Sinds ik in mijn boshuisje woon, loop ik met een zekere regelmaat langs de schilderijen van Van Gogh en weet dan dat er altijd wel weer eentje is die mij extra raakt. Door de insteek van deze tentoonstelling in Kröller Müller zag ik duidelijker waarom; Vincent van Gogh was eerst van plan om predikant te worden, daarna pas kwam zijn roeping voor het kunstenaarschap. Onder al zijn werk zit dus een existentiële laag, ofwel het is de motor: Het gaat over geloof, hoop en liefde die hij vond in de natuur en de mensen om hem heen.
Alles is dus geladen met emotionaliteit, in de hele waaier en het spectrum van hoop en wanhoop, donker en licht… Ik wist niet dat hij het liefst een gezin met kinderen had gehad, maar veel troost en voldoening haalde uit de mensen om hem heen, die hij ook vereeuwigde.
Twee kinderen moesten van moeders gaan staan bij een schilderij waarover hij zelf schreef dat deze voor hem een grote harmonie uitbeeldt. Ik dacht bij een schilderij van louter gras en wat bloemetjes ineens aan het grünen van Hidergard van Bingen:
Ik vertelde M dat ik een keertje héél erg geraakt werd door het portret van een vrouw en zelf helemaal niet begreep waarom. Ze zei: ik begrijp het wel…jij kunt ook zo kijken als die vrouw, die blik…verstild en in jezelf gekeerd…vlak voordat je dan iets zegt.
We wandelden door de beeldentuin; het was een ideale dag voor binnen in een museum, desalniettemin gaf de wat nevelige herftskou ook wel een eigen sfeer.




