Naar het tuincentrum

 

Na een fijn fietstochtje door het achterland van Beekbergen, zwarte aarde en daarachter een fel geel veld vol paardenbloemen, waar ik net langs was geweest, kwam ik aan in het tuincentrum. De dichtstbijzijnde winkel om een verjaardagscadeautje te kopen, ik dacht aan een hangpot met bloeiende voorjaarsbloemen. En dan zou ik voor mezelf ook allemaal lentebloemetjes aanschaffen. 

Een gewoonte die ik van Moeder heb overgenomen en die ik jaarlijks pleegde: in de lente naar het tuincentrum voor vrolijkheid en kleur in je tuin.

Maar…ik kwam aan en ineens was er die stem: als het even kan, koop dan bloemen en planten die biologisch geteeld zijn, want de rest zit vol met giftige kunstmest en dergelijke, héél slecht als productieproces en voor de bodem.

Ik kon ineens niet meer genieten van al die kleur en fleur, zag plots allemaal kleine gifbommetjes; kunstmatige natuur.

Er was maar héél weinig aanbod in biologische planten, welgeteld twee schappen, dus uiteindelijk kocht ik drie vaste plantjes, in een provisorisch gevouwen en geniet papieren ‘bakje’.

Voor mezelf, voor in de kruidenbak, een rozemarijn, die biologisch geteeld was.

En vooruit, om toch iets van ‘bloem’ mee te nemen voor de tuin, een potje met roze krultulpen, die ik in de herfst als bol niet kon vinden, maar wel mijn lievelingen zijn. 50% afgeprijsd, op een trailer vol al bijna uitgebloeiden. Hebben ze toch nog een kort glorierijk leven bij mij. Tulpen horen bij dit groeimoment in het seizoen, dus zullen wel niet zoveel kunstmatig gif in de grond hebben? 

Of die stem blíj́ft rondom ‘perkgoed’?…Misschien zwakt die af, naarmate de lente en de zomer vordert, want dan is bloemenrijkdom natuurlijker.

De brem bloeit wel geheel natuurlijk in het bos.

Bostuinieren

Leuk, om vanaf mijn zitplaats achterin de tuin, twee werelden te kunnen verenigen.

Alles wat kleur heeft en bloeit, komt extra tot haar recht tussen de bomen.

Temeer, natuurlijk, omdat ik alles er zelf in heb geplaatst.

Het lieve kronkelblaadje van de Gingo Biloba is favoriet.

Ik ben ook héél tevreden, dat het met opzet verspreiden van pluisjes van de paardenbloem goed gelukt is.

Ach, dit is dus bostuinieren.

 

Afscheid van de mussen

En toen was het ineens lente vanuit mijn slaapkamerraampje in mijn boshuisje: de kale berkenboom draagt jong blad, de laurierkers bloeit.

Het voortuintje in mijn stadshuis stond er ook mooi bij.

Ik heb moeten constateren dat de mussen nu werkelijk wég zijn…Na de dood van buurman Peter begin December, die mij ‘het mussenvrouwtje’ noemde en buurman Joop al veel eerder, die in de buurpraatjes buiten altijd zei: ‘Eigenijk heb ik wel lol van jouw woeste tuin.’ en wiens voortuin nu een kaal ijzeren hek heeft. Het lijkt of met het heengaan van hen beide er nu definitief een periode is afgesloten.

De achtertuin blijft een beschutte plek, waar de appelboom die ik in de winter snoeide, veelbelovende bloesem had. Maar, o!, ik miste het getjilp van de mussen…De bamboe is géén ontmoetingsplek meer.

Het leven gaat voort…altijd toch maar het verwachtingsvolle vermoeden blijven bewaren, dat bij elke horizon die wijkt er iets anders gloort.

Groepsapp, wandkleed

Sinds India heb ik dus een telefoon met internet en dus de mogelijkheid tot een groeps-app. Zelf zou ik niet weten, hoe deze aan te maken, maar het werd ongeveer de eerste activiteit van de projectgroep: dit moest en zou lukken.

En zo zijn er dan ineens foto’s waarop ik zelf sta, gemakkelijker bereikbaar. Koffie, lunchen, wandelen langs de IJzeren man, op weg en weer terug uit de kathedraal.

De foto’s die ik maak zijn op mijn iPad en die kunnen toch niet zomaar naar die groepsapp, dus dat gaat over de mail.

Het was de 47ste huwelijksdag van P. Indertijd heeft het studiejaar, het eerste jaar theologie, een wandkleed voor hen gemaakt, iedereen heeft eraan meegewerkt, het kleed ging van adres naar adres,  maar W en ik hebben er het meeste aan gewerkt en we hebben het ook samen ontworpen. 

Zó snel kunnen plaatjes rondgaan: P vroeg aan haar man het op te zoeken in het fotoalbum en daar was het dan ineens! De vriendschap met W is hier ontstaan, tot diep in meerdere nachten naaiend en bordurend om het op tijd af te krijgen. 

Eerlijk gezegd vind ik het resultaat bést goed gelukt. Op het kleed speurend, zag ik ineens het heel kleine watervalletje uit de bergen, dat aangaf dat al het vruchtbare land en de lotusbloem onder, door een verborgen bron bewaterd werd. Ik hechtte eraan, en weet dat ik deze erin heb geborduurd. 

Allemaal diep symbolisch natuurlijk, zo’n huwelijksbootje, dat alle golven dus heeft doorstaan; glansrijk.

Hagios

 Het contrast kon niet groter zijn: de ene avond in de boekenclub een ‘discussie’ waarom ik over God zou spreken, want God is toch voornamelijk een man met een witte baard in de hemel. De volgende avond was  mijn lievelingslied, waar ik meteen een foto van maakte uit het liedboekje ‘Oh, du mein Gott’

De tekst is van een monnik uit de vijftiende eeuw, die een teruggetrokken leven leidde, maar tegelijkertijd veel voor zijn omgeving betekent heeft.

De kathedraal van Sint Jans in Den Bosch was helemaal vol. Bij de ingang zag ik sinds lange tijd M,R en H; Clarissen uit De Bron, wat nu een appartementencomplex is, maar de mooie glas in lood ramen in de oude kapel waren wel bewaard.  Ze wonen nu in een huis met een gebedsruimte waar 14-15 mensen in kunnen, in principe willen ze open staan naar buiten. E. die er ook bij was, leek, heeft er nu ook een vaste kamer. 

Op mijn bericht dat ik nog steeds in mijn boshuisje woonde, reageerde R met: ‘dus tóch’…Haar reactie was indertijd wat…sceptisch?…dat zoiets voor korte tijd misschien wel wat was…. M reageerde met: Ja, jij ging ook zo graag alleen in een tentje naar Venetië.

Hen zien emotioneerde mij, gedurende de hele zangavond.

Ik heb alles meegezongen, ondanks mijn bromstem. De projectgroep theologie probeerde mij de volgende dag bij het ontbijt te verleiden om een stukje voor te zingen, was het écht zo erg?

Bij dit lied de uitnodiging om het ook naar elkaar toe te zingen: Du bist gesegnet, ein Segen bist du

Ik ving de blik op van R. die ongeveer vijf banken achter mij zat in het andere gangpad. We zongen het naar elkaar; dat deed mij goed.

HAGIOS betekent ‘heilig’ in het Grieks. Misschien een wijze om voorgoed afscheid te nemen van de man met de witte baard. Ik kan niet zonder het woord ‘God’ in de taal, dat kan initiëren dat elk mens kan uitstijgen boven het kleine benarde ‘ik’, dat er in het leven plaats is voor Zegen, Heel worden= Heilig, Magie en Wonder.

Hoge Veluwe; notitie (s)

 Na twee maanden in India, valt weer extra op, hoe uitzonderlijk mooi en uitgestrekt het landschap in de Hoge Veluwe is. Een prachtige fietstocht met het net ontluikende beukenblad. Andere foto’s volgen, die zijn nog niet binnen in de mail op mijn iPad, vanaf mijn mobieltje. 

En ja, daar zijn ze dan, ongeveer vier uur later. Dit is het eerste zicht weer, op  ‘de eeuwige jachtvelden’.

Heel fijn windstil liggen in het riet. De blauwe lucht boven me, de boom omgekeerd.

De prachtige lentefietstocht (overal bloeiende bomen roze en wit, ook al pinksterbloemen in het gras, veel te vroeg voor de tijd van het jaar), begon met een ijsje van Coo, voor de allereerste keer in de bijna vijf en een driekwart jaar dat ik alweer in Hoenderloo woon. Want voor de allereerste keer stond er géén rij.

Het ijs is een instituut rondom Apeldoorn. Ik ken al twee leeftijdsgenoten die de herinnering hebben dat toen ze kind waren, bij wandelen en fietsen met de familie ook altijd een ijsje van Coo hoorde.

De prijs heeft ook iets nostalgisch: een bekertje ‘koek’, gevuld met het romige ijs, dat vanuit een grote bak erin gelepeld wordt, kost €1,40.

Lente impressie

 Lenteochtend in het bos maakt mij heel gelukkig!

So much depends upon a red wheel barrow, glazed with rain water…; vrij naar William Carlos Williams