Ik zat weer innig tevreden op de bank in de metro en keek naar de gezichten van de mensheid rondom mij heen, dit zicht geeft mij een diep gevoel dat ik hier hoor, dat dit klopt, dat dit is wat de wereld is. Dezelfde ervaring, ten diepste, als wanneer ik in mijn boshuisje alleen op de bank verblijf; dan antwoordt de stilte terug: hier hoor jij.
Een mengeling daarvan de middag die volgde; op een bankje in Elizabeth Street Garden, waar de fijne dennennaalden om mij heen een kruidige geur langs mijn neusvleugels gaf. De geur dat het leven intens goed kan zijn.
Ik genoot van de mensen om mij heen, in steeds wisselende samenstellingen.
Van de musjes pal onder mij, die een zandbad namen en minieme zaadjes uit het gras plukten.
S’avonds was ik weer bij BRIC
Met hun motto van dit jaar: Radical Joy; Partying is a fundamental principle
Er was Hip Hop, waar ik meestal niks van de teksten kon verstaan, want in het Spaans, door de landen van herkomst van twee vrouwen, Puerto Rico en Chili, maar ik kon de vechtlust en het verlangen naar bevrijding voor allen en de aarde wél voelen.
De hoofdact was Common, bij iedereen welbekend, om mij heen zag ik de mensen meezingen met de teksten.
Hij komt uit Chicago, maar noemde New York the greatest city in the world, want Humanity lives here together en natuurlijk volgde er gejuich. En toen begon hij, ongegeneerd vanuit een Nederlands perspectief, te zeggen dat God voor je is en achter je is, en boven je en onder je en in jou; de tekst had hij geleerd van een Moslim Broeder, en dat we de schepper kunnen danken en dat each one of you, een creator is.
Hij zette zijn eindlied in en iedereen zong mee:
There is a light that shines, special for you and me
Later zie ik dat The Light 25 jaar geleden een hit was en oorspronkelijk gezongen was naar zijn toenmalige geliefde, de zangeres Erykah Badu. Nu lag de nadruk dus ergens anders.
Het draait rondom het lied van Bobby Caldwell; Open your Eyes.
Ik was ontroerd.
