Ik blijf het raadselachtig vinden; ik liep op één dag in Amsterdam; het H’ART museum in de ochtend, in de middag de Rode Lijn rondom het Vondelpark en door de binnenstad met de bloemenmarkt (nostalgie, al van heel vroeger uit, toen ik puber was), weer naar Centraal Station, en dan voelt z’n hele dag, als één dag in New York. Ik was jarenlang de hele kerstvakantie tot na Oud en Nieuw, in het appartement van broer Y; nu lijkt mij dat véél te lang; wat deed ik er? Ik ben nu liever in het bos.
Ik zoek naar verschillende sferen in de stad en vind die ook wel, maar in zó’n beperkte mate…Ook in de demonstratie zelf; mensen lopen aardig gemoedelijk en keuvelend, af en toe wordt er wat gescandeerd…In NY heb ik ook een keer meegelopen en dan zijn er groepen mensen die spontaan gaan zingen. Wat dan? ,vroeg A. met wie ik liep, Bob Dylan ofzo? Nou…people have the power, bijvoorbeeld van Patti Smith, maar dat lied kende zij niet. In Nederland is dit waarschijnlijk een generatie-ding, in Amerika is het aardig algemeen bekend, is mijn indruk. Ook Bella Ciao wordt regelmatig ingezet.
Nu was er één bakfiets-band, waar mensen ook gretig bij stil bleven staan.
Ik genoot nu voornamelijk van de architectuur tijdens de wandeling, want dat typisch oude en kleinschalige, dat heb je in NY niet. Ook mijn strategie van zomaar wat mensen volgen, een achterstraat of zijpad in, werkte nu ook: We kwamen bij het sfeervolle clubhuis van een tennisclub in het Vondelpark en konden daar in alle rust even bijtanken.
In NY voelt elke dag als een nieuw avontuur en raak ik nooit uitgekeken. Gisteren liep ik voor het eerst vanaf de grote weg naar mijn favoriete bankje op de heuvel, en s’avonds zag ik dat heel NY was uitgelopen naar Central Park om voor de laatste keer van herfstkleuren en aangenaam weer te genieten: Men verwacht daar het eerste koufront en de winter in NY kan aardig onherbergzaam zijn. Men schuifelde door Central Park; dat geeft ook een gevoel van saamhorigheid, maar dan verkies ik tóch de ruimte van mijn bos.
