Gelijkheidsbeginsel: van licht paars naar roze

Het is gaan regenen en het wordt heel donker, maar ik zit hier volkomen tevreden in mijn boshuisje. Gisteren een plukje bloeiende hei geplukt, vanaf de fiets op de Krimweg, even naar Hoenderloo en dacht: Wat is het toch schattig popperig hier, al die lostaande huizen met tuintjes erom heen, die plukken bos en heide, die rust. Het soort observatie die ontstaat, na twee maanden in New York.

Eergisteren dit berichtje in de krant en dat maakt mij weer innig tevreden over New York. Dat het gelijkheidsbeginsel gecultiveerd wordt tot en met in de opleiding van kappers. Er zijn héél veel kapsalons in New York, in sommige buurten meerderen in één straat. Het gebeurt denk ik, toch het vaakste dat je in je eigen buurt naar de kapper gaat, dus als je dan in een, zeg Caribisch stadsdeel woont, je hoogstwaarschijnlijk een kapper hebt, ook uit de Cariben en die weet dan uit eigen ervaring alles over je haarsoort. Maar toch: alle wijken zijn óók gemengd, dus dan is het fijn dat je ook terecht kunt in Manhattan, bijvoorbeeld in Greenwich Village vroeger een alternatieve wijk, nu enigszins veryupt en gegentrificeerd.

Vrijdag is het 11 september, 25 jaar na de verwoesting van de TwinTowers met bijna 3000 doden en tot nu staat de teller van mensen die erna zijn gestorven aan daaraan gerelateerde ziekten, zoals kanker door de giftige dampen die nog maanden aanwezig waren, op bijna 7000.

Twee jaar geleden was ik er, er wordt uitgebreid herdacht en gerouwd, s’avonds was het bij het 9/11 Memorial, de Twin Towers in spiegelbeeld, als twee watervallen de diepte in, tjokvol, een komen en gaan van mensen met bloemen: Elke New Yorker kent uiterlijk tot in de tweede kring een slachtoffer of familie ervan of vrienden ervan. De terreuraanslag toonde een ander gelijkheidsbeginsel: er waren 92 nationaliteiten in beide gebouwen.

Dit jaar is Battery Park bijna klaar en gerenoveerd en op de grond in The Garden of Remembrance, een plakkaat: Opnieuw wordt benadrukt hoezeer mensen met elkaar in verbinding staan en hoe het zoeken naar vernieuwd optimisme en hoop, een ieder verenigt ; het zit meer dan ooit in het DNA van New York.

De kleur paars…van heide, van rouw in de de katholieke kerk, van kleding, van herfstasters en bloemen die naar roze kleuren, in de moestuin van Battery Park.

Het park speelt een belangrijke rol in het herdenken en voortleven: vanaf de kade hier, zo vlakbij de voormalige Twin Towers waar nu de Freedom Tower is, werden de eerste overlevenden per schip naar Staten Island gebracht en vonden daar onderdak, aan deze kade kwamen de immigranten aan wal, een nieuw leven tegemoet.

Veel bankjes en ligstoelen zijn gericht naar het water.

Dan kijk je naar het Vrijheidsbeeld; Vrijheid als gelijkheidsbeginsel voor iedereen, geheel haaks op de Nederlandse PVV…

Europa is bang om ‘zichzelf’ te verliezen en het radicaal rechts extremisme groeit en groeit…, New York heeft een jonge islamitische burgemeester met een vrouw die kunstenaar is, uitgesproken duidelijk over de genocide in Gaza en over Netayanu ; een oorlogsmisdadiger. Europa kronkelt en wringt zich in bochten, wil uitsluiten en tegelijk iedereen te vriend houden; een onhoudbare positie.

‘Je zelf zijn’ kan alleen met het gelijkheidsbeginsel als fundament; iedereen aan boord, iedereen overal naar de kapper kunnen, iedereen gezamenlijk rouwen, omdat helaas, verdriet en terreur iedereen treft.

Laat de wereld van licht paars naar roze kleuren: wanneer iedereen een roze bril opzet richting elk een ander, dan wordt de wereld ook roze.