik vertelde dat de zeekoe zo ongeveer wel mijn lievelingsdier is in de dierentuin die ik regelmatig bezoek en dat deze ook een uitwisselingsprogramma had met een project ergens in Zuid Amerika, ik kon niet op de naam van het land komen, nu wel; Belize. Ze vroeg welke dierentuin? Burgers Zoo, dus. 

Ze zei meteen dat dit een andere soort zeekoe is, dan die zij onderzoekt. Beide soorten zijn wel sociaal, die bij haar over het algemeen wel verlegen, al had ze met sommigen contact. Als er meer mensen zijn, worden ze socialer. Leuk dat de dierentuin dus bekend is! Het bevestigt mijn mening dat een dierentuin meer is dan alleen maar een plek waar dieren opgesloten moeten leven. Het gaat ook over natuurbehoud en wetenschap.

Zee, zee, zee

 Alles in de voormalige gevangenis van Goa is nu stralend oogverblindend wit geschilderd, zodat het bij mij de associatie opriep van Griekse huisjes aan zee.

Maar het waren natuurlijk slechte omstandigheden, waar je geen idee hebt hoeveel mensen er in een ruimte werden opgesloten. Er waren ook éénmens-cellen, een hoekje waar je je nauwelijks kon omdraaien.  De ligging is zoals bij de klassieke film Papillon ; aan zee, geen ontsnapping mogelijk.

Gisteren aan zee hoorde ik plotsklaps, behalve de branding, zacht hijgen. Er bleek een hond bij me te liggen!

Heel apart, hij bleef ook poosje. Ook spreiden anderen voor het eerst in mijn blikveld hun handdoek in het zand.

De cliché zonsondergang, waar ik dol op blijf: De zon die langzaam zakt in zee.

Goa onder het juk van Portugal

Ik wandelde naar het Fort Aguada Jail Museum. Eeuwenlang de gevangenis van Goa geweest. Nu een soort van nationaal monument, zo bleek. Moeder India verwelkomt je met opgeheven armen.

 Alle vrijheidstrijders van Goa, die in de tweedaagse actie waar India in 1961 Goa bevrijdde van de Portugezen, werden herdacht.

Het blijkt dat Portugal met zeer harde hand Goa heeft onderworpen en christelijk heeft gemaakt.

Alle hindoeïstische tempels en alle moskeeën verwoesd, gedwongen huwelijken, gedwongen naamsverandering naar Portugese namen, een Inquisitie met martelingen… Ik fotografeerde enige sleutelmomenten.

That’s the way I like it

Toch nog snel naar zee gelopen omdat ik de lucht zo mooi zag kleuren.

Na een lekkere thali met inktvisringetjes gegeten te hebben.

This is Goa and I like it!

 

Shacks

 Op mijn wandeling naar Buddha Bar speciale aandacht voor de shacks en parasols. Ik kan zien dat elke eigenaar het een eigen sfeer weet te geven. De ene kiest voor allemaal bonte parasolletjes, de ander heeft speciale oranje vierkante met een wit kantrandje. Effen blauw of geel, enzovoorts. Ze zijn allemaal simpel, want ze worden elke dag weer dichtgeklapt en verwijderd, wanneer de witte strandgangers verdwijnen, en de volgende ochtend weer neergezet.

Heel anders als in Europa, waar merken en hotelketens duidelijk maken dat zij de boel beheersen. Elke horecagelegenheid huurt meestal van één biermerk, tapt zeker dit biertje en krijgt alles erbij: uithangborden, parasols, bierviltjes, weet ik nog uit mijn horeca opleiding.

Ik voel me hier jaren terug in de tijd.

De allersjiekste tent is Elrow, die zelfs glazen ramen heeft, zag ik nu, dus airco binnen. Er klinkt moderne trance-achtige muziek , er zitten alleen maar Indiërs met dure polshorloges en behangen met sieraden. Vaak zijn er feestjes met groepen. Ze doen ook niet aan dagverhuur van ligbanken en parasols.

Het kan ook heel simpel; maar enkele parasols en ligbanken en s’avonds dicht, want geen electriciteit.

Dmellos heeft voornamelijk wit publiek. Westerse esthetiek met planten voor het terras, witte salongordijnen en witte lampions en rode stoelen. Witte strandgasten dineren voornamelijk in het dorp, waar je de dure airco-restaurants ziet. Op het strand lijkt dit voor hen de enige optie om in geanimeerde sfeer te eten.

Ik ga dus voor de hippie-vibes in de groen-gele boeddhabar. Er komen zowel witte mensen, als Indiërs.