Dagimpressies, Kris-kras

 Grappig, die eendjes in de spiegelvijver in Madison Square Park ( weer een plek die nu af is en tevoren deels met schuttingen enzo was omgeven), vlakbij  Flatiron Building, die ik nu ook voor het eerst grotendeels uit de zwarte steigers zag.

Vlakbij is boekhandel Rizolli

Prettig vind ik het, zo’n kerkje dat open is in mijn buurtje, ze houden er van bloemen, tot en met op de pilaren.

Tegelijkertijd wordt bisschop Romero er herdacht, ook met een bloedige foto.

Ik verblijf nu in Washington Heights, waar ook een grote gemeenschap uit de Dominicaanse Republiek woont. De sfeer op straat, aan Broadway, heeft iets los en swingends, misschien aanwezig door de wijze van lopen, en er zijn straatverkopers, en mensen zitten op stoeltjes buiten.

Er staat een heel apart gebouw dat altijd al zowel een kerk als een theater was, met bouwstijlen erin verwerkt van over hele wereld, uit allerlei tijden.

In Industry City, in Brooklyn kon ik nét voor sluitingstijd in Japanese Village nog wat kopen. Inktvisjes, net als de hele groten met acht armen en een hoofd. Zouden deze ienie-mieni’s ook heel intelligent zijn? Ik speelde er een beetje mee, legde ze op een bedje van zeewier. Wat vind ik ervan dat ik deze met huid en haar in één hap opslok? … Toen bedacht ik mij dat ik het zelf niet erg zou vinden als mensen na mijn dood mij zouden opeten ( zoals bij dat vliegtuigongeluk in het hooggebergte van de Andes).

Het blijkt dat Industry City aan het havengebied van Brooklyn, vroeger zeven gigantische gebouwen voor allerlei industrieën, nu vol met kleine ondernemingen, winkels, restaurants,  een klimhal en in gebouw 4 Japanese Village, dicht is, als de avond valt. Ik kwam er, nieuwsgierig geworden naar een evenement dat Spirited Away heet, zoals de animatiefilm, met toekomstvoorspellers,  tarotkaartenlezingen, aura reading enzovoort, maar zag dus aanvankelijk niks aan mensen, maar vond het onderwijlwel leuk om tussen, langs en door de grote lege gebouwen te dwalen.

Het voelde aan, als iets van heel vroeger… vol verwachting ergens heen gaan, naar iets ‘activistisch’ en hopen dat je daar drommen mensen tegen komt die allemaal de wereld willen veranderen, en dan beland je in een bovenzaaltje waar enkele mensen bijvoorbeeld brieven voor Amnesty aan het schrijven zijn.

Uiteindelijk vond ik ze tóch, een klein clubje mensen…iemand schilderde aura’s, bij de voorbeelden dacht ik: mij niet gezien, het zijn allemaal rommeltjes.

Ik bewoog mij door de stad met de metro én de bus, geheel langs Broadway en Riverside drive naar beneden, dit heb ik dit jaar nieuw ontdekt: hoe leuk het is om vanuit de bus te zien hoe NY steeds maar weer verandert.

 

Even stilstaan met ChatGPT

 Een paar fragmenten uit de chat.Wat mij opvalt is dat ChatGPT uit zichzelf de conclusie trekt dat het een interpretatie gaf (van het woord bomvol) en dat deze onterecht was en uiteindelijk een conclusie trekt ‘zonder er wat bij te verzinnen’; de woorden van ChatGPT zelf, en in die conclusie kan ik mij wel vinden.

Zon, regen, film

 De dag begon met een blauwe lucht, vroeg in de avond was er regen voorspeld.

Weer een dagje naar zee; daar was het in het begin wat heiig.

Regen op komst

Links nog helder, rechts vreemde slierten in de lucht die bleven bewegen.

Regen en daarna weer zon.

Het grasveld was open, sommigen hebben daar de regen doorstaan.

Er werd een verjaardag gevierd.

Een bos ballonnen vloog de nog bewolkte lucht in.

De beginaftiteling was leuke muziek en animatie.

De mooi gekleurde luchten, terwijl de wolken wegdreven, stelde een droge filmavond zeker.

In mijn herinnering was het vooral een vermakelijke film, nu zag ik ook het drama van een hoogbegaafde 17 jarige jongen die ver boven zijn stand leeft en het trauma van zijn gescheiden ouders nooit te boven is gekomen en verlangt naar harmonie; eenvoudig geluk. 

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, de echte jongen trouwde, werd vader van drie kinderen en is bevriend gebleven met degene van de FBI die hem uiteindelijk vangt. Zowel Tom Hanks als Leonardo diCaprio acteren goed.

Levensstroom

 Ineens was er aan weerszijden uit de raampjes van de train in de metro, alleen maar groen van struiken en bomen; alsof ik had zitten dommelen en kort in slaap was gevallen en in een droom even op bezoek was in Nederland. Maar dat was niet zo; het was de onbekende lijn D die ik zonder nadenken nam, omdat de eindbestemming de zee was, bij Coney Island. Die lijn laat op het laatste stuk, de bebouwde kom al los, er lijken alleen wat huizen naast het spoor gebouwd te zijn.

Om dan vervolgens het station van Coney Island in te rijden; aan de horizon zag ik een deel van het Wonderwheel; het iconische reuzenradje tussen de appartementencomplexen in. 

Ik was nog nooit op dit station geweest; Coney Island bereikte ik tevoren via een wandeling op het strand vanaf Brighton Beach. Alle lijnen van de metro eindigen dus hier en alle mensen die uitstapten, kwamen voor de zee en vertier van het pretpark, nu en vroeger.

De voorkant van het station heeft een oud aanzien, en gaf ook hetzelfde gevoel als bij stations in Nederland: overzichtelijk klein, je stapt ergens op, bij een station met een hal en dergelijke en aan de ander kant begint iets nieuws, het stratenplan van een dorp of een stadje; hier in New York duik je meestal vanaf de straat de metro in, meteen is er een afdaling en als je de metro uitkomt ben je wéér ergens in een straat en moet je je oriënteren welke kant je uit moet lopen, omdat elk station meerdere uitgangen heeft.

Nu ik in Coney Island was beland ( Coney is waarschijnlijk de verbastering van het Nederlandse woord ‘konijn’), dan ook maar een hotdog van Nathan en net als de eerste keer, kan ik niks anders zeggen dat dit het beste en lekkerste worstje is, dat ik ken: een knapperig, hard velletje en sappig en kruidig van binnen.

O, ja, er is hier een klein stukje duingebied, het minst drukke stukje strand tussen Coney Island en Brighton Beach, waar ook het zee aquarium aan ligt. Het was, geloof ik, vorig jaar dat deze halte mijn uitstap halte was om bij de zee te komen.

Heel aangenaam strandweer, ja de zee en de branding blijven mij veroveren, ik dacht aan het strand bij Candolim, dat mij dierbaar is geworden en dat er wereldwijd ook altijd hengelaars en vissers zijn bij water.

Van deze foto’s heb ik wel lol: ik zag urenlang een fotosessie, meisje in blauwe jurk in zee in allerlei dansposes, ze bleek aan artiest te zijn, ving ik op uit een gesprekje dat een andere vrouw met haar aanknoopte, die haar complimenteerde met de expressie van haar houdingen. En toen kwam er een andere fotograaf die hun op de foto zette, en nu ik: een foto van twee fotografen.

De mensen bleven totdat het donker werd. De mensen…in mijn boshuisje kan ik dagenlang geen mens zien en vind dat louterend, hier zie ik ze altijd en overal en ervaar dit hier ook als louterend. Het is de levensstroom: in het bos die van binnen en die op gang komt door de stilte, hier in NY, zoals die konkreet haar gang gaat in alle niet te benoemen verscheidenheid.