Zohran Mandani heeft twee keer de eed afgelegd voor zijn nieuwe burgemeesterschap. De eerste keer was de officiële: vlak na middernacht in het metrostation onder de City Hall. Het is niet meer in gebruik, je kunt het wel zien als je in de metro blijft zitten van lijn 6, want hier draait deze weer om. De locatie is symbolisch: het station is 112 jaar geleden gebouwd toen men er van uit ging dat alles voor alle inwoners van New York er ook móói uit moest zien. Mandani hecht waarde aan het publieke transport en wil alle bussen in NY gratis maken. Ter vergelijking: de vorige burgemeester liet zich inwijden op Times Square, vlak na de jaarwisseling.
De vrouw die hem inwijdde komt uit Brooklyn, ze zit voor de democraten in het parlement, ik heb haar in het echt gezien tijdens een muziekfestival, waar ze uitte zó blij te zijn om weer even thuis te zijn, in plaats van alle nep waarmee ze zich in Washington omringd weet.
De volgende dag was de inauguratie voor en met het publiek. Het begon met een gebed van zes geestelijk/spirituele leiders uit NY, alle godsdiensten waren dus aanwezig, uitgesproken door een imam. Voor het eerst werd er gezworen op de Koran.
Trotse ouders in het publiek, Bernie Saunders deed het. ‘Ik ben gekozen als democratische socialist en zo zal ik deze stad ook leiden’, zei Mandani in zijn toespraak. Hij bedankte zijn vrouw Rama Duwaji, zijn ‘beste vriend en degene die mij elke dag de schoonheid van dagelijkse dingen laat zien’. Rama is kunstenaar en graphic designer. Ook trendy en moderne vrouwen hebben veel hoop in haar gevestigd, als een stijlicoon en dat ze haar eigenzinnige zelf zal blijven; ze droeg gothic zwarte laarsjes.
Een bekende acteur, zoon van Russisch-Joodse immigranten, die al vroeg een videoboodschap maakte voor de campagne van Mandani, ook bekend om zijn activisme, geldinzamelingen en pleitbezorger voor de Palestijnen, zong Zohran toe met een koor van kinderen van Staten Island, een voorbeeldproject waar kinderen zonder geld wel toponderwijs krijgen; zo moet het in heel NY, is de boodschap.
Een oud strijdlied werd teder gezongen door een artiest die opkomt voor abortus-wetgeving en die zich ‘queer’ is gaan noemen, ze heeft nu een relatie met een man.
Een veel gelauwerde dichter en professor in de literatuur, Cornelius Eady, sprak deze woorden uit: This Moment is Our Proof. Hij heeft zich levenslang ingezet voor de ‘zwarte zaak’.
Zoveel hoop en enthousiasme en geloof dat er nu werkelijk andere tijden zullen komen. Zoveel optimisme en gezamenlijke consensus ‘in the greatest city of the world’ te wonen in ons ‘diversiteits-mozaïek’ en dat NY een voorbeeld gaat worden voor die wereld: dat links wél kan regeren ten bate van élke inwoner…
Ja, deze geest wens ik Nederland ook toe.
Ik had alles bekeken en opende mijn voordeurtje. De wereld weer even als een onbeschreven blad.
