Gisteren, vlak voor het slapen gaan zag ik een bericht dat er vier voetstappen zijn gevonden van een volwassen T-rex, 66 miljoen jaar oud.
Overdag had ik de herdenking gevolgd bij het 9/11 Memorial, die twee gigantische watervallen met alle namen van de slachtoffers, die de peilloze diepte ingaan.
Daarnaast is de Freedom Tower herrezen, waarvan ik pas de extra symboliek ontdekte: als je er op één punt onder staat, dan wordt het een driehoek, waarvan de punt naar de hemel reikt. Zó zijn mensen; we beleven de diepte en de hoogte, de afgrond van verdriet en verlies kan hand in hand samen gaan met momenten van jubel en extase…
Na de herdenking maakte ik een wandeling; de nog bloeiende heide is maar een paar honderd meter van mij af.
Er zijn ook al paddestoelen en het begon kort te regenen.
De stilte in het bos, geen enkel mens gezien, geen stemmen en geen verkeer, is weldadig en het vormt mij.
Ik zie overal de verse sporen van omgewoelde aarde door de everzwijnen, er is fijn geaderde groene varen, zo’n rond gat gevuld met regenwater is, geloof ik, het laatste spoor van een bom die er ooit gevallen is…en het klaarde weer op. De aarde ruikt lekker; na New York is het de geur van het bos die mij het meeste opvalt; heerlijk na twee maanden.
Het pasgevallen regenwater zorgt voor kleurige contrasten: de paarse heide naast felgroen blad en de lucht met grijze flarden, blauw ertussen, en af en toe een vleugje zon, geeft ruimte en weidsheid.
Ook in de natuur is er voortdurend beweging, verandering en dynamiek, net zoals in de stad.
Een soort van constante daarin, dat ben je zélf: ik kijk, ik ervaar en deze stroom van innerlijke beleving en gedachten houdt niet op en wordt evenzeer gevoed door de metropool New York, als de Veluwe.
S’avonds zie ik de documentaire 9/11 Life Under Attack, die ook als geheel op YouTube aanwezig blijkt. Je zit vlak op de huid van een aantal mensen, van minuut op minuut. Al deze mensen denken en doen en het meest aangrijpend is, dat jíj al weet dat die brandweerlieden die op de 77 ste verdieping, twee brandjes proberen te blussen en een lift weer herstellen, een half uur later gevaporiseerd zullen zijn, wanneer de toren als geheel instort. Een vrouw wier leven gered wordt omdat ze eerst de neiging heeft om haar spullen op straat te gaan halen, enkele seconden later komt al het puin door de straat, niemand ziet meer iets, en ze schuilt met de winkelier achterin, bij de grote koelkasten en hij was het die zei: je spullen redden óf je leven. Sommige mensen weten niet of dierbaren nog leven, blijven schuilen in hun woning met de ramen dicht, vlakbij de al ingestorte Towers, maar worden op het einde van de dag herenigd in de Upper West Side. Ja, je eigen stroom van gedachten gaat almaar door, maar is geheel afhankelijk van de omgeving en de beperkte kennis die je tot je beschikking hebt…
Nu is de rampplek ook een aangename plek, waar aan de overkant van de 9/11 Memorial, ligstoelen staan en tafeltjes en stoeltjes, er is het museum en een vierkante witachtige kubus bekleed met marmer, waardoor er een levendig en natuurlijk effect is; het gebouw van de Performance Arts; vier jaar geleden was er alleen nog het geraamte omhult met oranje plastic. Aan de jonge bomen is te zien, dat het pas 25 jaar geleden is gebeurd.
En dan uitzoomen naar 66 miljoen jaar verder… zouden er nog mensenlijke resten te zien zijn, voor degenen die dan de aarde bewonen? Zouden dat nog steeds mensen zijn? Of is de aarde zelf dan verdwenen in het eindeloze heelal?
