Lyrisch zijn; zo’n fijne ervaring als dit je overkomt. Gisteren gebeurde het bij de eerste solotentoonstelling van Anouk Griffioen in museum Kröller Müller. Alles eraan getuigt van intens kijken, van oog voor het poëtische detail tot het overweldigende totaalbeeld.
Ik werd er helemaal in opgenomen met tegelijk bewondering. Dat deelde ik met een vrouw die zich ook helemaal verrukt weer omdraaide naar mij toe, ik zat op een bankje te kijken.
=Van de wereld en de natuur zijn, die tegelijk waarnemen en ook ontstijgen door je arbeid met houtskool, en daarmee verslag kunnen doen aan de buitenwereld: wat geweldig als dat allemaal kan samenvallen binnen jouw handen.
In haar handschrift is het vaak de leegte, die juist de vorm maakt.
Het gaat over vergankelijkheid, maar ook over een deel zijn van een altijd bezig zijnd proces.
Als kers op de taart, ontdek ik dat zij met
dezelfde woorden als ik zelf daarover gebruik, haar beleving heeft over New York.
