S’avonds: feest en binnenhalen van vis

Er zijn hier alles bij elkaar, véél meer Indiase toeristen, dan westerse. De laatsten liggen overdag inactief te bakken in de zon, al zie ik er ook een heel aantal lezen. Ze verdwijnen allemaal in de namiddag en dan stroomt het strand helemaal vol met Indiërs. Die liggen ook wel op de ligbanken, maar dan om zich te laten masseren.

De parasols en ligbanken maken plaats voor tafeltjes en stoelen; party time!

‘Per ongeluk’ verdwalen

 

Ik betrap mezelf op een soort van gedrag als ik ergens voor het eerst ben. Dan wil ik een beetje dwalen, maar het wordt allengs een beetje echt verdwalen.

Het strand is hier 200 meter vandaan en daar aangekomen trof ik aan beide kanten een front van parasols en Beach Shacks , zoals ze hier heten: strandtentjes dus, waar rij aan rij westerse toeristen op ligbanken onder parasols liggen. Ik onthield een beetje vaagjes dat het bij een rieten puntdakje was, waar ik het strand was opgekomen. Ook mijn smartphone had ik per ongeluk/express ‘vergeten’.

Ik wandelde naar links, waar het strand leger leek, en vond het ook: plekken waar ik gewoon, alleen,  mijn handdoekje op het zand kon leggen. 

Aan de hoofdstraat, parallel aan het strand vond ik een klein winkeltje voor de eerste eetboodschappen, want ik kan nu ook koken. Met de boodschappen in een tas, wilde ik nu wel terug.

Maar… waar was ik precies? Vanaf de hoofdstraat wist ik zeker niet zomaar te kunnen herkennen wat de afslag was naar mijn verblijfplaats. Dus terug naar zee dan maar, op zoek naar het herkenningspunt.

Er liepen me voornamelijk pensionado’s tegemoet, terug van een dagje zon en zee. Maar op het strand wist ik écht niet meer waar ik wezen moest, want er waren vele rieten puntdakjes. Dus op goed geluk er weer af, het binnenland in. Ik zag al snel dat het niet de juiste weg was, maar liep toch door.

En toen kwam ik dus in een stuk waar allemaal kleine huisjes stonden, met golfplaten als dak en waar de was hing en waar er overal moeite werd gedaan om jong geplante bomen te beschermen en water te geven.

Leuk, hier gaat het me dan om. Een ‘dorpje’ tussen alles wat er voor de toeristen is gebouwd. Waarschijnlijk is dit een lila geschilderd kruis.Want Goa is door de Portugezen veroverd en Indiërs werden christelijk.

Ik kwam weer terecht doordat, opnieuw terug naar het strand, een ‘strandtent-jongen’ voor mij belde naar Karthik. Ik zat bijna goed, nog drie strandtenten verder en nu weet ik dat de Bob Marley-shack mijn punt is van herkenning.

Slaapbus

 

Een leuke reiservaring, zeker voor herhaling vatbaar, want heel comfortabel. De Intercity bussen heten sleepers. Je kunt de hele reis liggen, met een heel groot raam naast je en aan de andere kant gordijnen. Ik dacht aan mijn eenpersoons tentje. Er reisden vooral mannen mee, één vrouw in westerse kleding boven mij en ook een echtpaar. Die hield ik bij tussenstops in de gaten. Ik liep gauw achter hen aan, toen zij van tafel opstonden. 

Zo’n bus bedient duidelijk het rijkere segment van de Indiase samenleving, gezien de twee grote tussenstops waar ook luxe artikelen te koop zijn.

Onderweg zoveel te zien en je kan alleen een foto maken als de bus op dat moment stopt. Of wegens verkeersopstopping bij half  afgemaakte wegen en de algehele drukte. Mooi landschap ook, groene rijstvelden met bergen. De bus reed ook door Poena, ja, die van Osho; Bhagwan. Ik had daar vroeger een romantische beeld bij, die ashram ergens op een stille, landelijke plek. Maar Poone blijkt een metropool te zijn, er is een heel brede rivier, waar de Engelsen nog een metro langs hebben gebouwd, en werd wel Oxford van het Oosten genoemd wegens de grote concentratie aan wetenschappers.

En het werd ochtend.

Change of scenery

 

Ellora Caves, 2e keer

 

Tja, en dan zijn er weer de Ellora Caves, waar de foto’s opnieuw geen recht doen aan mijn beleving.De vorige keer te overdonderd, nu beter in staat om de hele rondgang te maken. Eerst door de galerijen aan de rand, met allerlei taferelen uit het Hindoeïstisch universum. En daarna de tempel zelf in en zien, dat er een voortempel is met Nandi, de heilige koe, die vandaar uitzicht biedt op de vallei vanaf een terras. 

In het donkere hart van de tempel de Siva Linga, waar ook gebeden en gezongen werd door enkelen.

Daarna wandelde ik door een stille vallei, behoudens de toeterende golfwagens met toeristen die zich lieten vervoeren, naar een tempelcomplex meer dan 1 km verderop. Deze zijn Jainistisch en zijn van latere data; 6e tot 8e eeuw na Christus.

Een heel andere sfeer dan in de boeddhistische en hindoeïstische tempels.

Kompakter, gericht op de vier windstreken en er woonden vleermuizen.

Over ontbijtjes, water, de was, bruiloften

Rainuka, de moeder van Akvin, had weer een heerlijk ontbijt klaargemaakt. Tapioca met kleine stukjes aardappel erop en in het kommetje was het zoet, met stukjes amandel. Zo’n grote gevoeligheid. Ik vertelde een paar dagen geleden dat ik mijn ontbijt thuis altijd begin met iets zoets. Sindsdien zit er óók zoet bij het ontbijt. En vandaag vroeg ze of er in Nederland typisch zoet voedsel is. Nadenken…en ik begon Griesmeelpudding met saus uit te leggen en daarna krentenbollen. De laatste is toch wel echt typisch Nederlands, zo dacht ik.

Gisteren was het ook een geweldig ontbijt, met zoete wortel in het kommetje. ‘We eten niet elke dag zo, hoor, ze maakt het speciaal voor jou klaar.’ Een poes lag héél tevreden in de zon, en de nieuwe mandala bij de voordeur van de overbuurvrouw was ook al klaar. 

Ik was net voor zonsondergang weer terug en zag beneden de twee schilders hun touwladder inrollen. In het restaurantje waar ik elke dag gegeten heb, had ik nu een curry, waarvan ik zou denken dat er vlees in is gebruikt, zo smeuïg en krachtig. Maar dat is niet zo, het is een vegetarisch restaurant. 

Gisteren stroomde er door de straten water uit pijpen van huizen. Het blijkt dat er één keer in de vijf dagen water wordt gebracht voor de watertanks. Wat dan naar buiten stroomt, is de overloop. Wel een goede wijze om zo ook de straat schoon te houden. Als ik hier s’avonds naar de grote straat loop, dan branden er lichtjes bij de drempels van de voordeuren.

De laatste grot die ik bij Ellora zag, had ook een terras met een uitzicht naar de andere grotten in de rotswand en beneden stroomde het water.

Vandaag vertrek ik hier om 13.45 en kom dan terecht in een Sleeper. Een nachtbus waar je de hele weg dus een bedje hebt met gordijnen, het heeft airco en je krijgt een dekentje en je kunt je apparaten opladen in je eigen compartiment. Ik ga naar Goa en kom daar dan 9.00 in de ochtend aan. Dat kost je dan nog geen twintig euro.

De zus van A komt wat was ophangen. Toen ik gisteren hier kwam was Akvin op de grond zijn eigen T-shirts op de grond aan het strijken. Het is een modern huishouden, want ook vader doet zijn eigen was.

Er is ook nog een oudere zus, die getrouwd is. Haar bruiloft duurde drie dagen en er waren 2000 gasten. 2000-4000 gasten is normaal en dan 3-4 dagen. De uitnodigingen moet je dan ook nog eens persoonlijk gaan overhandigen. Maar de tijden veranderen. Tegenwoordig begint het minder voor te komen dat families al hun tijd en geld willen besteden aan bruiloften. Ook de jonge generatie verandert in rap tempo en wil zelfs niet meer trouwen.

Ze vroegen hoe dat in Nederland is. Tja, wat weet ik er over? …Ik zei dat deze altijd maar één dag duurt  en dat 200 gasten wel een grote  bruiloft is. Ongeveer honderd, is wat ik zelf heb meegemaakt. Maar dat het ook klein kan, met wat vrienden en eventueel wat naaste familie.  Nou, hier in India is 500 mensen wel een echt kleine bruiloft.

PS

De vader maakte ook dingen in regenboogkleuren, had hij verteld. Doelde hij nu op deze windvanger, aan de binnenkant bij de deur?

Holi smoke

 Ik heb wat ‘technische problemen’, zoals dat dan heet, omtrent de plaatjes, die niet van de ene IPad, naar de andere willen. Dus mijn gewoonte om een dag te verwerken via een blogje is wel achter de schermen gebeurd, maar niet zichtbaar hier. Dit plaatje wel op de juiste IPad gemaakt.

Het was onderweg naar de Ellora Caves, waar ik voor de tweede keer heenging.

Eerst moest de riksja bij het rikschaw benzinestation tanken.

En daarna was de weg versperd door drukte.

Een massa mannen die zich met roze poeder hadden besprenkeld. Het blijkt het vieren van een verkiezingsuitslag waar een plaatselijke grootheid gewonnen heeft. Hier bijna alleen maar mannen, omdat het een ‘mannending’ was, deze verkiezing.

Met ‘Holi’ een belangrijk Indiaas feest, volgende maand, dan gooit iedereen kleuren naar elkaar. De ouderen hebben soms een eigen feestje, maar verder doet iedereen mee; jong en oud, vrouwen en mannen. De rijken doen dan witte kleren aan, de armeren hun oudste kleding, want erna kun je alles natuurlijk weggooien. Ook omdat daarbij hoort dat je elkaars kleren dan mag uitscheuren. 

Het is een feest van de vergevensgezindheid. 

Alles wat in het afgelopen jaar niet goed is gegaan, dat verdwijnt met de kleuren en daarna begint een ieder weer met een schone lei.

Bij ‘Holi’ wordt ook waterverf gebruikt en allerlei poeders, waarvan je niet zeker weet of ze niet ook schadelijk zijn. Dus vele smeren als voorzorg van te voren hun huid in met olie.

Wat een fijne wijze om natiewijd zo’n feest te hebben.

Stel je dit eens in het stijve, calvinistische Nederland voor… Ook spreekt hieruit een heel andere wijze van lichaamsbeleving en privé uit. Dat voel je hier overal, er is geen haptische ruimte. Zoals ik een paar dagen geleden in een opgepropte auto zat, op één bil.