Elrika en Karthik zijn al meer dan een week bezig met de oogst van kokosnoten. Ze hebben vier kokospalmen. De kokosnoten worden eerst in de zon gedroogd. Van dichtbij kon ik al zien dat er olie uit vrij kwam. Daarna schrapen ze de kokos eruit en malen het. Dan laten staan en de olie scheidt zich van de kokos en gaat naar de oppervlakte. Pure olie dus, en daar kunnen ze overvloedig het hele jaar van koken.
Want een deel geven ze ook weg aan een organisatie die het gratis uitdeelt en dan gaat er ook nog olie naar vrienden en het personeel: ze hebben drie maids.
Elke drie maanden is het oogsttijd. In de koudere periodes, twee keer in het jaar, dan brengen ze de kokos naar een fabriekje, die er dan olie van maakt, door de kokos te persen.
Elrika is in dit huis opgegroeid . Ze kwam er als klein kind in 1995; haar vader heeft het huis laten bouwen. Samen met vier andere vrienden, jonge families, die hier dus allemaal tegelijkertijd huizen bouwden. Ze heeft een heel idyllische jeugd gehad: je kon vanuit het huis de zee zien en het was er helemaal stil.
Allengs kwam het toerisme op gang, en nu is het dus een volle straat met hotels, winkeltjes, een restaurant tegenover. Gelukkig mag er niet hoger dan twee verdiepingen worden gebouwd…Elrika vindt het zó druk, ze kan maar niet wennen aan het lawaai. Gelukkig zwemt ze dus ook vier maanden tussen de zeekoeien, maar omdat haar vliegticket naar de Andaman eilanden óók heel duur is geworden, was ze, toen ik hier weer arriveerde, nog hier.
Uiteindelijk willen ze een huis in het bos laten bouwen, tachtig kilometer van hier. De familie heeft daar nog een stuk grond. Nu is haar moeder er nog, ze is tachtig jaar, ze woont in Mumbai wegens haar vriendinnen, maar komt heel regelmatig enige tijd weer terug naar dit huis.
Waarschijnlijk over twee jaar gaan bouwen in het bos?…Het dichtstbijzijnde dorp is meer dan twee kilometer verder. Het is er zó stil; ze houden beide van de stilte.
Over vliegtickets, huisjes in het bos, en stilte gesproken: Na veel gedoe (o.a. een al geboekt en betaald ticket voor 24 Maart, werd de dag erna weer geannuleerd), heb ik nu een ticket voor 28 Maart. Dan hoop ik met al mijn bagage direct naar mijn boshuisje te gaan en kom daar dus op mijn verjaardag aan. Het zou wel heel fijn zijn, als dit dóór gaat.
Al is de zee, vooral s’ochtends vroeg, ook weldadig. Maar home sweet home lokt.
