‘Allemaal een beetje sombertjes geschilderd’ hoorde ik naast mij zeggen. Ik dacht ook net dat ik er niet zoveel aan vond; allemaal vrij conventionele, beetje saaie plaatjes, zonder het kleurgebruik of de lichtval van andere tijdgenoten, zoals bijvoorbeeld Monet, die ook overal in Europa is geweest.
Het meest verrassend was het bewegend beeld uit Venetië bij binnenkomst. Wat nu een dode lege hoek is aan de voet van de Rialtobrug, was vroeger de aanlegsteiger van de groentemarkt.
Totdat ik helemaal op het einde dit schilderij zag. Hier zie ik een zelfbewuste vrouw, ik dacht aan het werk van Rineke Dijkstra, zoals zijn tijdgenoten die niét schilderden. Hij heeft ook veel op stranden geschilderd en dat vind ik ook wel leuk: ik kan ook eindeloos kijken naar mensen aan zee.
Wacht eens, hij heeft toch ook die twee dansende vrouwen geschilderd die ook in Kröller Müller hangt? Ik ging even kijken. Ja, dat klopt en dit is altijd wel een favoriet van mij geweest.
Hij blijkt veel meer ‘vrouwenstellen’ te hebben geschilderd. Ik heb jarenlang (lang voordat er internet was), kunstkaarten van vrouwen gespaard, twee dozen vol, deze hadden er allemaal bij gekund.
‘De vrouwen van Isaac Israëls’ had een veel intrigerender tentoonstelling opgeleverd.
Zijn geschilderde vrouwen zijn persoonlijkheden. Anoniem of mij onbekende namen.
Behalve Aletta Jacobs.
