Nog een keertje de wandeling naar The Cloisters; de privétuin in renovatie van dit appartementencomplex bij de rivier.
Iemand bedankte, de vorige keer al gezien, middels een geplakte brief voor dit bankje, zo fijn voor de senioren; nu was er een stoel bijgeplaatst.
Een stilleven met alweer verlepte witte bloemen.
Een vrouw richtte haar reuzen telelens fotocamera in de kruin van deze boom.
En nu zag ik het ook: een héél klein vogeltje dat lustig aan het fluiten was.
Iemand anders heeft hier stilgestaan.
Ik dacht aan een oud gedichtje, mijn motto toen ik opgroeide:
This way, That way
I donot know
Which way to go
I am of Two minds.
Ondertussen weet ik dat ik er zó veel meer dan twee, in mij heb.
Man met vogel
Alles altijd in beweging; zo is het aanwezig en dan niet meer zichtbaar.
Dat geldt binnenkort ook voor ‘de werkelijkheid New York’.
