Zomaar wat

De buurt is levendig en leuk. Een mooi groentewinkeltje naast een telefoonwinkel. Voor de grap tikte ik ToGoodtoGo aan, zou die hier ook zijn?  Ja, heel veel, in mijn straatje geloof ik al drie. Ik zou vandaag naar de grote David Hockney tentoonstelling zijn gegaan, de reden van mijn bezoek aan Parijs. Kaartje al gereserveerd. Enkele uren voor vertrek kijk ik nog eens goed naar alle reisbescheiden. Nee!!! Dat kan niet waar zijn: in mijn slechte fijne coördinatie heb ik per ongeluk een week láter aangetikt. Even lijkt het erop dat ik naar Parijs zal gaan, zonder Hockney…En dan blijkt er toch nog een kaartje op de vertrekdag, Maandag. Flixbus omgeboekt naar weer een nachtrit. Hockney wordt dus het gigantische toetje, in plaats van de hoofdmoot. 

Nu zomaar op pad, zoals mijn onderbuur Snoopy, maar ik doe alles wandelend, en ik zié wél: alles is oké. 

  Nog even wat plaatjes van de rust op de begraafplaats, die in 1888 ook verstoord werd omdat er een verkeersbrug is gebouwd. En zomaar nog wat, zoals een Chinese Jezus aan het kruis…en dan: op pad!

De flaneur op pad

Door het bericht van de nieuwe paus, het lijkt me een héél geschikte, geen verwerking van deze dag via collages. Daarom zomaar wat van een dag en sfeerplaatjes,  om het geheugen van mijn latere zelf op te frissen.

Het oude kerkhof van Monmartre. Louterend de rust en stilte daar, iedereen ligt vlak tegen elkaar aan, zoveel oude bomen, kraaien die krassen.

Ooit was Place du Tertre een liefelijk stil pleintje met wat kunstschilders en tekenaars eromheen, nu één groot overdekt café. Zovéél mensen, maar toch ook nog rustiger plekken, zoals bij het doopvont in het kerkje erbij.

Al vanaf de derde eeuw was het, daarboven op de berg, een heiligdom en er is een necropolis van de Merovingers ontdekt. Van binnen vond ik het nooit een mooie kerk, maar heb er wel altijd een kaarsje aangestoken. Nu niet, je moest door beveiliging om naar binnen te komen. Kan me niet aan de indruk onttrekken dat het als mega toeristische attractie, waar het tot is uitgegroeid, er tóch een soort van ritueel wordt voltrokken. Allemaal samen van over de hele wereld en dan een slotje hangen in de hekken. Ze werden er verkocht, zoals lichtjes om te laten drijven op de Ganges in India, in Varanasi.

Het Passagewerk van Walter Benjamin, de geboorte van een nieuw soort mens; de flaneur. Ja, dat ben ik ook, zoveel op de wereld is als een verleidelijke etalage.

PS; eerste dag

 

Het ochtendgloren vanuit de bus.

De eerste indrukken. Het is allemaal wat verwaarloosd, wél plantenbakken, geen bloeiende mooie combi erin, wél weer een mooie gietijzeren brug uit de eerste jaren van de twintigste eeuw.

De mensen lopen met hun hoofd gebogen naar de grond. Ze zijn in zichzelf gekeerd. Hoe anders is de sfeer in New York: daar lijkt iedereen met een schuin oog ook naar elkaar te kijken. Bij die grote bloembak bij Gare St Lazare ging een reiziger met grote koffers bij zich, gewoon staan pissen! Alle mensen op de stoeltjes erom heen nemen het waar, maar ze zeggen niks. Ik ook niet, het gebeurde op anderhalve meter van mij vandaan. Ik keek weg, om niet zijn lul te hoeven zien, die hij weer in zijn broek propte. Ik denk niet dat dit in NY zo kan gebeuren. 

Leuk om die werkers op de Notre Dame op de steigers aan het werk te zien. Het is nu een toeristische attractie; lange rijen om naar binnen te kunnen en een podium ertegenover waar je het geheel kan aanschouwen. Ja, wel weer de oorspronkelijke beelden, maar het heeft een Efteling-achtige  sfeer, veel te nieuw. Een oud ‘kraakpand’ (?) wordt afgebroken, je kon er niet dichtbij komen. Het ooit immense grote lege plein voor Hotel de Ville wordt nu kennelijk een park. Sommige straten zijn, zo lijkt het, gebouwd, vanaf de oude triomfboog of toren die er eerder stond. 

Ik ben het zó gewend dat je op kleurrijke stoeltjes kunt gaan zitten in New York, maar nee, deze horen bij een café. Ik ging dus maar onderaan de trappen van een kerk zitten. Verspreid daarop wat hangjongeren. Zo bepaalt het beleid van een stad ook het gedrag van de mensen daarin. In NY kan iedereen op straat overal zitten, dus er ontstaat geen scheiding tussen mensen die wél een consumptie kunnen betalen en wie niet. 

Eerste dag Parijs

Dit is mijn uitzicht de komende vijf nachten. Links, vlakbij het verweerde hout van het raam, is de bovenkant van de Eiffeltoren te zien.

Toen ik dit uitzicht zag, wist ik meteen dat ik hier wel wilde verblijven. Over de daken heen kunnen kijken in Monmartre.

S’ochtends om 8.00 aangekomen met de Flixbus, de halteplaats De Bercy ligt aan de Seine. Die volgde ik tot bij de Notre Dame en dan naar het Noorden, naar Porte de Clichy. Het zou 8,5 km zijn, maar ik heb er véél meer gelopen. Met rugzak en al. Nieuwsgierig dreef mijn voort om toch rond te dwalen en een aantrekkelijke straat in te gaan. Hier dan alle bankjes waar ik op heb gelegen, bij Jardin de Plantes , een merel vloog op, en de Hallen. Ooit als tiener nog de laatste rest ervan meegemaakt, en toen was het heel lang een gapend gat en daarna waren er ijzeren rekken en poorten waar klimplanten groeiden. Nu is het een robuust park met grote bomen. De stoeltjes zaten vast in de grond, hoe anders als in New York, waar je naar hartelust kunt gaan schuiven. Sowieso weinig zitgelegenheid hier.

Ineens in stenen aan de kade fossiele schelpen ontwaren en ook zien wat voor mooi natuursteen er is gebruikt voor de wallen. De clochards onder de bruggen hebben nu tentjes.

En dan ook dat sfeervolle Parijs, van de nostalgie. De oude ingangen van de metro, grappige etalages, kronkelende straten.

Ach ja… ik ken Shakespeare & Co nog écht dat je er rustig rond kon snuffelen, met een poes op tafel bij de eigenaar die zelf ook aan het lezen was. Nu staat er een rij om binnen te komen. Onder aan de voet van de Notre Dame en in  straatje erachter was er een klein eenvoudige Vietnamese eetgelegenheid, nu zit er een  sjiek Japans restaurant.

Boulevard Haussmann etc ; wat moet dat imponerende stratenplan in de 19e eeuw voor een sensatie hebben gezorgd! En dan waren er daartussen door allemaal diffuse passages.

Mijn ogen vallen bijna toe; van slaapgebrek en mijn work out van vandaag.

Nog één collage toevoegen, van zomaar, wat mij opviel en waar ik de kans kreeg tot het maken van een foto.

Amsterdam, Venetië, New York, Parijs; Optimisme tegenover Verwoesting

 Ik werd wakker van het getik van de regen op het dak van mijn boshuisje.  Vrijwel meteen dit lied. Om weer te weten dat Amsterdam mij zéér dierbaar is, al is mijn hart ook open gegaan voor andere steden. Ik kende geen liedje over Venetië, maar vond er wel één. Het komt uit een film uit 1958, denk ik, deze heeft in ieder geval dezelfde titel.

Steden die functioneren, met zoveel lagen geschiedenis, waar de potentie en het verlangen van mensen gestold is in de architectuur en de esthetiek, zij maken mij optimistisch. En dan is daar de laatste jaren New York bijgekomen; daar is het de drive van de diversiteit, de dynamiek van ‘tegengestelde’ culturen die knettert en energie geeft.

En binnenkort ga ik, na lange tijd, die andere Europese stad bezoeken, die mijn hart al vanaf mijn puberteit gestolen heeft. Met mijn eerste geliefde wandelden wij vanaf de eerste keer in een hotelkamer in een door stakingen gesloten Parijs. Afval hoog op gestapeld in de metro, alle musea dicht. Maar dat deerde ons niet. We zongen:

Ja, er zijn veel mooie en troostrijke werelden, door mensen zelf zo geschapen. Maar ze kunnen met één bombardement geheel verwoest worden, zoals dat in deze tijden elke dag op het netvlies waarheid wordt.

4 & 5 Mei: Herdenken, herinneren en De Bevrijding; het zijn beladen dagen, dit jaar nog meer dan anders.  Het laat weer zien hoezeer Oorlog zijn sporen trekt, ook in volgende generaties. De Oorlog is niet voorbij na een staakt-de-vuren. 

Een wandeling, geurend naar regen en lentegroen, door het magische ‘Hobbit-stukje’, zoals ik dit het in het eerste jaar, midden in Coronatijd, gedoopt heb. Die Hobbits die hun eigen groene paradijsje verlieten om de wereld te gaan bevrijden van het kwaad van Mordor. En ook toen ging het bijna mis, door de  verleiding van Almacht.

Puzzelen. Peanuts tegenover ‘de volwassenen’.

 ‘Vroeger’; en dat blijkt dus rondom November 2013 (!) te zijn geweest, zo blijkt in dit blog, was ik even een fervent puzzelaar, van Venetië.Wellicht toen aangestoken omdat zusters in het klooster ook een grote puzzel legden en ik indertijd ook een grote puzzel op de biljarttafel had neergelegd in het wijkcentrum. Dat verflauwde. - tot nu. Eerst kreeg ik een puzzel van New York en ontdekte dat dit heel aangenaam is om buiten te doen, in de eerste zon van April en die laten liggen in de nacht met een verhuisdeken eroverheen. 

Vorige week op Koningsdag vond ik er eentje met de Peanuts, voor 1€. Prima om te gaan leggen, met een weersvoorspelling van een week zonnig lenteweer, en nu is deze dus klaar. Een fijne lenteweek, waar ik de bomen rondom in vol blad zag ontluiken.Wat een voldoening, dat laatste stukje erin leggen, al is deze niet helemaal compleet. Maakt niet uit, zometeen ga ik deze met plakplastic bekleden en wordt het mijn nieuwe placemat. 

Ik ben dol op de Peanuts. Die filosofische wereld vanuit het kleuterperspectief. Een wereld die nog betrouwbaar is en waar ze alleen te maken hebben met de eigenaardigheden van elkaar. Ze blijven nieuwsgierig naar elkaar, ze blijven spelen, al snappen ze soms niks waarom een ander doet, zoals deze doet. Welgemoed.

Ik heb de afgelopen week héél erg genoten van mijn directe omgeving. De brem die zoet geurt, het rode espenblad dat uitkwam, twee koolmezennesten…enzovoort.

Ook keek ik naar twee oorlogsfilms; Zwartboek en Oorlogswinter. De wereld van de volwassenen, toen en ook nu. In beide speelt het verraad van een naaste een rol. Degene die je absoluut vertrouwde, blijkt de vijand. Zwartboek is gebaseerd op echte gebeurtenissen en personen. Een Nederlandse huisarts blijkt een bondje gesloten te hebben met een nazi. Hij doet alsof hij van het Verzet is, maar haalt uit zijn patientenbestand de rijke Joden, stuurt ze door naar een notaris die hun bezittingen beheert en belooft ze een ontsnapping met een bootje naar België. En dan worden ze afgeslacht en verzamelen ze de buit. Diamanten, goud, geld, vastgeplakt op hun lichaam. In Oorlogswinter het perspectief van een vijftienjarige jongen die moet ontdekken dat zijn lievelingsoom een NSBer is. 

In beide films wordt dat moment van besef gefilmd. In close-up veranderen de geliefde gezichten ineens in mensen met een dubbele agenda en degenen die je alles hebben voorgelogen. De bodem zakt onder je voeten vandaan en een ongekende kracht met als motor rechtvaardigheid, laat de ‘verzetshelden’, zoals ze zijn gaan heten, tot het uiterste gaan.

Wat ‘per ongeluk’ groeit

 Ik had het goed in mijn oren geknoopt: bij de bezichtiging van dit huisje werd er verteld dat de herten de petunia’s uit de bloembakken bij de receptie hadden opgegeten en dat wilde zwijnen ook alles uit je tuintje zouden wegschrapen. Een buurvrouw vertelde dat ze een hele border met tulpen had gepland en die waren systematisch uitgegraven. Dus járenlang deed ik niks daaromtrent. 

 Pas afgelopen herfst dacht ik: Kom op, ik ga gewoon narcissen en tulpen planten. Ik deed er kleine takjes overheen en het meeste in potten.

Nu geniet ik van het resultaat! Waarschijnlijk nú mogelijk omdat er in de loop van de meer dan vier jaar betere hekken en wildroosters zijn geplaatst. Ik denk nog wel dat de vossen in de nacht rondscharrelen; dat zie ik door de sporen wanneer het gesneeuwd heeft en ik leg standaard afgekloven kippenbotjes en dergelijke op één plek en de volgende ochtend is alles altijd weg.

Dus dit jaar geniet ik voor het eerst uitbundig van de narcissen, tulpen én de andere bloemetjes die op komen, zonder dat ik het bewust daar gepland heb. Leuk hoge halmen rondom een steen en paarse bloemetjes, en gele op de hoek. Ik ben niet zo van ‘de namen willen weten’, maar ik zie aardig wat biodiversiteit; ook in het ‘gazonnetje’ dat begon als keurige grasmat, maar nu vol zit met mos, madeliefjes, paardenbloemen, enzovoort, enzovoort. 

Ook allerlei soorten mieren en insecten, ontdekte ik toen ik gisteren op een handdoek lag te zonnen. Over de vossen hoorde ik dat ze zichzelf hebben geleerd om tegen de hekken op te klimmen en er dan er overheen springen, zoals poezen dat kunnen.

Andere bosbewoners heb ik zelf hier naartoe gebracht, zoals onlangs een grote brontosaurus. Achter mijn schuurtje is mijn kneuterhoekje (of kleuterhoekje), gezellig met de laagvliegende koolmeesjes in-en-uit het nestkastje.