The Day After

Bijna geen Indiërs op het strand, het was nog nooit zo rustig.

Ik at schaapsvlees met naan en dronk een cashew fenni, sterke drank van Goa. ‘Helaas’ smaakt het vlees mij zó goed… 

Al zag ik onderwijl het vlees hangen aan haken, het bedierf mijn eetlust niet.

Holi!

 Nu begrijp ik pas waarom mijn vliegticket van gisteren, 4 Maart, zo goedkoop was. Het was Holi! Niet zoals ik dacht, op Zaterdag 7 Maart, geconcludeerd omdat dan in New York, Holi wordt gevierd. Logisch achteraf, want dan is het weekend en kunnen zoveel mogelijk New Yorkers meedoen. 

Hier is het dus een nationale feestdag, die ook al een dag eerder begint. Elrika blijft dan maar binnen, want er zijn dan veel dronken mannen die dan een excuus hebben om je aan te raken. Het feest wordt zowel individueel gevierd in groepjes en overal op straat waar het druk is. Ook nog wel in de tempel, maar steeds minder en sindsdien wordt het dus ook een reden, om alleen maar vrolijk te feesten. Vergelijkbaar eigenlijk met wanneer in Nederland mensen naar de Woonboulevard en naar bouwmarkten enzo gaan.

Voor mij was het een beetje detectivewerk, eer ik erachter kwam. Ik zat met een heerlijk lunch-hapje, mijn troost voor niet kunnen vertrekken, ‘Paneer’ dat is cottage-cheese in warm krokant deeg gefrituurd, op het terras tegenover Els Riviera, mijn onderkomen. Er kwamen almaar mensen voorbij, richting de zee, allemaal kleurig bepoederd. Hé, hoe kan dat? Ik had ook al muziek en tromgeroffel gehoord in de verte op de hoofdstraat én vlakbij achter mijn huisje. Het laatste bleek een privéfeest.

Dus ik ging naar zee en daar bleken véél Indiërs te zijn, die alle kleuren weer van zich afspoelden, of ter plekke eerst aanbrachten: kleine Holi-feestjes op het strand dus.

Ik wandelde van zee weer naar de hoofdstraat en kwam door het dorp Candolim, ik ging op zoek naar de markt. Het was rustig op straat, veel winkels gesloten, ook veel marktkramen. Een man zei ‘Happy Holi’ tegen mij. Ik had letterlijk wat kleur op mijn wangen en voorhoofd, aangebracht door twee vrouwen, terwijl ik het eigenlijk niet wilde. Op de terrassen zaten ook enkele witte toeristenstellen, geheel verkleurd, van top tot teen. Die hebben dus ergens een grootse onderdompeling gehad, ze kunnen hun kleren wel weggooien. Ik blijf het een charme vinden, hoe een hindoeïstisch tempeltje geheel ingebed is tussen de woonhuizen. Elrika vindt het minder charmant, dat mensen alle bloemen die aan de buitenkant groeien zomaar plukken en dan zeggen: ‘voor de tempel’, waartegen ze dan niks kan zeggen. Voor haar zijn ze bedoeld om verschillende soorten vogels te lokken.

Ondertussen zoek ik ook naar een vliegticket terug. Er is een nieuwe optie: eerst naar Bangalore, dat is zuidelijker in India en van daaruit met Qatar Airlines en daar met een overstap in Doha, naar Amsterdam. Maar Qatar hoort bij de risicolanden en vloog in het begin geheel niet… Sites geven aan dat de situatie van dag op dag veranderen kan. Vast komen zitten op een luchthaven is heel risicovol. Iran kan als wraak juist burgerdoelen bombarderen en met name internationale vluchthavens. Toch wordt deze optie sinds vandaag heel consequent aangeboden, dus het lokt…Even afwachten of dit morgen ook nog zo is, en dan misschien boeken voor Zaterdag.

Hier en nergens anders.

 Ik dacht dat dit het laatste beeld was vanaf het strand in de avond, ook nog eens met volle maan.

Ik had ook voor het eerst op het strand zelf gegeten, als afscheidsmaaltje, ook voor het eerst weer met substantieel vlees: kip tikka uit de tandori-oven; heel smakelijk. Mijn vage idee dat ik door India wellicht toch vegetariër zou worden, deed ik hiermee de das om.

Overdag was de sfeer uitbundiger dan tevoren. Groepjes mannen waren expressiever. Er flaneerden meer Indiërs langs het strand; misschien is het een vakantieweek omdat het zaterdag Holi is?

Een groep ging lang en uitgebreid in zee en het bleek dat ze LOVE in het zand achterlieten.

Mijn laatste dag op het strand (dacht ik) begon ook leuk, met een groep die Holi met elkaar vierde. Het begon eerst voorzichtig door bij elkaar wat poeder op het gezicht te smeren terwijl ze ‘Happy Holi’ tegen elkaar zeiden. Allengs werd de sfeer uitgelatener. Flessen gekleurd zeewater naar elkaar spuiten, een ‘sneeuwbalgevecht’ sfeer. Daarna handig, om je in de zee weer schoon te wassen.

Tja, en toen…gisteren voor het slapengaan gaan nog niks aan de hand. Het grootste gedeelte van mjn bagage al ingepakt. Mijn vlucht maakte ook geen tussenstop in het midden oosten en zou direct van Mumbai naar Amsterdam vliegen.

Maar in acht uur tijd is de situatie aldaar dus verhevigd, zie ik nu. Want bij het ontwaken bleek de vlucht dus gecanceld… Ook vluchten naar Kazachstan gaan niet door, hoorde ik, terwijl je vanaf de kaart zou denken dat deze helemaal niks met het MiddenOosten te doen heeft. 

Het luchtvaartverkeer is dus geheel ontregeld.

En ik zit voor de tweede keer vast in India. Ik baal vooral, omdat ik mij verheugde om mijn Boekenclub weer te zien. En het weekend in een huisje met de Bivrouwengroep ook aan mijn neus voorbij gaat.

Hoe lang dit gaat duren, niemand weet het.

Troost is, dat ik wél een fijn huisje heb;

 Hier.

Panjim Market: Kleurige ordening

 

Ik kocht dat ene rode schenkkannetje voor mijn regen-buitenbak: 

Binnenkort is het weer Holi:

Indiërs houden van kleur

Bijna naar huis

Binnenkort vertrek ik weer naar Nederland, dus nu even een evaluatie van  het strand hier, met de foto’s die ik gisteren nam. Ik vind het hier zó fijn, dat ik me makkelijk kan voorstellen hier te overwinteren. Dat komt omdat het tegelijk ruim en wijds is, ik hoor alleen maar de branding als ik op het strand lig. Tegelijkertijd is het er geanimeerd: er zijn ook overal mensen, die ieder hun eigen ding doen.

Het is bijna volle maan, of ik die als geheel zal meemaken, weet ik niet.

Er zijn al met al meer Indiërs, ook fijn. Van alle witte mensen maak ik niks mee, want die liggen overdag bij elkaar op apegapen op hun ligbanken, heel zelden zijn ze echt bij of in zee.

Er zijn masseuses, waarvan ik niet weet of zij, wanneer ze s’avonds ook rondhangen, ze dan ook andere diensten aanbieden.

Er zijn ook vissers die hun eigen ding blijven doen. 

En dan wandel ik terug naar mijn verblijfplaats, vlakbij de hoofdweg. De afgelopen drie weken wás het al een beetje overwinteren, (‘contemplatief’ aan zee, in plaats van in het bos), ik las een geweldig dik boek dat ook precies paste en verwerkte de vele ervaringen en belevingen.     

Bloeiende tuin en zeekoeien

Het is een groot genoegen om hier in de groene tuin te zitten, het resultaat van vijf jaar. Elrika was terug, na een maand afwezigheid, ze blijft twee weken en gaat dan weer een maand weg. Zo herkenbaar dat je dan s’ochtends eerst de tuin in gaat, lekker sproeien en alles bekijken.

Nu weet ik dat de vogels die ik hier zie Sunbird heet en ze komen voor de nectar uit de bloemen en die dus  speciaal daarom hier geplant zijn.

En dat het geen eekhoorns zijn in de grote mangoboom, maar civets. Een familie van vijf woont verderop en ze komen nu voor de mango’s die rijp zijn.

Ze komen vooral s’nachts, misschien had ik ze wel gehoord op het dak van mijn huisje?

Ik weet nu ook dat er zes verschillende kikkers leven in de tuin, waaronder een zeldzame boomkikker, die zich vastkleeft aan het blad dat rond de boomstam groeit, ook speciaal daarom daar geplant.

Elrika is maritiem bioloog en doet onderzoek op de Andaman Eilanden naar zeekoeien. Vier maanden is ze daar, van Januari tot April, ze woont er met haar team in houten huizen en volgt er ongeveer honderd zeekoeien. Ze zwemt dus regelmatig tussen de zeekoeien en ja, het is haar droombaan, ze was er ook op gepromoveerd.

Het koraalrif is op sommige plekken geheel verbleekt, maar er zijn ook ongeschonden plekken, afhankelijk van de plaatselijke temperatuur door de koud waterstromen.

Ik vertelde dat de zeekoe zo ongeveer wel mijn lievelingsdier is in de dierentuin die ik regelmatig bezoek en dat deze ook een uitwisselingsprogramma had met een project ergens in Zuid Amerika, ik kon niet op de naam van het land komen, nu wel; Belize. Ze vroeg welke dierentuin? Burgers Zoo, dus. 

Ze zei meteen dat dit een andere soort zeekoe is, dan die zij onderzoekt. Beide soorten zijn wel sociaal, die bij haar over het algemeen wel verlegen, al had ze met sommigen contact. Als er meer mensen zijn, worden ze socialer. Leuk dat de dierentuin dus bekend is! Het bevestigt mijn mening dat een dierentuin meer is dan alleen maar een plek waar dieren opgesloten moeten leven. Het gaat ook over natuurbehoud en wetenschap.

Zee, zee, zee

 Alles in de voormalige gevangenis van Goa is nu stralend oogverblindend wit geschilderd, zodat het bij mij de associatie opriep van Griekse huisjes aan zee.

Maar het waren natuurlijk slechte omstandigheden, waar je geen idee hebt hoeveel mensen er in een ruimte werden opgesloten. Er waren ook éénmens-cellen, een hoekje waar je je nauwelijks kon omdraaien.  De ligging is zoals bij de klassieke film Papillon ; aan zee, geen ontsnapping mogelijk.

Gisteren aan zee hoorde ik plotsklaps, behalve de branding, zacht hijgen. Er bleek een hond bij me te liggen!

Heel apart, hij bleef ook poosje. Ook spreiden anderen voor het eerst in mijn blikveld hun handdoek in het zand.

De cliché zonsondergang, waar ik dol op blijf: De zon die langzaam zakt in zee.