Ode aan camping en omgeving

 Ik hoopte eigenlijk dat ik het geluid van de donder en het onweer kon vastleggen, want het is spectaculair, midden in de nacht in je tentje op de grond. De lagune versterkt, alles trilt, het gaat als het ware door je eigen lichaam heen. Helaas pakt de microfoon vooral het tikken van de regen op het zeil.

Ik hoop dat deze camping, ook als Paolo geen eigenaar meer is, blijft bestaan. Aan de uiterste punt van het Lido,  ongeveer 500 meter van een klooster, en landelijke rust. Hengelaars aan de kade die ook met hun auto vanuit het hele Lido hier naar toe komen.

Hier geen massatoerisme, waar nu in Europa dus tegen wordt geprotesteerd en in Venetië tegen het aankomend huwelijk van Bezos, die met zijn grote luxe jacht en biljonaire internationale gasten hier de boel wil komen verstoren, maar vooral plaatselijke bevolking.

Zo leuk dat de ‘ijscoman’ mij uit de verte al groet, als ik aan kom lopen voor nu de blauw-giftige (zou Moeder zeggen), granita grande anice, anijssmaak dus. Lachend goot hij heel langzaam de siroop bij het ijs, dat hij ook zo hoog mogelijk opstapelde in de beker. Eigenlijk was de concentratie siroop nu té veel.

Het lijkt erop dat in de verte in het water de markering is te zien van de onderwater dam, die Venetië moet behoeden tegen totale overstroming, maar ik weet het niet zeker. Daar op het eind,bij dat huizencomplex, daar is de camping.

Alles komt terug

 Het had net zo goed op de Kunst Biënnale aanwezig kunnen zijn en dan had ik het ook een volmaakte bijdrage gevonden. Hier komt techniek, esthetiek, handwerk en nog veel meer samen. In de ruimte is een ‘architectonisch’ sculptuur gemaakt van 125 grote bolllen draad, zowel met de hand gehaakt als mechanisch geweven. Gedurende de hele Biënnale zal met zonne-energie dit weer ontrafeld worden, in ronde dozen opgeborgen en zo weer opnieuw gebruikt worden.

Er liep een man met een ladder rond die overal de verbindingen, waar via zonne-energie de klossen gaan draaien, controleerde. Dat beeld alleen al: één zo’n man met een ladder…

Je zag de electriciteitsdraden lopen, via de oplaadkasten naar het dak en extra schijfjes aan de zijkant om zonne-energie te kunnen laden.

Bijzonder was, dat het geheel gekoppeld werd aan de uitvinding van de Belgrado-hand; de eerste mechanische kunsthand die in 1963 in Belgrado uitgevonden is. Je ziet dat deze hand geen subtiele bewegingen kan maken, alleen maar vingers naar elkaar knijpen en weer terug. Je ziet hoe twee mensenhanden zichzelf en elkaar aftasten en dat deze dus in staat zijn om te haken. Eer twee kunsthanden dat kunnen, dat is waarschijnlijk nog een heel lange weg.

Hier gaan techniek en menselijkheid een samenspraak met elkaar aan. Zonne-Energie met behulp van AI zal dit werk weer terugbrengen bij het begin, alles is circulair.

Made in China

 In de Arsenale duizelt het me van de voorstellen, ideeën, berekeningen etc. Deze installatie wil je bewust maken hoezeer wij mensen ook plantaardig zijn.

Wat indruk bij mij maakt, zijn projecten die al gerealiseerd zijn. Zoals dit hotel ergens in China, waar de architect met de bomen samen heeft gewerkt, zoals hij zelf zegt. Alle bomen zijn gebleven, hij heeft rondom de bomen gebouwd en mensen en bomen als het ware de gelegenheid gegeven om met elkaar te communiceren.

Deze film heb ik bijna twee keer achter elkaar gezien. Drie gebouwen, ook in China, waar natuur en mens op een soort van organische wijze elk in hun waarde worden gelaten. Een museum in de duinen, alsof je in de zandholtes en glooiingen bent. Een kapel of tempel die is als een uitgeholde steen, sneeuw valt er naar binnen. Een uitkijktoren aan zee, die de zon voor jou ontvangt.

De architectuur is gevoed door het Taoïsme. De film brengt het allemaal mooi in beeld. Zowel het werk op de bouwplaats met hijskranen als met een groep dansers, die als één organisch lichaam op het strand dansen. En dat alle binnenruimtes ook alleen maar organische vormen hebben. Geen vierkanten, rechthoeken of rechte lijnen.

PS

En ook dit is gemaakt in China. Wat overigens leuk verzonnen is, dat men AI van uitgebreide verklarende teksten een samenvatting heeft laten maken. Beide zijn te zien, AI is telkens accuraat.

H O M E

 

In het paviljoen van Australië hing een contemplatieve poëtische sfeer. Het is ingericht door een curatorteam dat geheel bestaat uit de oorspronkelijke bevolking. Zij hebben een diepe verbondenheid met het land, alles daarin is en wordt een thuis; de grond zelf dus, de aarde en alles wat daarin en daarop leeft. Je kon er zitten in een ronding van zand en zelfs je eigen voetstappen kregen er betekenis. Daaromheen allemaal kleine objecten, elk gemaakt door iemand met de opdracht om daar je thuis mee uit te drukken. Je mocht ze ook zelf voorzichtig aanraken en oppakken, met de uitnodiging wat jij zou bouwen.

Ik wist het al, ik heb zelf ooit zoiets gemaakt. Iemand van de vrouwengroep was ook pottenbakster en we kregen een stuk klei, om daar iets te maken waar een waxinelichtje in kon. Als vanzelf werd het een open grotachtig gewelfd  ‘iets’, met welvingen en bogen zoals de rotsformaties in Zuid-West Amerika, waar ik mij kon voorstellen dat een mini-Mirjam daar kon zitten, met een groot vuur in het midden. Geborgen en tegelijk open met veel uitzichten, zo ziet mijn HOME eruit.

Als ik thuiskom zal ik er een foto van maken en als PS hier toevoegen.

Stresstest

 

Ik wist eerst niet waarnaar ik keek; zo wordt je verwelkomt in het Duitse Paviljoen nadat je de megalomane marmeren trapjes tussen de neo klassieke pilaren langs bent geweest. De laatste jaren verborg men zijn eigen ingang en kwam je via een zijdeur of de achteringang binnen. Hun bijdrage heet Stresstest. Zo dichtbij mogelijk komen bij het naderende onheil. 

Op grote schermen proberen ze invoelbaar te maken hoe de klimaatverandering de steden en de hele leefomgeving verhit. In een zijzaaltje de naakte cijfers. Ik wist niet dat het in zoveel steden in Europa al meer dan veertig graden is geweest…

Het blijkt dus een noodklok te zijn, die men luidt bij de ingang.

Gelukkig is het in Venetië zelf, nu alleen maar heel erg aangenaam.

Overkapping

De Architectuur  Biënnale heeft vier woorden als thema, waarmee je alle kanten op kunt en dat gebeurt ook, zag ik op mijn eerste bezoek. Heel interessant.

Het Amerikaanse paviljoen heet The Porch, daar kwam ik pas achter nadat ik lang plaats had genomen in een aantrekkelijke schommelachtige stoel.  Binnen meldde men dat dit een Amerikaanse uitvinding is, die overkapping buiten, die ik eigenlijk altijd veranda heb genoemd. Bedoelt als plek van 

samenkomst en ook om je blik te kunnen centreren. 

Zowel de slaven als hun meesters hadden er een, maar die van hun meesters ging geheel rondom hun huis om zo hun hele bezit goed te kunnen overzien.

In mijn stadhuis had ik ook een zelfgebouwde overkapping, waar ik heel wat genoegelijk uurtjes heb doorgebracht, ook als het regende, zat ik daar droog en ik zat er ook met een dik vest aan tot diep in de herfst. (Helaas is het zonder overleg afgebroken door wie ik nu mijn Regelmatige Logé noem, ik kwam er pas achter toen ik voor het eerst weer in mijn stadshuis kwam en hij er een weekje ofzo woonde.) 

Mijn boshuisje voelt vaak als geheel aan, als een soort van overkapping, waar de natuur dichtbij is. Ik heb er een punt gemaakt waar het centrum is, het concentratiepunt vanwaar uit ik verder kijk.

Heel toevallig kwam deze foto op mijn iPad tevoorschijn. Hier kijkt de vos naar dit punt.

 

Make love…

 Deze foto was ongeveer het eerste wat ik zag, toen ik vanochtend mijn iPad opende. Het blijft aan mij hangen. Al dat geweld, de verwoesting, bombardementen in het Midden Oosten (ja, o.a.), alleen las ik vlak daarna over de escalatie van Israël met Iran.

Uit Beiroet, dan deze jonge fotograaf. Zouden de kunsten, waar dan ook te wereld, voor verzachting en menselijkheid kunnen zorgen, dat er nog een beetje een balans blijft…? Ik zie hier als het ware twee soldaten, uitgekleed. De laag achter elke politieke werkelijkheid. Het verborgen en universele verlangen: Make love, no war…