Een lekker sjiek voorlopig afscheidsmaaltje uit Candolim: smeuïge riviergarnaaltjes in Goa massala met uitzicht op de rivier. Misschien kom ik er wel terug… Want na een week bezig geweest met vliegtickets en het steeds maar blijven monitoren en inschatten of ik wellicht toch zou kunnen vliegen, kwam het definitieve bericht: gecanceld.
Maar ik vertrek tóch. Ik ga voor een week naar Hampi.Dat stond toch al op mijn verlanglijstje om nog eens te willen zien. Nu maak ik van de nood maar een deugd. Aangezien Trump zegt toch zeker nog een week te willen bombarderen en ik hier dus niet weg kan met een vliegtuig, neem ik een bus. Weer een sleeper, liggend in de nacht reizen.
Ik laat het grootste gedeelte van mijn bagage hier achter, wil zo licht mogelijk gaan en het is geen straf om hier terug te komen; aardig ideale omgeving van zowel de branding van de zee als een stiltegebied rondom de rivier.
Een vader leert zijn zoontje om fuiken uit te zetten. Tot drie keer toe passeerden we elkaar, ik alweer op de terugweg, we glimlachten naar elkaar. Mooie opbouwende activiteit; zo wens je dat de wereld zou zijn…
Zo’n simpele manier om bij de bootjes te komen, fragiele takken aan elkaar gebonden…
Nee, zo is de wereldwijde situatie niet. Alles wankelt en schuift. Wanneer ik weer naar Nederland kan, weet ik even niet. Voor nu bindt ik de takken aan elkaar, die ik voor handen heb; dat wordt mijn weg.
