De eerste keer zonlicht op de sneeuw nabij mijn boshuisje.
Een stukje weg met méér dierensporen dan mensenvoeten.
Het gloren van de middagschemering aan de rand van het bos.
Héél fraai, de sneeuw die gekleurd wordt door de zon in roze en oranje tinten.
Ik blijf gek op zonsondergangen. Ik zag mij ineens óók zitten op het bankje bij mijn favoriete plek op het Lido.
Het nagloren in de lucht, die héél snel verandert, zoals je vroeger op een toverbal zoog en af en toe uit je mond haalde om te bekijken. Nu keek ik ook naar de glinstering van het licht in een ijspegeltje aan een berkenboom. Mijn voetstap in de sneeuw leek mij wel 15 cm diep.
