Gisteren heb ik de serie Pro Deo als geheel op NPO start bekeken. Heel goed; zowel de advocaten op dit lekkende kantoor voor sociale advocatuur als hun cliënten; allemaal worstelend om het leven aan te kunnen, vallend en opstaand. De onrechtvaardigheid die een permanente weeffout is in de samenleving… Het bracht mij ook terug naar het wijkcentrum. Ik heb daar zóveel mensen gezien en gesproken die struikelend iets van hun leven proberen te maken, en dat je je machteloos kunt voelen over terugval of weinig verandering…
De regisseur is Wil Koopman, die van o.a. Oogappels, dus dan weet je dat het goed is. Het seizoen eindigt met een gigantische cliffhanger, dus dat belooft een vervolg.
Ondertussen schilderde ik een kartonnen bordje met daarop het woord Empathie en dat vouw ik zometeen op in een rode tas; op naar Amsterdam.
De herfst zit in haar laatste nadagen, de oudste boom van de wereld laat haar laatste blad bijna gaan. Gáán, de wekker tingelt; opstaan en gaan.
