Wat eten we vandaag?

 Het eerste jaar dat ik hier was liep ik door een sjieke wijk met goed aangelegde tuinen en een synagoge van orthodoxe Joden om bij de metrohalte te komen, het jaar daarop door Little India, vorig jaar door de Cariben, vorige maand door winkelstraten in de Bronx. Nu door een straat met ook terrassen en café’s waar een bewoner van dit appartementencomplex overlegd met de doorman over ‘de tuin’ buiten, dat zijn een heel aantal plantenbakken, en bij de lift hangt een bericht waar zij mensen vraagt om een donatie, wanneer ze haar initiatief kunnen waarderen.Meteen om de hoek ook de sfeer van mensen die net een koffie hebben gehaald en met elkaar kletsen.

Het nadeel van deze wijk is, dat ik onderweg niet langs uitgestalde groenten en fruit kom, met één dollarzakjes, waar ik het fruit van de dag mee scoor (het eerste jaar was dat er ook niet, maar toen kende ik het fenomeen nog niet). Dus nu ging ik in Brighton Beach uitgebreid langs verschillende winkeltjes en haalde er bosbessen, tomaatjes, appels en frambozen. Het volledige bakje frambozen at ik als lunch, tezamen met een deel van de Russische ‘frikandel’, waar ook cranberry’s in waren verwerkt. Erge lekkere combinatie, die zoetigheid met het hartige. Wat later nam ik vast een voorproefje op twee gerechtjes die ik in een ander buffet dan waar ik altijd kom, vond. Kleine paddenstoeltjes en babaganoush met ook andere ingrediënten daarin. Vlak voor mij had een jongetje een eigen spel bedacht; vol overgave rende hij in een cirkel almaar om zijn vader en zijn zusje heen, die lagen te slapen.

Na de overdag-strandgangers, was het even leeg en toen kwamen de avondmensen, die bleven totdat het donker was. Een man tuurde en en ijsbeerde langs de kustlijn, twee Japanse (?) mannen waren uitgebreid aan de klets en later gingen ze ook nog zwemmen, een Mongools (?) stel spreidde één handdoekje uit als tafellaken, de man at knielend, na het eten ruimden ze op en gingen ze zittend roken en lachen, twee Russische (?) vriendinnen aten een reuzenpizza.

Ik had ook alles uitgestald voor mijn avondmaaltje, de appel is als toast of brood en had ondertussen mijn bikini verruild voor broek en omslagdoek, die overdag dus een deel van het strandlaken is.

 De luchten kleurden prachtig, de halve maan kwam op.

Er kwamen nog drie nieuwe stoeltjes bij, aan de zee, die ongeveer in het pikdonker zaten toen ik vertrok. Op de boulevard zong een man. 

Bij terugkomst hier, was de straat om 22.15 pm zo rustig dat ik afdalend naar beneden al het gepraat en gelach hoorde van die vier mensen aan het tafeltje op straat op de hoek, deze uitspanning was nog open.

George Washington brug. Crazy Rich Asians

Zó veel leven in het kleine parkje vlak achter mij met een oud appartementencomplex ernaast.

Die appartementencomplexen hebben aan de andere kant bij de rivier eigen privétuinen, er is gespeeld met gekleurde bakstenen in patronen en boven op is er de suggestie van kantelen, zoals bij een kasteel. De nieuwere complexen hebben een echo daarvan overgenomen op het dak.

Ik wilde naar het Fort Washington Park, aan de oever van de rivier, maar kon de ingang niet vinden. Daarvoor in de plaats wandelende ik over de George Washington brug heen en terug, vanaf daar ook uitzicht op de skyline van het dichtbepakte Manhattan: zo lijkt het wel ineens een concrete jungle.

Fietsers en wandelaars delen dezelfde weg, maar erg druk was het niet. Ik zag dat er aardig wat oude bomen stonden aan de oever.

De kleuren op het water en de patronen veranderden voortdurend door het wolkenspel met de zon.

Aan de andere kant, in New Jersey info over het ontstaan van de brug, men was en is lyrisch erover, er werken dagelijks 300 mensen aan het onderhoud en dergelijke, de langste brug van de wereld, de enige met een snelweg erop.

Ik zat op de treden van de trap te lunchen, een man beklom de trap en groette mij.

Bij de gele streepjes, daar is mijn kamer. Ik zie daarvanuit alleen de kruinen van de bomen, en de snelweg de stad uit, maar nu was goed te zien, hoe de snelweg om in de stad te komen daar nog onder ligt.

Het eerste gele streepje is Met The Cloisters, het andere waar ik verblijf.

Weer in New York, kwam ik de man van eerder tegen: How funny to see you again, on this side, zei hij. Ik nam de bus Down Town, ‘Haat heeft hier geen plek, we ride together’ En : If you see something suspicous, say something, een motto dat ook almaar in de metro wordt herhaald; het is een deel van de dagelijkse soundscape. Alcohol en roken is verboden in de Subway, en ook op alle evenementen, zoals de gratis filmvertoningen en muziekoptredens, in de parken en de vele zit en ligplekken en op straat. Soms is er wel alcohol te koop: wijn of bier, maar daarbij wordt uitdrukkelijk vermeld deze niét mee te nemen het grasveld of het terras op, waar er anderen zijn.

Zo worden New Yorkers dus voortdurend ‘opgevoed’ ; aangesproken ten bate van hun eigen veiligheid en die van anderen. Zeven jaar gevangenisstraf als je personeel van het openbaar vervoer beledigd, of de politie…waarschijnlijk wordt het nooit actueel; New Yorkers weten van kinds af aan wat not done is.

Kom daar in Nederland mee, waar de discussie erover gaat of de overheid wel of niet mag normeren en alle grote evenementen gesponsord worden door grote bedrijven van drank en je zelfs wordt aangemoedigd om te gaan consumeren, om het festival betaalbaar te houden. 

Hier is er een common sense dat je door alcohol je heldere zicht verliest en dat roken slecht is voor de gezondheid en bovendien ergerniswekkend is voor anderen. Dus: niet doen en als je het wel wil, ben je niet welkom. Hetzelfde dat je gefilmd en gefotografeerd kan worden op al deze events, niks erover dat dit ‘de schending van privacy’ is; als je dat wél vindt, tja dan is er niet bij zijn, de enige uitweg.

Ik at ‘avontuurlijk’ iets anders, dacht garnalen te krijgen, ook om weer een beetje aan ‘vegetarisch’  te denken, maar deze waren omwikkeld met vlees.

Tevoren nog lang gesnuffeld bij boeken van Strand, die op de zuidelijkste punt van Central Park een kraam heeft. Meerdere boeken had ik in Nederland meteen meegenomen, maar hier niet, want ze moeten allemaal nog het vliegtuig in. Het blijft leuk; snuffelen, omdat meerdere interessevelden van jezelf dan kort geprikkeld worden.

Na het eten wandelde ik naar Seaport voor de film.

Het was Crazy Rich Asians, ( er was herkenbaarheid omtrent het dilemma om ofwel trouw te zijn aan de mores van je familie óf uiteindelijk je eigen weg te gaan) ; érg vermakelijk; ook weer door het publiek die afkeurende geluiden maakt of even applaudisseert. En de entourage: een verlichte Brooklyn Bridge.

Met The Cloisters. City of God

Na de regen wandelde ik door Fort Tyron Park naar The Met Cloisters.

Een soort van speelgoedklooster, waar met allerlei elementen uit oude kloosters vanaf de 12 e eeuw uit Europa: pilaren, de stenen, ornamenten etc een ‘kloostertje’ is gebouwd en het ging in 1938 open voor het publiek. Qua plattegrond en sfeer doet het mij aan franciscaanse kloosters denken. Tuinen met oude middeleeuwse planten en kruiden, gemengd met Amerikaanse vegetatie, door een deskundig team zorgvuldig gecureerd, vormen nu de binnentuinen van de zuilengalerijen-rondgang. In de folder geven ze toe, dat géén bewijs is gevonden dát er in die binnenplaatsen ook werkelijk tuinen waren. Mondeling heb ik van de broeders Kapucijnen vernomen dat dit nooit het geval is, want de rondgang is er voor de stilte en de meditatie, er kunnen wel de doden begraven worden en verder is er hoogstens wat gras. Desondanks fotografeerde ik de dahlia’s als eerbetoon aan broeder Janus

Echte bedrijvigheid, die ook nodig is om een tuin te verzorgen en te laten groeien en bloeien, past dus niet ín het klooster, wel erbuiten, daar is de kloostertuin voor: ter meerdere ere en glorie van God, om je als mens een deel van de schepping te kunnen voelen, zoals dat zo door broeder Janus beleefd werd.

Dingen zijn ook verkleind gebouwd, bijvoorbeeld een vierde van de oorspronkelijke grote. Mij is in het klooster ook uitgelegd hoe het kan dat het zonlicht van die perfecte bogen maakt in de rondgang; daarvoor staan alle pilaren niét in een rechte lijn, maar zijn er mini verschuivingen, om de schaduwen wél recht te krijgen, met perfecte bogen. Hier dus in het geheel niet aanwezig.

Desondanks is het er heel prettig toeven, als ik in NY zou wonen zou dit één van mijn toevluchtsoorden zijn uit de drukte en dynamiek van de stad.

Veel middeleeuwse kunst ook, nooit eerder gezien zo’n peuter Jezus met een appel van wilgenhout, dat houtsnijwerk uit eikenhout, hoe een hand uitgesneden is die in een boek bladert, een vrolijke blozende Maria met kind, een afbeelding van Clara die een palmtak ontvangt van de bisschop met Franciscus naast zich.

Dat nu hier pas de legende van St Hubertus bij mij binnenkomt, middels een beeldhouwwerk uit het begin van de 16e eeuw, het gewei zit in het beeldvignet van park De Hoge Veluwe en er is daar het St Hubertus jachtslot.

Hubertus ging op goede vrijdag niet naar de kerk, maar ging jagen in de bossen en daar ontmoette hij een hert dat een kruis in haar gewei had, Hubertus meteen bekeerd.

  

Het pronkstuk van het museum is de zaal vol tapijten van de grond tot plafond met scènes met een eenhoorn. De Dame met de Eenhoorn in Parijs overrompelde me al op jonge leeftijd; ook door de thematiek, een vrouw en haar band met die eenhoorn. Hier wordt de eenhoorn ook belaagd, maar de tapijten overtreffen die van Parijs door de levensechte menselijke interacties die je ziet, de wijze waarop de dieren daarop reageren, de bloemen en planten, alles met zo’n detaillering; echt práchtig.

Daarna wandelde ik dezelfde weg weer terug.

Na mijn favoriete maaltje

weer naar de film.

Alle acteurs komen werkelijk uit de slums van Rio de Janeiro, er is maar één professionele acteur. Over de vriendschap van twee jongens waar de ene drugskoning wordt en de andere fotograaf.

Harlem Day

Burgemeester Mamdani  noemt New York a city of immigrants, maar dat geldt niet voor de zwarte inwoners, wier voorouders via de slavernij hier zijn beland. Voor alle anderen geldt het verhaal dat voorouders vrijwillig hier naar toe zijn gegaan in de hoop op een beter leven en dat dit vaak min of meer gelukt is; dít optimisme en streven naar vooruitgang zit in de genen.

De zwarten kennen echter een geschiedenis vol pijn en onderdrukking en vernedering en velen ervan wonen in Harlem. A city within a city, zag ik op een T-shirt staan en mijn eigen ervaring met de train van vorige maand, bevestigt dit. Ik zat in de Bronx en de metrolijn gaat door Harlem heen. Het was er meestal zwart van de mensen, op weg naar huis of naar Downtown Manhattan. Vlak voor 110 street naar boven, stapten de écht witten uit en zat er nauwelijks nog een wit mens of andersoortig in de train. 

Nú beweeg ik me met een andere lijn door New York, en nu is het beeld weer altijd gemengd, met die meer dan honderd of zelfs 150 (?) nationaliteiten en daartussen natuurlijk ook zwarten.

Het was Harlem Day, de afsluiting van Harlem Week, waar Harlem zichzelf in het zonnetje en in the picture plaatst. 135 street was afgezet met aan weerszijden kraampjes en drie podia. De opdrukken op de T-shirts en de organisaties die zich presenteren wijzen er steeds weer op dat Black, mooi is, ertoe doet, verwijzingen naar de vele rolmodellen die er zijn, oproep om vol te houden en door te zetten.

Ik was er in het begin, toen het nog niet zo druk was; gedurende de loop van de middag stroomde het vol. 

Een stad in een stad; de MalcolmX boulevard met veel kerken en grote gebouwen, terwijl de zijstraten brownstones hadden met aan weerszijde bomen.

Ik sprak met deze vrouw: Who is Joseph Gabriel?, vroeg ik. That is my father! Het bleek dat ze drie jaar geleden deze stichting had opgericht om de geest van haar vader voor te zetten, die altijd gericht was op educatie en het zó belangrijk vond dat kinderen lazen en hun eigen geschiedenis leerden kennen. Zelf gaf ze al 25 jaar les, in haar vrije tijd ging ze de hort op om zijn visie uit te dragen. Everyone has a mission in life, this is mine, zei ze. Samen met haar zus, die achter haar zat.

Er was ook een Children Village, waar ik de eindtoespraak hoorde van een oudere vrouw, die ook de nadruk  erop legde, hoe belangrijk het is om elkaar affirmerende verhalen te vertellen.

Rassenonderdrukking, waardoor je geneigd raakt om jezelf minderwaardig te voelen , is iets wat je meetorst, dacht ik, en wordt door de generaties heen tóch aan elkaar overgedragen…daar los van komen, vraagt energie en gerichte aandacht.

Zandkastelen, exotische dieren, Celebrate Brooklyn

Een zandkastelen wedstrijd.

Vlak voor mijn neus trok hij de reuzeslangen uit zijn wagentje; je kunt met één van zijn dieren op de foto gaan.

In de metro kon ik het niet nalaten deze zó verschillende mensen op de foto te zetten; de twee meisjes hadden het geloof ik door, ik zag dat ze erna mij vanuit een uithoek bekeken.

In Prospect Park waren er meerdere grote groepen, ze leken onafhankelijk van elkaar en toch ook bij elkaar te horen.

Ik kwam er voor BRIC  Celebrate  Brooklyn; drie maanden lang een gevarieerd programma, het eerste jaar dat ik hier was, in Juni was ik er héél vaak, zo’n interessant aanbod, met een duidelijk linkse kleur en een missie. Het heeft ook de sfeer dat alle buurtbewoners sowieso altijd komen kijken. Dit jaar is het programma veel minder uitgebreid. 

Ik lag aanvankelijk onder een grote eik; zoals mijn boom in het bos vanuit de hangmat, alleen was deze veel groter en ouder.

Er waren nu drie optredens onder de noemer Americana Night, alle drie erg verschillend, maar volgens de organisatie dus écht Amerikaans.

Er zijn ook doventolken, wat ik intrigerend vind, ik snap dat je niemand wilt buitensluiten, maar hoe tolk je muziek?… Alleen als artiesten spreken, ziet het er accuraat uit, soms ook als er tekst bij liedjes is. Bij het pure instrumentale zag ik de ene tolk ook niks doen, maar deze tolk maakte ook dan allerlei gebaren en expressie.

Coney Island geschiedenis

Coney Island is bij aankomst uit het station een kleurige wereld vol spel en plezier.

Terwijl het vroeger een echt eiland was.

Eén totaal ander plekje, waar de geschiedenis van Coney Island wordt bewaard : Coney Island History Project, er blijkt een uitgebreide website te zijn.

Alles over het Wonderwheel

De Kermis roept bij mij van jongsaf aan, ook melancholie op, het circus doet dat ook een beetje. Dat er achter de schermen van het amusement en vrolijkheid, gewone mensen leven en de zwaartekracht ook aan hen trekt.

Dus deze fotograaf past hier.

Er was ook wat werk van andere kunstenaars. 

De glazen deur tussen binnen en buiten.