Ik had er de vorige keer nauwelijks foto’s van gemaakt té overdonderd en meteen dat besef dat een foto toch niks toont van de intensiteit aan kleuren en details. Maar geen enkele herinnering eraan is ook zo wat, dus nu alle zeven wandkleden op de foto gezet.
De mannen het bos in, op zoek naar de eenhoorn.
Ze vinden de eenhoorn, die met zijn hoorn het water zuivert; het tafereel ademt vredigheid uit.
Ze belagen de eenhoorn, maar duidelijk is dat deze zich niet veel aantrekt van de speldenprikken.
Ze vallen hem werkelijk aan, maar eenhoorn is oppermachtig.
Totdat hij een vrouw ontmoet en hij zich laat omheinen door rozen en…?…lelies?…Ik kon de vrouw die de rondleiding gaf, niet goed verstaan. Ik begreep dat hij hierdoor kwetsbaar werd, en zijn onoverwinnelijkheid verloor.
Dan zie je op één kleed, ‘zoals in een comic-book’, dat deze gedood wordt en op een paard wordt meegenomen.
Ja, duidelijk dood. Uit de doodsteek in de zijflank spuit bloed, dat iemand gaat drinken en nu is er een vergelijking met Christus.
En net zoals Christus, is er een verrijzenis; de eenhoorn verschijnt weer, duidelijk verjongt en vitaal. Het hekje om hem heen, is duidelijk symbolisch, als hij weg wil, dan kan dit meteen.
Er groeit een granaatappelboom(?), symbool van vruchtbaarheid.
Dit is één versie van het verhaal, de rondleidster benadrukt dat we het eigenlijk niet weten en dat het moeilijk is om te kruipen in het brein van de middeleeuwse mens. De tapijten zijn waarschijnlijk gemaakt in opdracht van één familie, die ze misschien in hun dinerzaal hadden hangen.
De eenhoorn was een half mythisch wezen, waarvan sommigen geloofden dat deze echt bestond, de Bijbelse verhalen waren bekend. Maar waarom dan laten afbeelden dat je jácht maakt en tenslotte dus wellicht ook Christus hebt gedood? Niet iets om trots op te zijn, kun je wellicht denken.
Juist ja. Je kunt altijd zoveel en van alles denken, doen en laten…Dat denk ik dan, en zal het niet nalaten om deze tapijten nooit meer te willen vergeten.
Ja, ik was erbij.
