Ze ontroerden mij: dit zanggroepje dat nog onwennig met een naam aan het experimenteren was. Ze zongen als eerste dit gevoelige liedje en het klonk zo
dapper en kwetsbaar.
Het was op de jaarlijkse zeer genoegelijke middag in het dorpshuis. Er was ook een verhalenverteller, knus in een leeskamertje en er werd je een High Tea aangeboden.
Ik heb beide optredens van hen meegemaakt . ‘Ik vind jullie goéd’ zei ik tegen het roodharige meisje. Ze glunderde. Naast haar waarschijnlijk haar broertje. Moeder, ook roodharig, maakte filmpjes. Ik ook,een fragmentje.
Aanleiding is vriend T, die medeorganisator is en ook een bijdrage levert, als een van de professionele kunstenaars. Vorig jaar met een installatie ‘Vlees’ waar grote foto’s hingen uit het slachthuis en plastic dieren in een onomkeerbare kring richting een hakbijl werden geleid. ‘Is die enge meneer er ook? ‘ had een kind gevraagd.
Dit jaar had hij het over een heel andere boeg gegooid. Heel vrolijk en aantrekkelijk. Maar de activistische kant blijft, getuige de tekst die hij bijgevoegd had.
Ik genoot van de gebakjes, geschilderd met acrylverf. Knap om zo romige slagroom, aardbeitjes in gelei, krokante korst en chocolade weer te kunnen geven. Tegen een duizelingwekkende, warme en levendige achtergrond, die elk ook alle kleuren van de regenboog in zich hadden.
Een fijne omgeving om ook letterlijk van veel smakelijks van de High Tea te genieten.
