Met de riksja naar station Bandra; het verkeer één grote opstopping, hij nam een zijroute. Als wandelaar erlangs is het nooit één gebrul van motoren om je heen. De trein maakt hetzelfde geluid als de metro in New York. Hier grote ventilatoren, handvaten bungelen naar beneden, open deuren en een apart stuk voor vrouwen. De rit duurt een uur naar Mumbai. Tegenover het station een Indiaas ‘sprookjespaleis.’
Ik voelde meteen de invloed van de Engelsen. Zeer grote cricketvelden brengen je richting de zee.
Allemaal art-deco architectuur erlangs. Later zou blijken dat ook het cricketstadion art deco is, en de appartementen langs zee.Alles opgenomen in de World Heritage: nergens zoveel art deco op zo’n klein oppervlakte bij elkaar. Het grootste museum is in die andere stijl: een mengeling van de Indiase Moghul en allerlei westerse stijlelementen.
Een internetwerkplek buiten.
Het geeft dit stukje stad iets van ‘de dagen van ooit’, grootse brede wegen, het deed wat aan London rondom Buckingham Palace denken.
Twee oudere moderne Indiase dames kijken aan zee naar de architectuur van het gele appartementencompex.
Het was op Marine Drive, de brede boulevard langs de zee. Richting de avond helemaal vol met zittende mensen. Liggen mag je er niet, ondervond ik zelf, ik werd door een politievrouw wakker gemaakt uit mijn middagdutje. De hele baai is ook omringd door hoge flatgebouwen, sommigen wolkenkrabberachtig. Daar moet het brullende chaotische moderne Mumbai zijn. Vol luchtvervuiling, ook aan zee en de zee rook ook niet fris.
In een zijstraatje was het vol met streedfood waar geluncht werd door mensen in zakenkleding. Ik dronk voor het eerst sap dat uit de suikerriet geperst word. Héél lekker, een schuimlaagje bovenin en ik rook de geur van jonge bamboe, zoals ik die in mijn stadstuinje weleens afbreek om niet verder te laten groeien.
Het belangrijkste doel vandaag was The Gateway of India.
Daartegenover dit ‘paleis’, was dit in de tijd van de Engelsen ook al een hotel? Dit zag de zeevarende natie dus als eerste als ze voet aan wal in India zetten.
Vlak in de buurt ook een standbeeld van Vivenakanda, de tweede keer dat ik hem tegenkom. Ik heb me een poos in hem verdiept. Hij bracht de oosterse wijsheid naar Amerika.
Bij het station een snack gegeten, het waren gefrituurde balletjes van linzen.
Ik zat in de vrouwenwagon; véél rustiger dan bij de mannen. En nu viel mij de grote diversiteit aan soorten vrouw op, licht getint, donkerder, zoveel posturen en kledingstijlen.
Bij het restaurantje in de buurt nam ik een gerecht met peulvruchten en kaas; héél smakelijk.
