Grappig, die eendjes in de spiegelvijver in Madison Square Park ( weer een plek die nu af is en tevoren deels met schuttingen enzo was omgeven), vlakbij Flatiron Building, die ik nu ook voor het eerst grotendeels uit de zwarte steigers zag.
Vlakbij is boekhandel Rizolli
Prettig vind ik het, zo’n kerkje dat open is in mijn buurtje, ze houden er van bloemen, tot en met op de pilaren.
Tegelijkertijd wordt bisschop Romero er herdacht, ook met een bloedige foto.
Ik verblijf nu in Washington Heights, waar ook een grote gemeenschap uit de Dominicaanse Republiek woont. De sfeer op straat, aan Broadway, heeft iets los en swingends, misschien aanwezig door de wijze van lopen, en er zijn straatverkopers, en mensen zitten op stoeltjes buiten.
Er staat een heel apart gebouw dat altijd al zowel een kerk als een theater was, met bouwstijlen erin verwerkt van over hele wereld, uit allerlei tijden.
In Industry City, in Brooklyn kon ik nét voor sluitingstijd in Japanese Village nog wat kopen. Inktvisjes, net als de hele groten met acht armen en een hoofd. Zouden deze ienie-mieni’s ook heel intelligent zijn? Ik speelde er een beetje mee, legde ze op een bedje van zeewier. Wat vind ik ervan dat ik deze met huid en haar in één hap opslok? … Toen bedacht ik mij dat ik het zelf niet erg zou vinden als mensen na mijn dood mij zouden opeten ( zoals bij dat vliegtuigongeluk in het hooggebergte van de Andes).
Het blijkt dat Industry City aan het havengebied van Brooklyn, vroeger zeven gigantische gebouwen voor allerlei industrieën, nu vol met kleine ondernemingen, winkels, restaurants, een klimhal en in gebouw 4 Japanese Village, dicht is, als de avond valt. Ik kwam er, nieuwsgierig geworden naar een evenement dat Spirited Away heet, zoals de animatiefilm, met toekomstvoorspellers, tarotkaartenlezingen, aura reading enzovoort, maar zag dus aanvankelijk niks aan mensen, maar vond het onderwijlwel leuk om tussen, langs en door de grote lege gebouwen te dwalen.
Het voelde aan, als iets van heel vroeger… vol verwachting ergens heen gaan, naar iets ‘activistisch’ en hopen dat je daar drommen mensen tegen komt die allemaal de wereld willen veranderen, en dan beland je in een bovenzaaltje waar enkele mensen bijvoorbeeld brieven voor Amnesty aan het schrijven zijn.
Uiteindelijk vond ik ze tóch, een klein clubje mensen…iemand schilderde aura’s, bij de voorbeelden dacht ik: mij niet gezien, het zijn allemaal rommeltjes.
Ik bewoog mij door de stad met de metro én de bus, geheel langs Broadway en Riverside drive naar beneden, dit heb ik dit jaar nieuw ontdekt: hoe leuk het is om vanuit de bus te zien hoe NY steeds maar weer verandert.
