Gisteren, na de heel warme wandeling, het was 37 graden, twee ijsjes gegeten, puur omdat je denkt dat iets ijskouds echt nodig is voor je lichaam, meende ik honger te hebben. Ik plenste heel veel kannen koud water over mij heen, lekker op bed opdrogen onder de ventilator en klaar was ik. Links het straatje uit, twintig stappen en dan weer naar rechts, honderd meter verder ofzo.
Ik was weer van plan om een Thali te eten, met een lassi. (Tezamen 240 rupee; €2,30) Toen ik zat verdween plotsklaps mijn eetlust. Ik dacht: mijn lichaam is nu veel te moe om een zware maaltijd te verteren, die wil gewoon wéér een koude douche en veel water drinken. Dus ik at alleen een geroosterde sandwich, met aubergine, wat champignons, één olijf, gesmolten kaas, wat tomatenpuree. Zo’n zelfverzonnen maaltje, als ik in mijn boshuisje maar een paar ingrediënten in huis heb.
Maar het was genoeg en terug, na heel veel slokken water en een koel lichaam, viel ik meteen in slaap.
Dus nu ben ik als brunch die Thali gaan eten. Het was al vroeg in de middag en alweer zo warm, dat het meegenomen water lauw, nou eigenlijk wárm werd, in het flesje. Ik at alles op, dicht tegen de ventilator aan, en maakte van de curd, yoghurt dus, met water nog meer lassi.
Ik hobbelde weer terug naar mijn kamer, weer plenzen koud water over mij heen, onder de ventilator op bed liggen. Vanavond, als de zon onder is, zal ik me weer eens naar buiten begeven. Dit is een absolute rustdag.
