Zandkastelen, exotische dieren, Celebrate Brooklyn

Een zandkastelen wedstrijd.

Vlak voor mijn neus trok hij de reuzeslangen uit zijn wagentje; je kunt met één van zijn dieren op de foto gaan.

In de metro kon ik het niet nalaten deze zó verschillende mensen op de foto te zetten; de twee meisjes hadden het geloof ik door, ik zag dat ze erna mij vanuit een uithoek bekeken.

In Prospect Park waren er meerdere grote groepen, ze leken onafhankelijk van elkaar en toch ook bij elkaar te horen.

Ik kwam er voor BRIC  Celebrate  Brooklyn; drie maanden lang een gevarieerd programma, het eerste jaar dat ik hier was, in Juni was ik er héél vaak, zo’n interessant aanbod, met een duidelijk linkse kleur en een missie. Het heeft ook de sfeer dat alle buurtbewoners sowieso altijd komen kijken. Dit jaar is het programma veel minder uitgebreid. 

Ik lag aanvankelijk onder een grote eik; zoals mijn boom in het bos vanuit de hangmat, alleen was deze veel groter en ouder.

Er waren nu drie optredens onder de noemer Americana Night, alle drie erg verschillend, maar volgens de organisatie dus écht Amerikaans.

Er zijn ook doventolken, wat ik intrigerend vind, ik snap dat je niemand wilt buitensluiten, maar hoe tolk je muziek?… Alleen als artiesten spreken, ziet het er accuraat uit, soms ook als er tekst bij liedjes is. Bij het pure instrumentale zag ik de ene tolk ook niks doen, maar deze tolk maakte ook dan allerlei gebaren en expressie.

Coney Island geschiedenis

Coney Island is bij aankomst uit het station een kleurige wereld vol spel en plezier.

Terwijl het vroeger een echt eiland was.

Eén totaal ander plekje, waar de geschiedenis van Coney Island wordt bewaard : Coney Island History Project, er blijkt een uitgebreide website te zijn.

Alles over het Wonderwheel

De Kermis roept bij mij van jongsaf aan, ook melancholie op, het circus doet dat ook een beetje. Dat er achter de schermen van het amusement en vrolijkheid, gewone mensen leven en de zwaartekracht ook aan hen trekt.

Dus deze fotograaf past hier.

Er was ook wat werk van andere kunstenaars. 

De glazen deur tussen binnen en buiten.

Kerk, stadsparken, theater, uitzichten

 In de buurtkerk was iets van een sociale bijeenkomst aan de gang, ik zag ouderen en gehandicapten.

Het park nabij, vlak achter de George Washington brug, heeft de omvang van een stadspark zoals het Kronenburgerpark in mijn stad. Het ligt een beetje in een kom, zodat het geluid van de straat nauwelijks te horen is, het heeft heel grote en oude Gingko’s Biloba’s

Er hing een vredige sfeer en alles was aanwezig wat je je voorstelt bij een Park; gemengd publiek,  spelende kinderen en hier geen nanny’s, een vrouw gaf haar kind de borst, een oude vrouw voedde de duiven, de ijscoman liep rond, kleuters leerden er een dans, lezende mensen, keuvelende en er was een man die rondjes maakte met de kinderwagen, de tweede keer dat ik hem zag, terwijl ik opkeek vanaf mijn bankje dacht ik: nee, dat kan niet, dit heb ik net al eerder gezien, was het een deja vu? Ja, letterlijk dus, zo bleek.

Er waren meerdere vaders met een kind, voetballend, met een waterpistool.

Vanaf het park met de metro naar Williamburg in Brooklyn; winkelstraten vol boetiekjes, café’s, tweedehandse kleding, alternatieve spulletjes.

Een boekhandel vol Lhbtq+ en feministische en kunstboeken. Ik keek lang in eentje van Louis Fratino, zag werk dat ik niet kende.

Daarna richting de rivier, ik zag voor het eerst weer orthodoxe Joden, het hangt er maar net vanaf waar je in NY je bevindt; het eerste jaar dat ik hier kwam, zag ik ze dagelijks.

Helemaal oké, dat er hier een park is waar de herinnering levend wordt gehouden van een vooraanstaande activist, het mag in Amerika steeds slechter gaan met transgender-etc rechten, in de staat New York is men beschermd.

Dominopark was mijn doel

Geweldig goed gedaan; de combinatie van oude industriële elementen en het park, hijskranen bewaard, een oude bovenrail, de voorkant van de oude suikerfabriek.

Er was daar een theater preview van Dom Juan van Molière; de oprichter van Molière in the Park, heette iedereen welkom en sprak haar overtuiging uit, dat theater mensen empathisch maakt. Ook zonder kostuums en decor, met de teksten voor hun neus, de acteurs waren nu tien dagen aan het oefenen, kwam het wel binnen bij me. Het was een aparte mengeling van een komedie en serieusheid. Sommige dialogen heb ik als het ware letterlijk wel eens zo meegemaakt en ook enkele monologen over hypocrisie en de wonderlijke mooie wereld, klonken bekend. 

Nog even nagenieten op een ligstoel op deze zwoele zomeravond, vol flanerende mensen, het park sluit om 11 pm, ik had er nog wel langer willen blijven, maar nu dus met de Subway terug naar mijn piepkleine kamertje.

Wél met een geweldig uitzicht, vanochtend werd ik wakker van het ochtendlicht.

Filmpjes uit Domino Park

 

En eentje op een pier van iets eerder aan dezelfde East River. Toevallig heb ik het moment vastgelegd van het vangen van een vis.

Uitgebreid (beeld)verslag

 

De laatste keer Broadway in Bryant Park, de tijd vliegt om. Naast mij een meisje dat oorverdovend hard schreeuwde ter ondersteuning van haar applaus en bij een liedje dat ging over de prille liefde van twee zeventienjarigen, de woorden binnensmonds meeprevelde.

Daarna haalde ik weer de twee pizzastukken en soda voor €3,99, er was een optreden bij een pleintje bij het Garmendistrict en ik bleef daar hangen. 

In een ooghoek zag ik het beeld dat deze buurt eert, waar vroeger de kledingindustrie floreerde. Al die harde werkers, die zwoegden achter naaimachines zijn verdwenen, maar nog steeds worden belangrijke kledingstukken wereldwijd (bv de kleding bij de kroning van prins Charles) en alles van stof, zoals voor alle theater&musicals van Broadway, hier gemaakt: in de oude gebouwen, als fabriekshallen, staan heel grote en zware machines die nergens anders op de wereld kunnen staan. Een jongen poseerde bij het beeld met een graphic novel in zijn hand, ik vroeg mij af, of deze de kledingindustrie als onderwerp had.Ik verliet dit pleintje, die door een kunstenaar tot iets van een bloementuin gemaakt was, 

en wandelde naar het volgende plein, via grote wip-wappen, door een kunstenaar hier neergezet ter bevordering van de algemene communicatie en prikkeling van de zintuigen, las ik op een bordje. Er klonk getingel en er kwamen lichtjes bij beweging. Geinig om te zien hoe kinderen en volwassenen er lol aan beleven. Ik kwam bij Herald Square en daar bleek nu ook een Reading Room te zijn.

Ik las er de New Yorker en enige kranten; In Europa was er een zonsverduistering, ik ken iemand die daarvoor naar Spanje is gegaan, over een interessant kunstwerk: een sfinx van suiker door Karen Walker, over een modeontwerper in Mumbai die door de contacten van haar vader overal op straat kan poseren en fotograferen, zó bekend, zo’n kapperszaakje voor ze voor staat.

Macy heeft haar iconische uithangbord verwijderd, ongetwijfeld om het, écht New Yorkaans, te vervangen voor iets wat nog beter en mooier is.

Ik wandelde over 7 th Avenue langs de ingang van Madison Square Garden  tot de 23 Street, waar Hotel Chelsea aan ligt.

Door een oud gedeelte van Chelsea, ook hier zoals bij brownstones in Brooklyn, zag ik een hekwerk in de opgang naar de voordeur, waar het onderaan recht is, zodat je de modder en de paardenpoep van de onderkant van je laarzen of schoenen kon weghalen.

Ik zag al een stukje van de High Line en beklom deze.

Ik kwam voor het salsafeest met de enige geheel door vrouwen bemensde  salsaband van NYC.

Voor de dansles salsa tevoren had ik geen puf meer, liever op een ligbank relaxen.

 Later wel weer uitgebreid geswingd, ik keek uit op het woord GAZA, de band droeg het concert op aan Columbia, de zangeres had er ook roots en ze hoopten veel geld op te halen om te kunnen doneren. 

Zo zijn er altijd contrasten.

Elke keer als ik aan het dansen ben en mij daaraan overgeef, denk ik dat ik dit in Nederland véél vaker moet doen. Dagelijks de dag eindigen met dansen in het bos in plaats van naar de sportschool?

Mijmeren o.a. bij 9/11 Memorial

 Ik ging naar de Oculus en verwachte er een koor, het event heette Sing for Hope; nergens iets te bekennen, totdat ik een rood bordje zag en twee muzikanten…

Het event ( hét woord hier in NY voor elke gebeurtenis die georganiseerd wordt, groot of klein) erachter trok meer bekijks.

De Oculus is een prachtig en imponerend gebouw, elk jaar op 9/11, vanaf het moment dat het eerste vliegtuig in de Twin Towers boort, maakt het zonlicht in de hal twee lichtstrepen

Ik zocht de Survivors Tree op

En Memory Glade

Ik vond een ligstoel en verpoosde daar in lichte mijmering; je voelt er zo goed extreme vernietiging en wederopbouw op één plek. Aan de witte eiken is te zien, dat het pas 25 jaar geleden gebeurde, ze zijn nog jong en klein…zo traag groeien bomen, zo snel kunnen mensen iets nieuws uit de grond stampen.

 

Daarna weer naar Chinatown gewandeld

 

en kwam langs een kathedraal van Oekraïne.

Dik een uur voor de aanvang van de film was er in Elizabeth Street Garden aanvankelijk geen plek meer, maar twee mensen vertrokken en zo kon ik alsnog op de grond zitten en had ook nog zicht op de film. Ik zag dat mensen buiten de tuin op straat, door het gaas heen, stonden te kijken.

Het is een sfeervolle straat vol winkeltjes en restaurantjes, na afloop van de film zit alles alweer dicht; het avondleven eindigt rond 10 pm.

De film was Kiki Delivery Service, de eerste tekenfilm die ik zag van Miyazaki, ik werd fan.