The Frick Collection : Met je neus erbovenop

 The Frick Collection, in het voormalige woonhuis van Frick, was de afgelopen twee jaar dicht wegens een verbouwing die vijf jaar duurde en is pas weer heropend. De hele tweede verdieping is nu voor het eerst opengesteld voor het publiek. Ik kon het in het begin niet geloven, maar je kunt dus met je neus vlak op alles staan,  er zit ook geen glas voor de schilderijen. En soms kijk je over een kastje heen, met daarop ook weer een beeld of kommetje.

En die pakweg anderhalve meter die er anders is, maakt alles uit, van wat je dan niét ziet. Bij deze van Vermeer zag ik nu de kleine dikke puntjes spierwitte verf in bijvoorbeeld de ketting in de knot van het haar.

En bij deze dat de rand op het blauwe kleed van Jezus verdikt is met goudverf.

En hier de losse, bijna slordige vegen in het rever, bij Goya. 

Ik kwam weer het soort jongen tegen die mij altijd ontroeren, waar je het kind en jongensachtige nog ziet schemeren door de man die hij moet worden. 

Je mocht nergens fotograferen en dat vond ik jammer, hoe moest ik hem nu onthouden?

En toen bedacht ik dat je op internet het kunt vinden en dat deed ik ter plekke.

De Poolse rijder van Rembrandt kende ik wel als afbeelding, maar nu, in het echt, zo groot, kwam hij binnen. Ik dacht aan het beeld van de Griekse Wagenmenner; dezelfde heldere blik vol vitaliteit; doelgerichtheid, beheersing en gratie inéén. (De Wagenmenner komt in dit blog drie eerder ter sprake; 2013-2016-2021)

Dat je niet mocht fotograferen; ik was het daarmee al snel eens. Zoveel mensen in kleine ruimten, al die onverwachte bewegingen, ik liep zelf uiteindelijk met mijn armen over elkaar, wegens mijn slechte fijne coördinatie. Je zoú naar per ongeluk… en dat met je neus op alles. 

Voor deze Franciscus uit Noord Frankrijk, achter glas in een vitrine, in een dode hoek achter een deur, geen oppasser in zicht, maakte ik gauw een uitzondering.

Zij raakten mij opnieuw, toen ik bij een tweede ronde terugkwam. Een lyrisch gevoel: de engel lijkt op kousenvoeten, het roze en het rood van haar kleren zó intens, maar er is geheel geen triomf of heiligheid. De intimiteit tussen die twee; ‘zeg, ik kom je iets vertellen’ …en de ander reageert dan met ‘O, echt waar? ik snap het eigenlijk niet precies, wat je nu zegt.’

Het is de Annunciatie van Phillippo Lipo.

Volgende week nog eens bij mijmeren.

Kunst in Frick en Metro; Lisa Corinne Davis

Het is twee dagen zwaarbewolkt weer met regen en koude wind; Hurricane Erin waait langs de Westkust, de stranden van New York zijn twee dagen gesloten. Gisteren stond ik in de motregen voor het eerst met mijn regenjasje die ik bij een vintage-verkoop in Apeldoorn voor 7,50 had gescoord, in de rij bij The Frickcollection. Een voorbijganger zegt: Nice jacket you are wearing. Toch leuk! 

Bij de metro-uitgang viel mij meteen de kunst op. Prikkelend, vrolijk en verontrustend inéén. Je ziet iets van kaarten, maar ook weer niet, het zouden ook zomaar de bewegingen in mijn eigen brein kunnen zijn.

Ik googel haar nu:

Op haar website allemaal werk wat mij direct aanspreekt. Het past ook precies hier, want het is de metrouitgang die ook direct leidt naar de ingang van Hunters College, die deze spreuk op haar muur heeft gebeiteld. Ik moest eromheen lopen om het als geheel te kunnen vatten.

Ik stond overigens in de verkeerde rij, mijn geduld te oefenen, dat deden de mensen om mij heen tenslotte ook. Maar na drie kwartier, de rij schoot helemaal niet op en ging steeds langzamer, rook ik toch onraad. Het bleek dat al deze mensen nog géén gratis kaartje hadden en ik wel; die had ik tevoren op internet gehaald. Dus ineens was ik binnen. Prachtig. Er hingen o.a. vijf Vermeers, waarvan twee gewoon maar in een doorgaande gang, daar waar je op de grote Vermeertentoonstelling in het Rijksmuseum moeite moest doen om erbij te komen. Ik heb nu weer een kaartje voor volgende week, mijn laatste week hier.

Dagalbum

 Dat was ook wel weer eens lekker: een groot deel van de dag voornamelijk de branding van de zee horen.

Het was de hele dag bewolkt met een beetje een koele wind.

Dit at ik gedurende de hele dag en avond.

Ik wandelde langs cast-iron-buildings; een klassiek uiterlijk, maar het is geschilderde gietijzer.

Het was over Broadway; de brede weg dus, de oudste weg door Manhattan van zee naar de opperste punt. 

Bij het park van City Hall, met schuin tegenover Woolworth, een van de eerste wolkenkrabbers, dit opmerkelijke bord.

Langs Broadway dus ook een van de oudste kerken. Goed is te zien hoe de bomen dit kerkje beschermd hebben tegen het neervallend puin van de vallende Twin Towers. Nu staat daar de FreedomTower.

Ik passeerde op Fultonstreet, een zijstraat van Broadway die afbuigt naar de East River, de oudste Pizzeria keten van NY, Joe’s pizza, met foto’s van beroemdheden. In de verte gloort de skyline van Brooklyn.

Op deze weg heb ik ooit in de oudheid in het echt gereden.

Als je je ogen dichtknijpt, dan zou het een straat in Nederland kunnen zijn. Men bouwt nu eenmaal aanvankelijk dat wat bekend is.

Drie meisjes gedurende de hele metrorit tegenover mij, om beurten aan het slapen, soms met het hoofd in de schoot van de ander. Ze stapten ook uit bij mijn aankomsthalte. Er moet een speciale bijeenkomst zijn geweest voor oudere dames. Er passeerden er heel veel, in mooie kleding, op mijn weg naar mijn onderkomen.

Interstellar; laatste x in BP

Het was de allerlaatste keer in deze zomer: film in Bryant Park. Ik keek nog eens bewust rond; je weet nooit of ik dit weer mee zal gaan maken.

Ik blijf het bijzonder vinden. Al die mensen hutje-mutje bij elkaar, allemaal gedisciplineerd, rustig en relaxed. Allemaal, na de picknick, een kaartje leggen, kletsen, op je mobiel bezig of lezen, gericht op dat éne scherm en meelevend. Je voelt de zucht van verlichting als een spannende actie goed is afgelopen met ook een applausje her en der, het verdriet van het meisje als ze verlaten wordt door haar vader. Ik kijk zelf ook veel intensiever; zelfs al die acties in ruimteschepen, waarvan je weet dat het allemaal niet bestaat, volgde ik nu echt.

Het was Interstellar; van Christopher Nolan met camerawerk van de Nederlander Hoyte van Hoytema. De film bevat dat ondertussen klassieke beeld, dat ik al vaker als uitvouwbare kaart of als miniatuur dat je zelf kunt bouwen in etalages heb gezien. Aan de ene kant de slaapkamer waar zijn dochter voor haar boekenwand signalen van ‘een geest’ ontvangt, aan de andere kant de vader, de ruimtereiziger die vanuit de toekomst zijn dochter probeert te bereiken. De film is uiteindelijk ook zo moeiteloos optimistisch: door de liefde weten ze elkaar terug te vinden. Ik denk dat de combinatie van actiefilm en dat door en door universele thema, van mensen die elkaar willen bereiken, de film tot zo’n succes heeft gemaakt.

Ik legde dat hartverscheurende moment vast, ik wist dat het zou komen, waar het allemaal dreigt niét te lukken.

Kunst op de Highline

Ik was nog niet in New York geweest en hoorde voor het eerst over de Highline door Cecilia Alemani die in 2022 de curator was van de Biënnale. Een mooie en prikkelde editie, die The Milk of Dreams heette. Nu zag ik haar visie terug in de kunstwerken op de Highline, waar zij in haar dagelijkse leven dus curator van is. 

En dan loop je verder. Een stukje over de straat omdat een gedeelte van de Highline gerenoveerd wordt.

Vervolgens even zitten voor een muurschildering 

Dan volgen drie vlammetjes die je al vanaf de verte ziet.

Wat moet het bijzonder zijn, om niet in een lege zaal te beginnen, maar de Highline als tentoonstellingsruimte te hebben! 

Dan arriveer je, daar waar de lijn ophoudt en uitwaaiert; een T-splitsing, naar de Hudson aan de ene kant en de stad naar de andere kant.

Aan de stadskant is er nu een duif van vijf meter hoog neergestreken.

En toen bleek er een nieuw stuk, aan de stadskant te zijn toegevoegd, dat de Highline nu verbindt met een nieuw winkelgebied en de stad erachter. Daar kijkt op een grote sokkel dit meisje je aan.

En dan kijk je nog eens terug op de Highline en zie je die gigantische duif, die net niet wegvalt tussen alle hoge gebouwen, de drukte en de mensen.

Geweldig toch, dat hier in New York de meest getalenteerde mensen met al  hun visie en know how de openbare ruimte vormgeven.

Liggen op de Highline

De Highline; een park met speciale aandacht voor natuur en kunst gecreëerd op de oude spoorlijn die ooit de goederen uit de haven verspreidde in het gebied erachter.

Ik las er op een ligbank een boek uit; mooi boek waar je dichtbij  de onbegrijpelijke tegenstrijdigheden en de kwetsbaarheid van mensen komt.

De dag begon bewolkt, maar al lezend brak de zon door. Ik hoorde ook het zacht stromen van water, er is een vochtig gebied gecreëerd, dat was er eerder nog niet.

Vorig jaar lag dit hele gebied nog op de schop, nu is het klaar. New York blijft evolueren, ook op alle verloren hoeken en gaten waren er nieuwe zitjes.

 

Zondag

De kerkgang op de hoek, toen ik vroeg in de avond weer erlangs liep, was er wéér een dienst.

Uit de metro bij Times Square, voor Bryant Park, op 6 avenue een markt. Er gebeurt in NY altijd zóveel, tegelijkertijd. Zóveel sferen vlakbij naast elkaar. Een stel tijdens hun Zondagse brunch kijkt recht in het gezicht van de Indiërs, die zich voor hun neus verzamelen. Zij lunchen sjiek, in Bryant Park nuttigt men vooral streetfood of iets uit de kiosk van het park.

Ná de Indian Day Parade, flaneren in de stad, over de markt, tot aan bij Macy; werelds grootste warenhuis. Herald Square was helemaal vernieuwd met een fijne schone restroom. Dezelfde prullenbakken, veel personeel dat schoonmaakt, boeken en kranten om te kunnen lezen, als in Bryant Park. Ik denk dat deze organisatie, bestaande uit vrijwilligers, ook qua fondsenwerving, het nu onder haar beheer heeft.

Ik was weer even helemaal bevangen door het schaduwspel van het namiddaglicht op oude en nieuwe wolkenkrabbers.

Lekker liggen in het groen van Central Park. Naast mij speelden drie Indiase mensen luidruchtig een spelletje UNO. Dat vele lachen ertussendoor, in de conversatie, zo was dat in India.

Het begon te donderen en ondertussen weet ik: dat gaat niet voorbij, er komt geheid een regenbui. En ja hoor, met ineens een harde windvlaag erbij werd mijn parapluutje ook kaduuk, vlak voor de ingang van de metro, alwaar saunawarmte overheerst. Op sommige plekken zijn er ook lekkages; de eerste metrogangen zijn vlak onder de straat gebouwd.

Weer boven de grond kwam er uit een kapsalon vrolijke muziek. Verder weinig mensen op straat, de regen was waarschijnlijk nét bijna opgehouden, gezien de grote plassen die nog moesten worden geabsorbeerd. Veel winkels zijn ook dicht, het is immers Zondag.