Van speeltuin naar boshuisje

 Een roodborstje kijkt op de tuinstoel rond. Het bos is weer in alle tinten groen aanwezig.

Ik fietste langs de hoge halmen mals gras, schermbloemen en boterbloemen. De plek waar ik twee dagen ervoor gelegen had, was nog steeds geplet; ‘een lege plek om te blijven’, dacht ik, een zinnetje van Rutger Kopland.

Ik moést even een foto van ze maken: P. met haar nu ideale man, die strijkt en elke dag kookt. Ik zie ons eerste gesprekje nog. In de pauze na één van de colleges, vers van de middelbare school. Alles heb je dan meegemaakt; toen ze vertelde dat er wel een leuke jongen bij haar op boetseerles zat…En nu wonen ze dan in een huis dat hen eindelijk beide past: Hij is héél lang, aanvankelijk begreep ik niet waarom ze gingen verhuizen. Onbegrip uit eigen onwil: in hun toenmalige huis heb ik hun kindjes in bad gedaan, vanaf de bank de box ingekeken naar dromerige M., spelletjes gedaan met een kruipende E. die zonder nog te kunnen praten, zich verstopte achter een tafelpoot en mij dan schaterlachend aankeek. Dat oude huis had ook herinneringen mijnerzijds.

Je gunt het iedereen: Dat je uiteindelijk en wellicht ook met geluk, de behuizing vindt, die bij je past. Zo’n piepklein gevalletje is het, mijn eigen boshuisje, zó snel verplaatsbaar, via de lucht. Maar mij past het, als een tweede huid; mijn boshuisje. 

Alles verandert, alles verplaatst zich…Ik heb Minion uiteindelijk ook weer meegenomen uit mijn stadshuis, die ik weer gevonden heb in het bos van de speeltuin, waar ik in de ochtend veel bladeren heb geharkt. Mijn liefde voor het bos kwam daar tot bewust zijn; ik was altijd vals aan het neuriën.

De Joy van de Regenboog

 Terwijl ik luisterde naar het koortje, betrapte ik mezelf erop NIET in New York te zijn. Ik was namelijk aan het meewiegen en bijna meeklappen, als het paste, maar realiseerde mij dat ik de enige was. Niemand deed mee, bijna niemand luisterde echt. Wat zure en afstandelijke gezichten. Sommigen praten met elkaar aan een tafeltje iets verderop Er was één vrouw die ook mee ging doen, maar na dat liedje stopte ze er ook weer mee en liep weg. In New York zou dit niet kunnen. Mensen in de buurt zouden om zo’n koortje heen gaan staan met enthousiasme en aanmoediging. Er hangt de sfeer van: Ja, iedereen weet hoe moeilijk het is om met iets te beginnen, we zijn allemaal immigranten, we kennen de ervaring hoeveel het uitmaakt als je erkenning krijgt van de buitenwereld.

De maand Juni is PRIDE-maand en overal zijn alvast attributen te koop, die je op de grote paradedag kunt gaan dragen.

Ook het werk van T. bracht mij terug naar New York. Daar is Rockefeller Center de hele maand in regenboogkleuren gehuld. Alle vlaggen rondom het plein, en over de hele breedte op de weg.

MACY, het grootste warenhuis van de wereld heeft als thema : PRIDE/+JOY.

Het warenhuis grenst aan Herald Square, waar de doorsnee New Yorker zit. Zie, ze zijn er allemaal, de orthodoxe joden in het zwart, vrouwen met hoofddoeken, Chinesen,  Latino’s en Zwarten, en alle etalageruiten van Macy hebben een regenboogluifel en elk is ingericht in één van de kleuren

De duurste en sjiekste speelgoedwinkel heeft dit boven de ingang:

Een kerk die aan de Museum Mile ligt heeft dit buiten staan, wanneer op dit festival, alle vijf de grote musea gratis te bezoeken zijn.

Op de Gay PRIDE Parade zelf, is elke maatschappelijke organisatie aanwezig en ook ziekenhuizen zijn ruim vertegenwoordigd. 

Het publiek doet ruimhartig mee en de politie draagt ook meestal iets van de regenboog op het uniform.

En als je geen zin hebt om de hele Parade uit te zien, dan ga je gewoon lekker struinen bij Strand, een van de grootste tweedehands boekwinkels. Maar wél in je regenboogrok.

Toen ik nog beheerder was in mijn kleine wijkcentrumpje in het parkje dat omgeven was met woonflats en het winkelcentrum, heb ik de Regenboogvlag nog maanden laten hangen. Na die éne dag, dat alle openbare gebouwen in Nijmegen de Regenboogvlag lieten wapperen. Vrijwilligers zeiden vlak voor de zomerstop: Mirjam, wordt het niet de tijd om het weer op te bergen?

Is dit in acht jaar tijd, nu onmogelijk geworden?…

Hoe barbaars is Nederland dan aan het verworden, als ouders zelfs gaan protesteren, dat hun kind niet geconfronteerd hoeft te worden met de Regenboog…

Kom Mar Kieke; alle kleuren van de regenboog

Ze ontroerden mij: dit zanggroepje dat nog onwennig met een naam aan het experimenteren was. Ze zongen als eerste dit gevoelige liedje en het klonk zo

dapper en kwetsbaar.

Het was op de jaarlijkse zeer genoegelijke middag in het dorpshuis. Er was ook een verhalenverteller, knus in een leeskamertje en er werd je een High Tea aangeboden.

Ik heb beide optredens van hen meegemaakt . ‘Ik vind jullie goéd’ zei ik tegen het roodharige meisje. Ze glunderde. Naast haar waarschijnlijk haar broertje. Moeder, ook roodharig, maakte filmpjes. Ik ook,een fragmentje.

Aanleiding is vriend T, die medeorganisator is en ook een bijdrage levert, als een van de professionele kunstenaars. Vorig jaar met een installatie ‘Vlees’ waar grote  foto’s hingen uit het slachthuis en plastic boerderij- dieren in een onomkeerbare kring richting een slager met een hakbijl werden geleid. ‘Is die enge meneer er ook? ‘ had een kind gevraagd. 

Dit jaar had hij het over een heel andere boeg gegooid. Heel vrolijk en aantrekkelijk. Maar de activistische kant blijft, getuige de tekst die hij bijgevoegd had.

Ik genoot van de gebakjes, geschilderd met acrylverf.  Knap om zo romige slagroom, aardbeitjes in gelei, krokante korst en chocolade weer te kunnen geven. Tegen een duizelingwekkende, warme en levendige achtergrond, die elk ook alle kleuren van de regenboog in zich hadden.

Een fijne omgeving om ook letterlijk van veel smakelijks van de High Tea te genieten.

De vrouwen van Isaac Israëls

‘Allemaal een beetje sombertjes geschilderd’ hoorde ik naast mij zeggen. Ik dacht ook net dat ik er niet zoveel aan vond; allemaal vrij conventionele, beetje saaie plaatjes, zonder het kleurgebruik of de lichtval van andere tijdgenoten, zoals bijvoorbeeld Monet, die ook overal in Europa is geweest.

 Het meest verrassend was het bewegend beeld uit Venetië bij binnenkomst. Wat nu een dode lege hoek is aan de voet van de Rialtobrug, was vroeger de aanlegsteiger van de groentemarkt.

Totdat ik helemaal op het einde dit schilderij zag. Hier zie ik een zelfbewuste vrouw, ik dacht aan het werk van Rineke Dijkstra, zoals zijn tijdgenoten die niét schilderden. Hij heeft ook veel op stranden geschilderd en dat vind ik ook wel leuk: ik kan ook eindeloos kijken naar mensen aan zee.

Wacht eens, hij heeft toch ook die twee dansende vrouwen geschilderd die ook in Kröller Müller hangt? Ik ging even kijken. Ja, dat klopt en dit is altijd wel een favoriet van mij geweest. 

Hij blijkt veel meer ‘vrouwenstellen’ te hebben geschilderd. Ik heb jarenlang (lang voordat er internet was), kunstkaarten van vrouwen gespaard, twee dozen vol, deze hadden er allemaal bij gekund.

‘De vrouwen van Isaac Israëls’ had een veel intrigerender tentoonstelling opgeleverd.

Zijn geschilderde vrouwen zijn persoonlijkheden. Anoniem of mij onbekende namen.

 Behalve Aletta Jacobs.

Ochtendgefluit, een rommeltje

 Mooi toch, die witte ronde paardenbloempluis en daarachter de grillige vormen van de rabarber? Een kwartier later is de pluis weggewaaid…

En dan al die vogeltjes die in de ochtend fluiten.

Plus al die geinige tafereeltjes. 

Door dit soort kinderlijke genoegens, zal mijn huis en tuin altijd een rommeltje blijven.

Anouk Griffioen

Lyrisch zijn; zo’n fijne ervaring als dit je overkomt. Gisteren gebeurde het bij de eerste solotentoonstelling van Anouk Griffioen in museum Kröller Müller. Alles eraan getuigt van intens kijken, van oog voor het poëtische detail tot het overweldigende totaalbeeld.

 

Ik werd er helemaal in opgenomen met tegelijk bewondering. Dat deelde ik met een vrouw die zich ook helemaal verrukt weer omdraaide naar mij toe, ik zat op een bankje te kijken.

=

Van de wereld en de natuur zijn, die tegelijk waarnemen en ook ontstijgen door je arbeid met houtskool, en daarmee verslag kunnen doen aan de buitenwereld: wat geweldig als dat allemaal kan samenvallen binnen jouw handen.

In haar handschrift is het vaak de leegte, die juist de vorm maakt. 

Het gaat over vergankelijkheid, maar ook over een deel zijn van een altijd bezig zijnd proces.

Als kers op de taart, ontdek ik dat zij met

dezelfde woorden als ik zelf daarover gebruik, haar beleving heeft over New York.

De deceptie: Donald Pols

 Dit is duidelijk troost-eten, realiseer ik mij, nu ik hier goed en wel zit. Want de eerste gearticuleerde gedachte is: ‘Wát een deceptie: Donald Pols die adviseur wordt bij Tata Steel.’ Ik las het, net voordat ik vertrok.Voorman van Milieudefensie, die regelmatig in mijn mail verscheen met weer een verzoek of ik wat extra kon doneren. Ik vind dat sowieso ergelijk; je bent lid en je geeft maandelijks een bijdrage, en dan wordt er weer méér gevraagd en een beetje op je geweten gewerkt. Altijd met een opgewekte voortvarende toon: Ja! Ze boekten voortgang, een rechtszaak tegen Shell gewonnen, op naar de volgende, maar daar was wél meer geld voor nodig. Blij daar nooit aan toegegeven te hebben, denk ik nu, kinderlijk wraakzuchtig.

Adviseur worden bij Tata Steel om het van binnenuit te veranderen…Ja, ja. En je zeker niét realiseren, dat je hiermee dus zegt: Tata Steel kan in Nederland blijven, daar ga ik mijn best voor doen.

Donald Pols is gewoonweg, heel klassiek, door de duivel gekocht. Gevallen voor het geld, daar ga ik vanuit. Kennelijk moeiteloos pakt hij een nieuw personage.

Hier, in Kröller Müller staat er dat beeld van een jongetje met een klein pikje op een paard, die zijn armen de lucht in heft. Voor mij altijd al meerduidig: valt het jongetje elk moment op de grond? Wil het paard eigenlijk van hem af, niet bereden worden en wild zijn? 

Het jongetje heeft een hoefje, als voet, zie ik nu voor het eerst.

Donald Pols lijkt op dat wankele jongetje. Elk paard gebruikend, om zelf in het zadel te blijven zitten. Zijn aanspreektitel blíj́ft ‘Direkteur’; een synoniem blijkt nu, voor schreeuwmannetje.

 

De wereld heeft mensen nodig als de vrouw die ernaast staat. Gegrond.