Dara Mc Anultry; Mother Nature’s Son

 Ik had gedacht hier wel ooit een blogje aan gewijd te hebben; niet dus. Een dagboek dat de seizoenen volgt van de lente naar de winter, door een jongen, tiener, met autisme. Hij woont met zijn familie dichtbij de natuur, eerst in het westen van Noord Ierland en later in het oosten bij een natuurpark. De hele familie is autistisch, behalve zijn vader.

Het combineert hele gewone tienergevoelens van onzekerheid, tot zelfs de gedachte of hij zichzelf van het leven zal beroven, tot lucide natuurbeschrijvingen, zo helder en analytisch mooi. Hij kent zijn handicap; hoe moeilijk het is om connecties te maken en te ervaren, maar hij houdt zich vast aan zijn moeders les: 

Hold on to Grace and Gratitude.

Ik dacht weer aan hem, omdat ik een recent essay van hem tegenkwam. Ik was na lezing van het dagboek wél benieuwd hoe het verder met hem zou gaan, hij wilde biologie gaan studeren.

Het dagboek is uit 2020 en het is nu dus zes jaar verder.

Mooi, om te lezen dat hij zichzelf verder ontwikkeld heeft. Hoe hij verandering omarmt en ervaart dat dit een wijze is om je écht levend te voelen. Dat de natuur hem lessen leert over wederkerigheid, geduld en veerkracht. 

Ondertussen zit ik alweer een hele dag binnen, steeds mij afvragend of ik tóch nog zal gaan fietsen naar de dierentuin, of naar de bloeiende rododendrons in de museumtuin van Kröller Müller, of gewoon maar een wandeling gaan maken? Maar het weer wisselt in rap tempo van zwaarbewolkt met een spatje regen, geloof ik, naar opklaring en even wat zon. Juist ja, bij het laatste denk ik: ga! en dan wordt het weer bewolkt en blijf ik zitten, waar ik zit. Bovendien is het bést koud buiten, viel mij op, toen ik het terras veegde, de laatste katjes uit de berkenboom.

Zondagse spulletjes om mij heen, een kaarsje aan, een wierookstokje, de Chinese tempelbel, de oude tempelsleutel uit Siri Lanka, de beeltenis van Maria Magdalena uit de Madeleine, vorig jaar in Parijs.

Zulke dagelijks parafernalia vallen mij nu vast op, omdat het ‘de rustdag’ van de week is; Zondag.

Eurovisie Songfestival: Bangaranga!

 Bulgarije heeft terecht het songfestival gewonnen. Het liedje begint met de oproep: Come alive! Welcome to the Riot! en wordt een feest-en dansnummer waar er gecirkeld wordt rondom dat woord Bangaranga waar niemand weet wat het betekent. 

Maar er zijn hints te over: Bangaranga, dat zijn we allemaal, Europa op haar best, het levensprincipe dat ons gaande houdt. Zowel winnaar van de jury’s in alle landen én ook overweldigend bij de televoting.

Ik word hier wel optimistisch van. 

Het was nog even spannend, want het stond met Israël in de finale. Als deze gewonnen had, dan was er de pleuris uitgebroken, schat ik in. Want het publiek hield zich netjes toen ze hun liedje zongen, maar brak in een spontaan boegeroep uit, toen ze bij de tele-voting wéér heel veel stemmen kregen. Ik kan ook niks anders denken dan dat hier de machtige hand van Israël zelf achter zit. Hoe makkelijk zal het zijn om daar een leger, (letterlijk) mensen op te zetten die elk tien keer stemmen. Die arrogantie van dat land; zonder problemen zal het ook een genocide op het songfestival zelf plegen…En nee, dat hoef je helemaal niet te kunnen zien door de publieksstemmen uit Israël zelf, het lijkt mij een kleine moeite om in alle Europese landen met militaire precisie eenheden te droppen, die van daaruit op Israël gaan stemmen.

Frankrijk eindigde uiteindelijk op de elfde plaats. Best een muzikaal hoogstandje, uitgevoerd door een zeventienjarige, met een sterke tekst: ‘kijk naar mij, kijk naar jou, kijk in je omgeving en dan kun je overal liefde zien en ben je nooit verloren.’

Maar het echte ‘ouderwetse’; de kracht dat een lied een natie hoop geeft en gaande kan houden, dat was toch de bijdrage van Oekraïne. Ontroerend. Het lied zit vol symboliek, die alle Oekraïners begrepen, met een oud Oekraïns muziekinstrument. Deelname aan het Songfestival is voor hen belangrijk om zich te profileren in Europa. Ook de regie van de registratie hielp hier duidelijk mee: De Oekraïnse vlag was de hele tijd in beeld en wapperde op de achtergrond tussen de twee presentatoren in.

PS

Persconferentie na afloop. Dara zegt: Bangaranga is God. Ze had bijna niet meegedaan door angst. 

Haar weg hiernaartoe is mogelijk geworden door het motto van deze 70 jarige editie: 

Music Unites. 

Serenade van groen

 Eén moment maar, nog geen minuutje, avondlicht vanaf mijn bank.

Met mijn Starsky &Hutch vest uit mijn tienerjaren wisselend van binnen en naar buiten en weer terug. Het is veel te koud voor de tijd van het jaar. 

Uiteindelijk binnen, met twee warmtekussens op mijn lichaam.

En dan dit! 

Wat ChatGPT vindt van dit blog

 Ik gebruik het nooit: ChatGPT. De belangrijkste reden is, dat elke zoekopdracht gigantisch veel energie kost. Maar nu werd ik op het idee gebracht om te vragen wat deze van jou vindt, over je eigen internetpresentie; dus dat is dit blog. Binnen een seconde ofzo, kwam bovenstaande eruit. Zo, dat is tóch gek, als je woorden van ‘een ander’, niet dus, want het is AI, over jezelf leest.

Zij geeft ook meteen suggesties erbij, wat ik specifieker kan vragen, bijvoorbeeld, wat mijn ‘blogstijl’ is.

Nou ja, oké, wat een gedegen analyse, waarin ik mezelf wel herken. Denk ik. Ik zal natuurlijk helemaal nooit begrijpen, hoe dit in haar werk gaat. Want bij de vraag naar favoriete steden kwam eerst o.a. Rome en Assisi. Toen ik reageerde met: maar Venetië en New York komen heel vaak voor, is de reactie, je hebt helemaal gelijk, ik heb me teveel gefocust op het contemplatieve en spirituele.

Ik zelf zeg nooit dat ik bezig zou zijn met ‘spiritualiteit’… maar het woord komt overal terug.

Ik vroeg ook nog hoe dit zit met India. En ChatGPT ging uit zichzelf overeenkomsten en verschillen maken met Venetië en New York.

En dan is er ook nog het bos dat ik ter berde bracht. O, ja natuurlijk, hoort ook helemaal in haar bloglogica. ChatGPT ziet dus allereerst alleen een algemeen plaatje en als je dan zelf wijst op specifieke dingen, dan zoemt ze daar ook bliksemsnel op in en trekt het meteen haar eigen eerdere analyse in.

Sommige dingen blijven onzichtbaar. Ik vroeg bijvoorbeeld of er interesse was voor graphic novels. Niet dat ik weet, was het antwoord.

Ik heb snel en willekeurig wat screenshots gemaakt. Tóch geinig.

PS

Dit is ook wel grappig. Door zelf notie te nemen van mijn achternaam, komt Maria en ‘katholiek/christelijk’ ook steeds terug. Haar ‘kennis’ over mij, klopt.

PS2

Nog even dit, en hierna stop ik weer met ChatGPT

Van speeltuin naar boshuisje

 Een roodborstje kijkt op de tuinstoel rond. Het bos is weer in alle tinten groen aanwezig.

Ik fietste langs de hoge halmen mals gras, schermbloemen en boterbloemen. De plek waar ik twee dagen ervoor gelegen had, was nog steeds geplet; ‘een lege plek om te blijven’, dacht ik, een zinnetje van Rutger Kopland.

Ik moést even een foto van ze maken: P. met haar nu ideale man, die strijkt en elke dag kookt. Ik zie ons eerste gesprekje nog. In de pauze na één van de colleges, vers van de middelbare school. Alles heb je dan meegemaakt; toen ze vertelde dat er wel een leuke jongen bij haar op boetseerles zat…En nu wonen ze dan in een huis dat hen eindelijk beide past: Hij is héél lang, aanvankelijk begreep ik niet waarom ze gingen verhuizen. Onbegrip uit eigen onwil: in hun toenmalige huis heb ik hun kindjes in bad gedaan, vanaf de bank de box ingekeken naar dromerige M., spelletjes gedaan met een kruipende E. die zonder nog te kunnen praten, zich verstopte achter een tafelpoot en mij dan schaterlachend aankeek. Dat oude huis had ook herinneringen mijnerzijds.

Je gunt het iedereen: Dat je uiteindelijk en wellicht ook met geluk, de behuizing vindt, die bij je past. Zo’n piepklein gevalletje is het, mijn eigen boshuisje, zó snel verplaatsbaar, via de lucht. Maar mij past het, als een tweede huid; mijn boshuisje. 

Alles verandert, alles verplaatst zich…Ik heb Minion uiteindelijk ook weer meegenomen uit mijn stadshuis, die ik weer gevonden heb in het bos van de speeltuin, waar ik in de ochtend veel bladeren heb geharkt. Mijn liefde voor het bos kwam daar tot bewust zijn; ik was altijd vals aan het neuriën.

De Joy van de Regenboog

 Terwijl ik luisterde naar het koortje, betrapte ik mezelf erop NIET in New York te zijn. Ik was namelijk aan het meewiegen en bijna meeklappen, als het paste, maar realiseerde mij dat ik de enige was. Niemand deed mee, bijna niemand luisterde echt. Wat zure en afstandelijke gezichten. Sommigen praten met elkaar aan een tafeltje iets verderop Er was één vrouw die ook mee ging doen, maar na dat liedje stopte ze er ook weer mee en liep weg. In New York zou dit niet kunnen. Mensen in de buurt zouden om zo’n koortje heen gaan staan met enthousiasme en aanmoediging. Er hangt de sfeer van: Ja, iedereen weet hoe moeilijk het is om met iets te beginnen, we zijn allemaal immigranten, we kennen de ervaring hoeveel het uitmaakt als je erkenning krijgt van de buitenwereld.

De maand Juni is PRIDE-maand en overal zijn alvast attributen te koop, die je op de grote paradedag kunt gaan dragen.

Ook het werk van T. bracht mij terug naar New York. Daar is Rockefeller Center de hele maand in regenboogkleuren gehuld. Alle vlaggen rondom het plein, en over de hele breedte op de weg.

MACY, het grootste warenhuis van de wereld heeft als thema : PRIDE/+JOY.

Het warenhuis grenst aan Herald Square, waar de doorsnee New Yorker zit. Zie, ze zijn er allemaal, de orthodoxe joden in het zwart, vrouwen met hoofddoeken, Chinesen,  Latino’s en Zwarten, en alle etalageruiten van Macy hebben een regenboogluifel en elk is ingericht in één van de kleuren

De duurste en sjiekste speelgoedwinkel heeft dit boven de ingang:

Een kerk die aan de Museum Mile ligt heeft dit buiten staan, wanneer op dit festival, alle vijf de grote musea gratis te bezoeken zijn.

Op de Gay PRIDE Parade zelf, is elke maatschappelijke organisatie aanwezig en ook ziekenhuizen zijn ruim vertegenwoordigd. 

Het publiek doet ruimhartig mee en de politie draagt ook meestal iets van de regenboog op het uniform.

En als je geen zin hebt om de hele Parade uit te zien, dan ga je gewoon lekker struinen bij Strand, een van de grootste tweedehands boekwinkels. Maar wél in je regenboogrok.

Toen ik nog beheerder was in mijn kleine wijkcentrumpje in het parkje dat omgeven was met woonflats en het winkelcentrum, heb ik de Regenboogvlag nog maanden laten hangen. Na die éne dag, dat alle openbare gebouwen in Nijmegen de Regenboogvlag lieten wapperen. Vrijwilligers zeiden vlak voor de zomerstop: Mirjam, wordt het niet de tijd om het weer op te bergen?

Is dit in acht jaar tijd, nu onmogelijk geworden?…

Hoe barbaars is Nederland dan aan het verworden, als ouders zelfs gaan protesteren, dat hun kind niet geconfronteerd hoeft te worden met de Regenboog…

Kom Mar Kieke; alle kleuren van de regenboog

Ze ontroerden mij: dit zanggroepje dat nog onwennig met een naam aan het experimenteren was. Ze zongen als eerste dit gevoelige liedje en het klonk zo

dapper en kwetsbaar.

Het was op de jaarlijkse zeer genoegelijke middag in het dorpshuis. Er was ook een verhalenverteller, knus in een leeskamertje en er werd je een High Tea aangeboden.

Ik heb beide optredens van hen meegemaakt . ‘Ik vind jullie goéd’ zei ik tegen het roodharige meisje. Ze glunderde. Naast haar waarschijnlijk haar broertje. Moeder, ook roodharig, maakte filmpjes. Ik ook,een fragmentje.

Aanleiding is vriend T, die medeorganisator is en ook een bijdrage levert, als een van de professionele kunstenaars. Vorig jaar met een installatie ‘Vlees’ waar grote  foto’s hingen uit het slachthuis en plastic boerderij- dieren in een onomkeerbare kring richting een slager met een hakbijl werden geleid. ‘Is die enge meneer er ook? ‘ had een kind gevraagd. 

Dit jaar had hij het over een heel andere boeg gegooid. Heel vrolijk en aantrekkelijk. Maar de activistische kant blijft, getuige de tekst die hij bijgevoegd had.

Ik genoot van de gebakjes, geschilderd met acrylverf.  Knap om zo romige slagroom, aardbeitjes in gelei, krokante korst en chocolade weer te kunnen geven. Tegen een duizelingwekkende, warme en levendige achtergrond, die elk ook alle kleuren van de regenboog in zich hadden.

Een fijne omgeving om ook letterlijk van veel smakelijks van de High Tea te genieten.