Gastvrouw I. vertelde dat tijdens het jaarlijkse festival in September dat een week lang duurt, de hele weg tot aan haar huis vol is met kramen. Duizenden pilgrims komen dan om Our Lady of the Mount te vereren. De legende uit de 17e eeuw zegt dat er een beeld van Maria in zee gevonden is, die genezing kan brengen. Er is op de heuvel, 80 meter boven de zee een basiliek gebouwd.
Het geloof is, dat wanneer je een replica van was, van bijvoorbeeld een lichaamsonderdeel of iets dat je graag wenst daar verbrand, je wellicht verhoord wordt; dat je genezen wordt of het krijgt. Maar er was niks van dat alles meer te zien; het is dus verboden geworden door de Pausen zelf, wegens de luchtvervuiling. Ik neem aan dat het ontstaan is, omdat het beeld dat gevonden is, ook wit is. Die wordt in een ‘bijgebouwtje’ naast de basiliek vereerd. Ook hindoes komen er; voor hen is Maria gewoon een van de vele Goden.
De weg leidde dus naar een mooie intieme kerk vol schilderingen over het leven van Jezus. Vroeger geleerd dat een basiliek belangrijker is dan een kerk en een ronde koepel heeft, maar dat is dus een westers architectuur perspectief.
Er was ook een groot houten sculptuur, want vissersboten zijn van hout, Jezus komt uit een timmermansfamilie die het hout bewerkt, hij stierf aan een houten kruis, geboren en gelegd in een houten kribbe. Héél aardig verzonnen en meer nabij dan duur marmer ofzo. Ook de niet-witte trekken in de afbeeldingen vind ik aangenaam.
