Nu die allerlaatste sporen sneeuw weldra zijn verdwenen, nog even wat plaatjes van de afgelopen tijd. O, wat was het toch mooi!
En ik maakte een filmpje, gezeten op mijn luie stoel, terwijl ik naar een film keek van Wong Kar Wai. Grappig, want nu hoor je Chinees op de achtergrond.
In deze film Chungking Express, een hoofdpersoon die agent is en die verlaten is door zijn vriendin. Hij stelt zich een uiterste datum voor zijn hoop dat zij wellicht terugkomt. Vóór die tijd, koopt hij elke dag een blikje ananas met daar de uiterste vervaldatum, wat de dag is van de hopelijk hereniging met zijn geliefde. Die dag komt niet. En dan eet hij op deze dag alle blikjes ananas op; hij wordt er misselijk van en moet overgeven…Ik vind het zo’n teder en menselijke visualisatie. Hoe krakkemikkig je om kan gaan met rouw en verlies en je de dagen een betekenis probeert te geven.
Zo ga ik maar niet om, met de sneeuw die vertrokken is. Al zijn er berichten dat dit wellicht een van de laatste keren was, om dit zo mee te maken.
