Het was waarschijnlijk de beste dag om binnenkamers te zijn, gezien het weer in NYC; heftige regen en een koufront.
Het was dus ook aangenaam knus om het weer langs te zien komen over de rivier; van heftige windvlagen, harde regen, helemaal geen zicht meer hebben, en dan was er weer wat te zien; kort.
Eigenlijk is binnenkamers zijn, een positie die altijd aanwezig is; je kijkt vanuit je eigen hersenpan de wereld in en daar gebeurt voortdurend van alles, alles is altijd in beweging.
Richting de avond klaarde het wat op.
Zo is het in het leven meestal niet…wanneer de avond valt; wanneer je ouder wordt, komen de gebreken en kun je er niet meer vanuit gaan, zoals in je jonge jaren, dat alles vanzelf hersteld, dat een ziekte of een gebrek wel weer over gaat, dat het weer zal opklaren. Nu denk en dacht ik dit wél over mijn buikgriepverschijnselen, het was slappe hap en overdag kwam elke slok water, een soepje en een soepstengel er zó weer uit en veroorzaakte buikkrampen. Maar zie: toen het donker was vanuit het raam nam ik weer een kopje soep en een aantal soepstengels, na een kwartier kwam de eerste kramp, na een uur weer wat, en vlak voor het slapen gaan ook weer, maar niks liep er zomaar weer uit. Dus wellicht is dit wel een voorbijgaand verschijnsel, zoals het weer.
Ondertussen was ik de hele dag ook een beetje in Dolly Parton sferen; ik bekeek interviews van haar en naar reacties over haar overlijden én zag dat ook New York zich geroerd had. Iemand heeft clandestien bij het metrostation Fulton Street, ook de halte naar het 9/11 Memorial, waar ik nu ook regelmatig in en uitstap, deze veranderd in Dolly Parton Street, misschien zie ik het nog in het echt, maar het station heeft heel veel uitgangen dus misschien mis ik het. Ook de Empire State Building kleurde gisteren in flikkerend roze.
Zij richtte in de Smokey Mountains, Tennessee, waar ze vandaan komt, een park op en noemde het Dollywood, het heeft de hele regio een uplift gegeven en zorgt voor veel werkgelegenheid. Ze helpt de kinderen van het personeel aan educatie en collegegeld, ze heeft The Imagination Library, waar kinderen, niet alleen in Amerika, maar ook o.a. Canada en Australië , drie keer in het jaar een boek naar hen toegestuurd krijgen van The Booklady, om die aan het lezen te krijgen en te houden, haar eigen vader kon niet lezen, maar had een zeer scherp verstand en een enorme mensenkennis. Ze was de vierde in een gezin met twaalf kinderen, zes broers, zes zussen, iedereen van haar moeders kant was zeer muzikaal en thuis en in de gemeenschap eromheen, waaronder de kerk, zongen ze met zijn allen en maakten muziek.
Ze is haar wortels altijd trouw gebleven. Als kind al wilde ze graag shinen, een ster zijn en al heel vroeg ontdekte ze dat ze met zelfgemaakte liedjes aandacht kreeg en daar bloeide ze van op.
Al vroeg maakte ze zich mooi, met houtskool van oude afgebrande lucifers als oogschaduw, bessensap voor het rood op haar wangen. In het dorp was er een vrouw, altijd in kleurige kleding, pruiken, waarschijnlijk een hoer, haar moeder zei: ze is trash, en Dolly nam zich voor om later ook trash te zijn.
Ze heeft één liedje geschreven, waarin ze verwoordt wie ze is en wie ze wil zijn. Van buiten als een Barbiepop, altijd in kleurige en opvallende kleding, dol op vlinders, maar vergis je niet in de inhoud…
Wat mij ook opviel, was haar vanzelfsprekend geloof in God. Ze had op een dag ook altijd even de tijd nodig, om bij ‘die daarboven’ te checken of ze wel op de goede weg zat.
De hele wereld ervaart van wel, zelfs President Trump doet de vlag halfstok; 3000 liedjes laat ze na, een pretpark, een bibliotheek en bij iedereen blijft de herinnering aan een een warm, gul, lief persoon, die de wereld echt een beetje mooier maakte en er sterk in geloofde dat iedereen op aarde mag schitteren.
