Er ging ook een schokje door mij heen, toen ik het bericht las. Wat is kanker toch een verschrikkelijke, vreselijke rotziekte. Het vreet en vernietigt. Al wéét je dat iemand ziek is, zelfs als je al weet dat het terminaal is, je blijft als een gek voorwaarts gaan, met hoop: Misschien, stél…met name als degene zo vitaal is en verder midden in het leven staat; tot op het laatst gretig, vol levenslust.
Ik kende haar wel al vanuit haar boekjes, maar ze kwam pas écht binnen toen ik haar op Oerol in 2016 zag, met haar man Chris Bajema op Westerkeijn waar ze samen een talkshow deden, dagelijks. De chemie van beide was aanstekelijk, zó gevat en origineel en ze verzonnen samen in hun vakantiehuisje dagelijks nieuwe jingles en kleine soundtracks voor hun gasten. Jaloersmakend, zo’n liefdesrelatie en ze vertelden dan tussen alles door dat ze ook nog een baby hadden, hoe ze met luiers goochelden en voedselhapjes en die baby was nu dus in het huisje met de grootouders.
Chris Bajema bleek een podcast ,De Man met de Microfoon, te hebben, die ik ook heel af en toe ging volgen, en helemaal regelmatig toen ze naar Sheffield verhuisden, waar Paulien een gastdocentschap van een jaar had over de Nederlandse taal.
Ik volgde hoe ze een huis zochten en inrichten, de buurt verkenden, over de leerlingen van Paulien en hun zoon Wiek was ook een vast onderdeel met : Het Weetje van Wiek, een heel welbespraakt jongetje; dat kan ook bijna niet anders, met zulke ouders.
Paulien was relatief bekender dan Chris en in hun interactie maakten ze daar ook gebruik van. Ik kwam dit tegen, in de lijn van Creatief met Kurk
En toen kwam in Sheffield dat eerste bericht dat ze kanker had. Van dichtbij maakte ik dus hun verslagenheid en angst mee, de verlamming even helemaal niks te kunnen, maar ze besloten alras tóch weer dingen op te pakken; dat wanneer je weer iets gewoons doet en iets dagelijks, in dat moment de kanker ook niet bestond. En het dagelijkse ding voor Paulien, was dus de taal.
Dan besef je hoé groot het ding Taal is, dat taal en de wijze waarop we het gebruiken zóveel zegt over wat we doen en beleven, wie we zijn; taal is ook altijd handelen. Haar invloed reikt daarom vér, zóveel mensen zijn aangeraakt door haar ziens-en belevingswijze.
Hun zoontje is nu dus ongeveer tien jaar…Wat zou mama hiervan zeggen?… Ik krijg er hartkloppingen van, wanneer ik me voorstel wat hij door moet maken. Een leeg heelal. Dit is immens.
